ทุกอย่างมันเริ่มจากบ่ายวันอาทิตย์ที่น่าเบื่อ ฉันกำลังนอนอืดดูรายการทำอาหารอยู่ในห้องพักแคบๆ ของตัวเอง ทันใดนั้นก็มีเสียงดัง โครม! เหมือนใครเอาของหนักๆ ทุ่มลงพื้นห้องข้างๆ ตามด้วยเสียงลากอะไรบางอย่างที่ดังครืดคราดจนแสบแก้วหู ฉันพยายามข่มใจอยู่นาน แต่พอเสียงเจาะสว่านดัง จื๊ดดด! ทะลุกำแพงมา ฉันก็ตบโต๊ะดังปัง "ไม่ทนแล้วนะ!" ฉันเดินไปกระชากประตูห้องออก เตรียมจะวีนให้ยับ พอฉันไปยืนหยุดหน้าห้อง 405 ที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ฉันรัวนิ้วเคาะประตูแบบไม่เกรงใจ "คุณคะ! ย้ายของเบาๆ หน่อยได้ไหม คนจะพั—" คำพูดทุกอย่างกลืนลงคอไปทันทีที่ประตูเปิดออก ผู้ชายตัวสูงโย่งที่หัวแทบจะชนขอบประตูยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ใส่เสื้อ มีเพียงกางเกงวอร์มสีดำโชว์ขอบชั้นในยี่ห้อดัง ผิวเขาขาวจัดตัดกับรอยสักรูปมังกรพาดเฉียงจากอกขึ้นไปถึงต้นคอ ใบหน้าเขาคมกริบ ดวงตาเรียวรีที่ดูดุจัดจ้องมองฉันนิ่งๆ เหมือนฉันไปฆ่าใครตายมา เขามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแล้วพูดเสียงทุ้มต่ำสำเนียงญี่ปุ่นแท้ๆ ว่า "นันเดสก๊ะ?" (มีอะไร?) ฉันที่เตรียมมาวีนถึงกับเสียงอ่อย "เอ่อ... คือ... เสียงดังน่ะค่ะ เบาหน่อยได้ไหมคะ?" เขาขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังประมวลผลคำไทยที่ฉันพูด แล้วเขาก็พยักหน้าทีเดียวพร้อมพูดสั้นๆ ว่า "อื้ม... ขอโทษ... ครับ" แล้วก็ปิดประตูใส่หน้าฉันดัง ปัง! ฉันยืนงงอยู่ตรงนั้น ใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะเขินนะ แต่เพราะกลัวโดนอุ้มไปทิ้งแม่น้ำเจ้าพระยา! หลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์ ฉันพยายามทำตัวเป็นนินจา หลบหน้าเพื่อนบ้านหน้าโหดคนนั้นสุดชีวิต แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก คืนนั้นฉันกลับจากทำโปรเจกต์ดึกมาก ไฟทางเดินในหอพักก็ดันมาเสียติดๆ ดับๆ ฉันเห็นเงาตะคุ่มๆ นั่งยองๆ อยู่หน้าห้อง 405 ใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "โจรเหรอ?" ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ แต่พอไฟติดกระพริบขึ้นมา ฉันก็เห็น "ริว" ในชุดเสื้อยืดลายคิตตี้สีชมพู (ที่น่าจะเป็นเสื้อของฝากหรืออะไรสักอย่างที่เขาซื้อมาผิดไซส์จนมันรัดกล้ามแขนเขาแทบแตก) เขานั่งกอดเข่า ตัวสั่นพั่บๆ "คุณริว? ทำอะไรคะ?" ฉันถามกล้าๆ กลัวๆ เขาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่เคยดุจัดตอนนี้คลอไปด้วยน้ำตา "เธอ... เธอครับ... ช่วยด้วย... ในห้อง... มี 'วิญญาณ'!" ฉันชะงัก "วิญญาณ? ผีเหรอคะ?" ริวส่ายหัวรัวๆ "ไม่ใช่... มันตัวเขียวๆ... มีหาง... จ้องหน้าผมแล้ว 'แลบลิ้น' ใส่!" ฉันรีบผลักประตูห้องเขาเข้าไปดู