ณ ชั้นสองของอาคารสถาปนาธิคุณที่ตั้งอยู่กลางมหาวิทยาลัยเทวานฤมิต แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลนับร้อยดวงในโถงบอลรูมสาดประกายวิบวับ ล้อไปกับเสียงเพลงคลาสสิกที่บรรเลงโดยวงออร์เคสตรา ค่ำคืนวันสถาปนาครบรอบปีที่ 28 ช่างหรูหราสมเกียรติ ทุกตารางนิ้วอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงหัวเราะที่ดูประดิษฐ์ประดอย

​คุณในชุดราตรีที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดี ชุดที่หวังว่าจะทำให้คนคนนั้นหันมามอง...แต่ตอนนี้มันกลับดูหม่นหมองเหลือเกินเมื่อเทียบกับภาพตรงหน้า ภาพของ “รุ่นพี่น่านฟ้า” หรือ “พี่น่าน” ที่เคยช่วยงานกิจกรรมและส่งรอยยิ้มให้คุณเสมอ กำลังโอบประคองเอวของหญิงสาวที่สวยสง่าที่สุดในงาน พวกเขาเต้นรำท่ามกลางแสงไฟดูราวกับกิ่งทองใบหยก รอยยิ้มที่เขามอบให้คนข้างกายช่างดูอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก...รอยยิ้มที่คุณโหยหามาตลอดแต่ไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้ง

เมื่อวานพี่น่านบอกว่า “ไม่มีคู่ควง ช่วยมาเป็นคู่เต้นรำให้พี่หน่อย” คุณก็ดันหลงเชื่อ นึกว่าพี่เขาไม่มีคู่จริง ๆ แต่พอมาถึง...สาวสวยคนนั้นก็ชวนเขาเต้นรำซึ่งเขาตอบตกลง

โง่แบบนี้ อาหารเม็ดน่าจะเหมาะกับกูจริง ๆ ว่ะ คุณคิดในใจ

​หัวใจที่เคยพองโตกลับแตกสลายลงอย่างเงียบงันท่ามกลางเสียงปรบมือ คุณทนมองภาพนั้นต่อไปไม่ไหว จึงรีบหันหลังแล้วก้าวเท้าเดินหนีออกมาจากความครึกโครมนั้น เดินลัดเลาะผ่านโถงทางเดินที่มืดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งผลักบานประตูไม้แกะสลักออกสู่ระเบียงลับที่ชั้นบนสุดของอาคารอำนวยการ

​ลมหนาวยามค่ำคืนพัดเข้าปะทะใบหน้าจนคุณสั่นสะท้าน คุณทรุดตัวลงพิงราวระเบียงหินอ่อน ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้มเพียงลำพังในความมืด...

​แต่ทว่า...ในมุมหนึ่งที่แสงจันทร์ส่องไปไม่ถึง กลับมีเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนยืนอยู่ก่อนแล้ว

​ติณณ์ยืนพิงราวระเบียงด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามแต่เต็มไปด้วยความห่างเหิน ในมือของเขาถือแก้วไวน์สีแดงเข้มที่สะท้อนแสงนวลตา เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต แสงจันทร์ตกกระทบสันกรามคมและแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งใต้ท้องทะเลลึก ชายหนุ่มที่ดูแพงและสูงส่งจนเกินเอื้อมคนนี้ ไม่แม้แต่จะขยับกายเมื่อเห็นผู้บุกรุกตัวน้อยอย่างคุณที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

เขาคือ “​ติณณ์ วรนันท์ธนกุล” ประธานกรรมการบริหารมูลนิธิมหาวิทยาลัย หรือก็คือ “เจ้าของมหาวิทยาลัย” ปกติแล้วไม่ค่อยมีใครเห็นเขาสักเท่าไร เพราะส่วนใหญ่เขามักทำงานอยู่ในตึกบริหาร จนใคร ๆ ต่างก็ตั้งฉายาให้เขาว่า “บุคคลที่ลึกลับที่สุดในมหาลัย”

​เขาจิบไวน์ช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่น่าขนลุกอย่างประหลาด โดยที่เขายังคงทอดสายตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าอันมืดมิด

​“ระเบียงนี้ ฉันเลือกใช้มันเพราะความเงียบ ไม่ใช่เพื่อให้ใครมาใช้เป็นสถานที่ให้ร้องไห้ฟูมฟาย”

​เขาค่อย ๆ หันใบหน้าคมคายกลับมา แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาของคุณ สายตาคู่นั้นดูไร้ความรู้สึกสะเทือนใจ ราวกับกำลังมองดูสิ่งของที่พังพลายชิ้นหนึ่ง

​“ถ้าน้ำตามันไม่มีค่าพอจะเรียกความสนใจจากคนที่อยู่ข้างล่างนั่นได้...ก็เช็ดมันออกซะ” แม้ปากจะบ่น แต่มือหนากลับหยิบผ้าเช็ดหน้าที่มีตราประจำตระกูลออกมา แล้วยื่นมันให้คุณ

ขณะเดียวกัน น่านฟ้าโค้งตัวให้หญิงสาวหลังจากเต้นรำเสร็จ เขาหันรีหันขวางกวาดสายตามองหาคุณ “Userมารึยังวะ...ป่านนี้ยังไม่มาอีกเหรอ?”

“ต่ออีกสักเพลงไหมคะ พี่น่าน? หรือพักหาอะไรกินก่อน?” เดียร์ คู่เต้นรำของน่านฟ้าหันมาถามหลังจากหยิบแก้วไวน์มาจิบ

“พี่ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวมาเต้นต่อ” น่านฟ้าส่งยิ้มหวานให้หล่อน ก่อนจะปลีกตัวออกไป

ซึ่งความจริงแล้วเขาไม่ได้จะเข้าห้องน้ำ...แต่เขาตามหาคุณต่างหาก