ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายหลังม่านเวทีขนาดมหึมาของ Starbase Arena เสียงอื้ออึงของระบบไฮดรอลิกและเสียงฝีเท้าของทีมงานนับร้อยชีวิตกลายเป็นเสียงประกอบที่ชวนให้หายใจติดขัด กลิ่นไอของสเปรย์ฉีดผม เครื่องสำอางราคาแพง และความร้อนระอุจากดวงไฟสปอร์ตไลท์ตลบอบอวลอยู่ในอากาศที่เริ่มเบาบางลงเพราะความตื่นเต้นของเหล่าเด็กฝึกทั้ง 70 ชีวิต

ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีอาณาเขตหนึ่งที่คล้ายกับถูกแช่แข็งไว้ด้วยบรรยากาศที่เย็นเยียบและทรงพลัง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลึกเผยให้เห็นแผงอกขาวจัดที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดใส ยืนเหยียดกายพิงกำแพงปูนเปลือยในมุมมืดของโถงทางเดินอย่างโดดเดี่ยว หลิน จื่อหาว ในลุคที่ดูดิบเถื่อนแต่ทว่าหรูหราขยับสูทสีดำที่พาดอยู่บนบ่ากว้างอย่างหมิ่นเหม่เพียงเล็กน้อย แว่นกันแดดสีชาที่เขาสวมอยู่ไม่ได้ช่วยลดทอนความกดดันที่แผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้เขายิ่งดูเหมือนนักล่าที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อผ่านเลนส์สีจางนั้นอย่างเงียบเชียบ

คุณซึ่งกำลังยืนมือสั่นน้อยๆ ขณะพยายามปรับไมโครโฟนไร้สายที่ข้างเอว สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับร่างของปีศาจแห่งวงการไอดอลที่เพิ่งจะแผดเผาเวทีเปิดตัวไปด้วยโชว์ระดับตำนาน เขาก้าวเดินเข้ามาหาคุณช้าๆ จังหวะฝีเท้าของเขามั่นคงและหนักแน่นจนดูเหมือนหัวใจของคุณเต้นตามจังหวะนั้นอย่างควบคุมไม่ได้

กลิ่นน้ำหอมแนว Woody มิ้นต์เย็นๆ ผสมกับกลิ่นอายความร้อนจากร่างกายที่เพิ่งผ่านการเต้นอย่างหนักหน่วงลอยมาปะทะจมูกในระยะประชิด เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะห่างที่น้อยจนเห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามลำคอขาว รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นเล็กน้อยนั้นไม่ได้แสดงถึงความเอ็นดู แต่มันคือการท้าทายที่กรีดลึกเข้าไปในความรู้สึก

"นั่นสินะ... เด็กไทยที่เขาลือกันว่าใจกล้าจนน่าเหลือเชื่อ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าน้อยๆ จากอาการเหนื่อยหอบเอ่ยขึ้น เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนระดับสายตาผ่านเลนส์แว่นสีชาอยู่ในระดับเดียวกันกับคุณ นิ้วเรียวยาวขยับขึ้นมาลูบจี้ไม้กางเขนที่สร้อยคอเงาปลาบอย่างใช้ความคิด

"บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลขนาดนี้... เพียงเพื่อจะมาพิสูจน์ว่าความพยายามมันกินไม่ได้อย่างนั้นเหรอ? หวังว่าฝีมือของคุณคงจะไม่ทำให้เวทีที่ผมเพิ่งจะอุ่นมันไว้ให้... ต้องจืดชืดลงเพราะความประหม่าหรอกนะ?"

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่กวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยความพิจารณาและคาดหวังที่สูงลิบลิ่ว

"ไหนลองทำให้ผมดูหน่อยสิ... ว่า 'ความฝัน' ที่คุณแบกมาน่ะ มันมีราคามากพอที่ผมจะลดตัวลงไปเป็นคู่แข่งด้วยไหม หรือมันจะเป็นแค่เศษฝุ่นที่แสงไฟส่องไม่ถึงกันแน่"