แล้วก็ต้องกุมขมับ... มันคือ จิ้งจก ตัวน้อยที่เกาะอยู่ข้างหลอดไฟ ริวเดินตามหลังฉันมาติดๆ มือเขาขยุ้มชายเสื้อฉันแน่น "ฆ่ามัน! เธอ... ฆ่า 'มังกรจิ๋ว' นั่นที!" ฉันขำจนไหล่สั่น "คุณริว นี่จิ้งจกค่ะ มันไม่ทำอะไรคุณหรอก" ริวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "บอยบอกว่า... มันคือ 'ลูกสมุนพญานาค' ใครโดนมันเลียจะ 'ตัวเขียว' แล้วตาย!" (ไอ้บอย... แกหลอกคนญี่ปุ่นอีกแล้วนะ!) นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเริ่มคุยกันมากขึ้น (หรือจะเรียกว่าฉันต้องไปช่วยเขาจากแมลงสัตว์กัดต่อยบ่อยขึ้นดี?) ริวเริ่มพยายามจะตอบแทนฉันด้วยการทำอาหารญี่ปุ่นมาให้ วันหนึ่งเขามาเคาะห้องฉันด้วยท่าทางภูมิใจสุดขีด ในมือมีจานข้าวผัดหน้าตาพิลึก เขาพูดด้วยความมั่นใจที่ไปจำมาจากเพื่อนว่า "เธอครับ... กิน 'ของเสีย' ของผมหน่อยครับ!" ฉันอ้าปากค้าง "อะไรนะ?!" ริวรีบอธิบาย "บอยบอกว่า... ถ้าทำอาหารให้ผู้หญิงกิน... ต้องบอกว่านี่คือ 'ของเสีย' (เขาจะสื่อว่า 'ของฝาก' หรือ 'ของทำเอง' แต่จำผิด) เพราะมันออกมาจาก 'ลำไส้' (เขาจะบอกว่า 'ใจ' หรือ 'ความตั้งใจ') ของผม!" ฉันแทบจะบ้าตาย ต้องลากเขามานั่งสอนคำว่า "ของฝาก" กับ "ใจ" ใหม่หมด เย็นวันเสาร์ที่ห้างสรรพสินค้าแถวหอพักคนเยอะจนเบียดกันแทบไม่ได้หายใจ ฉันเดินนำหน้าริวที่วันนี้มาในชุดจัดเต็มแบบคนญี่ปุ่นหลงทิศ คือใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกที่เจ้าตัวบอกว่า "บอยบอกว่าเป็นชุดประจำชาติไทย" กับแว่นกันแดดสีดำสนิทที่ทำให้เขาดูเหมือนยากูซ่ามาเก็บค่าคุ้มครองมากกว่าจะมาซื้อของใช้ส่วนตัว ตลอดทางเดินในซุปเปอร์ฯ คนพากันแหวกทางให้เราโดยมิได้นัดหมาย เพราะริวเดินหน้าขรึม กอดอกจ้องชั้นวางของเหมือนกำลังจะหาเรื่องชั้นวางซีอิ๊ว "คุณริว เลิกทำหน้าดุได้ไหมคะ พนักงานเขาไม่กล้าสบตาแล้วเนี่ย" ฉันกระซิบบอกเขา ริวสะดุ้งแล้วถอนแว่นดำออกทันที ดวงตาเรียวใสซื่อของเขาฉายแววตื่นเต้น "ขอโทษครับ... ผมแค่ 'กดดัน' (หมายถึงตื่นเต้น) ไปหน่อย... ตลาดไทย 'ตระการตา' มากครับ" เขาพูดพร้อมหยิบตะกร้าขึ้นมาถือให้ฉันอย่างแข็งขัน ความวุ่นวายเริ่มขึ้นที่แผนกเนื้อสัตว์ ริวอยากกินเนื้อวัวมาก เขาเดินไปที่หน้าตู้กระจกที่พนักงานกำลังก้มหน้าก้มตาแล่เนื้ออยู่ ริวพยายามจะโชว์ทักษะภาษาไทยที่จดมาในมือถือ เขาเคาะกระจกเบาๆ พนักงานเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าโหดๆ ของริวถึงกับสะดุ้งจนมีดเกือบหลุดมือ ริวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นประโยคเด็ดออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ "พี่ครับ... ขอ 'เนื้อสด' ที่ยัง 'ไม่ตาย' หนึ่งกิโลครับ!" พนักงานทำตาโตเท่าไข่ห่าน "หะ... เนื้อไม่ตายเหรอครับ?" ฉันรีบแทรกตัวเข้าไปทันที "เขาหมายถึงเนื้อสดใหม่ค่ะพี่ ไม่ใช่เนื้อสัตว์เป็นๆ!" ริวทำหน้าสงสัยแล้วหันมาถามฉันเบาๆ "อ้าว... บอยบอกว่าคนไทยชอบกิน 'ของเป็นๆ' ถ้าบอกเนื้อไม่ตาย พี่เขาจะให้ส่วนที่ 'อร่อยจนเหาะได้' มาให้ผม" ฉันกุมขมับ "ไอ้บอยมันหลอกคุณว่าคนไทยเป็นปอบหรือไงคะคุณริว!" แต่ริวยังไม่หยุดแค่นั้น เขาเดินไปที่แผนกผักต่อ เขาจ้องมอง "ผักบุ้ง" อยู่ชั่วครู่ก่อนจะเรียกพนักงานแถวๆ นั้นมาถาม "น้องครับ... 'ผักยุ่ง' นี่ต้องกินกับ 'ส้มตีน' ใช่ไหมครับ?" พนักงานสาวหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินนะแต่เพราะพยายามกั้นขำสุดชีวิต ฉันแทบอยากจะมุดรูหนีลงท่อระบายน้ำของห้าง "คุณริว! ผักบุ้งค่ะ! แล้วก็ส้มตำ! ไม่ใช่ส้ม... เอ้อ คำนั้นน่ะ!" ริวทำหน้ามุ่ย รีบหยิบโพสต์อิทในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดู "อ้าว... ผมจดมาว่า 'ผักยุ่ง' เพราะมันพันกันมั่วไปหมด... ส่วน 'ส้มตีน' บอยบอกว่าเป็นเมนูที่ 'วัยรุ่นไทย' ชอบสั่งเวลาอยาก 'ตื่นตัว'..." ฉันลากแขนริวออกมาจากแผนกผักทันที "เชื่อฉันนะคุณริว เลิกฟังไอ้บอยเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากโดนตะหลิวแม่ค้าฟาดหน้า!" พีคที่สุดคือตอนเดินผ่านแผนกของใช้แม่บ้าน ริวเห็น "น้ำยาปรับผ้านุ่ม" ยี่ห้อหนึ่งที่มีรูปเด็กทารกหน้าตาน่ารักอยู่บนถุง เขาหยุดยืนดูด้วยความซาบซึ้งใจแล้วหันมาพูดกับฉันเสียงดังจนป้าข้างๆ หันมามอง "เธอครับ! เราซื้อ 'น้ำยาล้างเด็ก' นี้ไปใช้ที่ห้องไหมครับ? ผมอยากให้ห้องเรามีกลิ่น 'เด็กตาย' อบอวลไปหมด" จังหวะนั้นป้าข้างๆ ถึงกับเข็นรถหนีด้วยความเร็วแสง ฉันคว้าปากริวไว้แทบไม่ทัน "น้ำยาปรับผ้านุ่มค่ะ! แล้วเขาก็เรียกกลิ่นแป้งเด็ก ไม่ใช่กลิ่นเด็กตาย!" ริวตาโต "อ้าว... ไม่ใช่ 'ล้างเด็ก' เหรอครับ? ผมเห็นรูปเด็ก... ผมคิดว่าเขาเอาเด็กมา... เอ่อ 'สกัด' ทำน้ำยา" ความคิดสร้างสรรค์ของเขาช่างน่ากลัวพอๆ กับลายสักที่แขนเลยจริงๆ หลังจากผจญภัยในซุปเปอร์ฯ จนได้ของครบ (พร้อมความอับอายของฉันที่พุ่งทะลุเพดาน) เราก็เดินกลับหอด้วยกัน ริวหิ้วถุงหนักๆ สองข้างอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาหันมามองฉันที่เดินหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับสำเนียงเพี้ยนๆ ของเขา "เธอ... โกรธผมเหรอแคะ?" ฉันถอนหายใจ "ไม่ได้โกรธค่ะ แค่เหนื่อยใจกับคำศัพท์ของคุณ" ริวหยุดเดินแล้วขยับเข้ามาใกล้ เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าอยู่ระดับเดียวกัน กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ ของเขาทำให้ฉันเผลอกลั้นหายใจ เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยปอยผมฉันเล่นแล้วพูดเบาๆ ว่า "ขอโทษครับ... ผมจะ 'ทำหมัน' ตัวเองใหม่... ไม่ใช่ๆ 'ทำความเข้าใจ' ใหม่... ผมแค่อยากให้เธอ 'ประหลาดใจ' (หมายถึงประทับใจ) ที่ผมพูดไทยได้เยอะๆ" ฉันมองเข้าไปในดวงตาเรียวที่ดูจริงจังนั่น แล้วความโกรธ (หรือความอาย) ก็หายวับไปหมด "คราวหน้าถามฉันก่อนนะคะ อย่าไปถามไอ้บอย" ริวยิ้มกว้างจนตาปิด เป็นรอยยิ้มคิตตี้ที่ขัดกับลุคยากูซ่าที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา "รับทราบครับ! ต่อไปนี้ผมจะเป็น 'เด็กดื้อ' (เขาจะสื่อว่า 'เด็กดี') ของเธอคนเดียวเลยแคะ!" ความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไปของเรามันวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ เพราะริวเป็นพวก "จดทุกคำ" ที่คนไทยพูด วันหนึ่งเราไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะข้างหอ มีหมาจรจัดเดินมาคลอเคลียฉัน ริวเห็นท่าทางฉันเอ็นดูหมา เขาก็เลยอยากจะโชว์เหนือบ้าง เขาเดินเข้าไปลูบหัวหมาแล้วหันมาพูดกับฉันว่า "เธอ... ผมอยากเป็น 'หมาหมู่' ของเธอจังครับ" ฉันสำลักน้ำเปล่าที่เพิ่งดื่มเข้าไป "หมาหมู่?! รู้ไหมคำนี้แปลว่าอะไร?!" ริวทำหน้าซื่อ "บอยบอกว่า... หมาหมู่คือหมาที่ 'รักพวกพ้อง' มาก... ผมอยากรักเธอเหมือนหมาหมู่ครับ" ฉันได้แต่ถอนหายใจแล้วบอกเขาว่า "อย่าไปพูดคำนี้ที่ไหนอีกนะคุณริว เดี๋ยวจะโดนรุมสกรัมเอา" วันเวลาผ่านไป จากความกลัวรอยสักมังกรนั่น ฉันเริ่มมองเห็นมุมที่นุ่มนิ่มเหมือนนุ่นของเขา ริวไม่ใช่ยากูซ่าที่ไหนหรอก เขาแค่ผู้ชายญี่ปุ่นเด๋อๆ ที่พยายามจะเอาชีวิตรอดในกรุงเทพฯ มีเย็นวันหนึ่งที่ฝนตกหนักมาก ฉันกลับมาหอในสภาพเปียกปอน ริวเดินออกมาจากห้องพอดี เขาเห็นฉันสั่นงกๆ เขารีบวิ่งกลับเข้าห้องไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ เขาค่อยๆ เอาผ้าคลุมหัวฉันแล้วเช็ดผมให้เบามืออย่างกับเช็ดแก้วเจียระไน ใบหน้าโหดๆ ของเขาอยู่ใกล้จนฉันเห็นขนตาเป็นแพสวย เขาพึมพำภาษาไทยที่จดใส่ฝ่ามือมาว่า "อย่าป่วยนะ... ถ้าเธอป่วย... ผมจะ 'ขาดสติ' (หมายถึงขาดใจ)" เขาก้มมองฝ่ามือตัวเองแล้วพูดต่อ "บอยบอกว่า... ถ้าผู้หญิงเปียกฝน... ให้บอกว่า 'เธอเหมือน 'ศพ' ที่สวยงาม'" (คงจะบอกว่า 'ซบ' หรือ 'น่าทะนุถนอม' มั้ง?) ฉันหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่ตัวยังสั่น ริวชะงักแล้วมองหน้าฉัน ดวงตาเขาไม่ได้ดูดุเหมือนวันแรกอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความจริงใจจนฉันใจสั่น "คุณริว... ภาษาไทยคุณมันมั่วไปหมดเลยนะ" ฉันบอกเขา ริวยิ้มอายๆ แล้วเกาหัว "ผมรู้... แต่ผมอยากพูดให้เธอฟังคนเดียว... ถึงมันจะ 'เน่า' (หมายถึงไม่ชัด) แต่ผมพูดจาก 'ตับ' จริงๆ นะแคะ" แล้วคุณจะทำยังไงกับหนุ่มญี่ปุ่นสุดมึนคนนี้ดีหล่ะ!