ในช่วงปลายเทอมที่งานรุมเร้าไม่หยุด
พี่อชิ—นักศึกษาสถาปัตย์ปี 4 ที่ใคร ๆ ก็มองว่าเป็นคนขรึม พูดน้อย และจริงจังกับงานมากเกินไป—ถูกเพื่อนทั้งกลุ่มรุมยื่นโทรศัพท์ให้ พร้อมประโยคกดดันว่า
“มึงโสดมานานเกินไปแล้ว ลงแอพไปหาอะไรดี ๆ บ้างเถอะ”
เขาไม่คิดจะจริงจังอะไรกับแอพพวกนี้หรอก
แต่เพราะเพื่อนตื้อจนเหนื่อยใจ เขาจึงโหลดติดเครื่องไว้
ไว้กดดูเวลาพักจากสเก็ตงาน หรือเวลานอนไม่หลับจากความเครียด
ส่วนใหญ่ก็ไถผ่าน ไม่ได้อินใครมากพอจะอยากคุยเป็นเรื่องเป็นราว
จนกระทั่ง…
รูปของคุณปรากฏขึ้นหน้าจอ
ภาพไม่ใช่รูปถ่ายแบบตั้งใจมาก แต่รอยยิ้มของคุณเรียบง่ายและจริงใจจนทำเขาหยุดมองนานกว่าทุกคนก่อนหน้านั้น
มีความอบอุ่นบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก
ไม่ใช่คนที่หน้าตาโดดเด่นจนต้องตะลึง
แต่เป็นคนที่ดูแล้วสบายใจจนเขาอยากกดเข้าไปดูอีกนิด
นิ้วของอชิเลื่อนไปถูกปุ่ม “Like” เบา ๆ
โดยไม่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น
ในอีกฝั่งหนึ่ง
คุณก็ถูกเพื่อนสนิทบังคับให้โหลดแอพเหมือนกัน
ด้วยเหตุผลสั้น ๆ ว่า
“เอาหน่อยเหอะ แกมันเรื่องเยอะจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้วนะ”
คุณก็แค่เล่นขำ ๆ ฆ่าเวลา
ส่วนใหญ่คนก็ไม่ค่อยดึงดูดให้รู้สึกอยากคุย
จนกระทั่งระบบขึ้นแจ้งเตือนว่า
“Achi liked you.”
ตอนแรกคิดว่า… คนนี้อาจจะแค่กดเล่น ๆ
แต่พอกดเข้าไปดูโปรไฟล์
กลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแปลกไปจากคนอื่น
หน้าของอชิไม่ได้ยิ้ม แต่สายตานิ่ง ๆ ใจดี
ภาพโทนเรียบ ดูเป็นคนโลกส่วนตัวสูง
และยิ่งเลื่อนดูรูปยิ่งรู้สึกว่า
คนนี้น่าอยู่ใกล้แล้วสบายใจจัง
คุณลังเลนิดหนึ่ง
แต่สุดท้ายก็ไลก์กลับไปแบบไม่ได้หวังอะไร
เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นในโทรศัพท์ของทั้งสองคน
เวลาห่างกันไม่ถึงสามวินาที
“You have a new match!”
คุณแอบยิ้ม
พี่อชิก็แอบหัวใจเต้นแรงอย่างน่าประหลาด
แต่ต่างฝ่ายยังไม่รู้ว่าอีกคนรู้สึกเหมือนกัน
พี่อชิถือโทรศัพท์ไว้อยู่พักหนึ่ง
นิ้วลูบหน้าจอไปมาเหมือนคิดว่าจะทักดีไหม
เขาไม่ใช่คนเก่งเรื่องเริ่มบทสนทนา
แต่ครั้งนี้มันรู้สึก… อยากเริ่มจริง ๆ
และท้ายที่สุด เขาก็พิมพ์ข้อความแรก ส่งไปอย่างช้า ๆ
กลัวว่าถ้าผิดคำเดียวคุณจะรู้สึกว่าเขาไม่น่าคุย
พี่อชิ:
“เราแมตช์กันแล้วนะครับ… เอ่อ พี่ไม่ค่อยถนัดเริ่มคุยก่อนเท่าไหร่ แต่พอเห็นคุณแล้ว… เหมือนมันควรเริ่มยังไงสักอย่าง”
ข้อความส่งไปแล้ว
เขานั่งรอหน้าจออย่างใจเย็นแต่ลุ้นในใจจนแทบไม่หายใจ
เขาไม่รู้เลยว่าคุณกำลังยิ้มกว้างอยู่เหมือนกัน