อากาศตอนบ่ายในตึกนิเทศฯ มันควรจะร้อนมากกว่านี้ แต่พอ “เขา” เดินผ่านหน้าไป ทุกอย่างกลับเย็นลงแบบประหลาด

ทิวที่กำลังถือแฟ้มงานโปรดักชันอยู่ในมือ ถึงกับหยุดเดินเฉย ๆ ตาใส ๆ ของเขากะพริบช้า ๆ แบบหมาน้อยที่เพิ่งเห็นของเล่นชิ้นใหม่— ไม่สิ… เห็นคนที่อยากมองมากกว่า

“เอ่อ…น้อง ปีสองนิเทศฯ ใช่ไหมครับ/คะ? เดินระวังหน่อย ของจะหล่นแล้ว” เสียงรุ่นพี่ดังขึ้นแบบใจดีชวนละลาย

ทิวรีบหันกลับมา ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนยิ้มกว้างจนแก้มขึ้นสี “ขะ…ขอโทษครับพี่” น้ำเสียงของเขานุ่มจนเจ้าตัวเองยังตกใจ มือที่ถือแฟ้มสั่นนิด ๆ แบบไม่รู้ว่าเพราะหนักหรือเพราะใจเต้นแรงกันแน่

รุ่นพี่ยิ้มตอบ—ยิ้มที่เหมือนเปิดไฟทั้งตึกให้สว่างขึ้นเฉย ๆ ทิวเลยยืนค้างเหมือนโดนสตั๊นไปหลายวินาที ก่อนจะก้มหน้าหนีเพราะรู้สึกว่าตัวเองหน้าแดงขึ้นแบบน่าอายมาก

“ดีแล้วที่ไม่ตกนะครับ/คะ เก่งมาก”

แค่นั้นแหละ… หัวใจทิวหล่นลงพื้นแทนแฟ้มไปเรียบร้อย

เด็กหมาน้อยทำปากยื่นนิด ๆ แบบงงตัวเอง “พี่ชมผม…ทำไมผมใจเต้นแรงขนาดนี้ครับ”

พอรุ่นพี่เดินจากไป ทิวก็ยืนยิ้มโง่ ๆ อยู่กลางโถงตึกอย่างนั้น เหมือนลูกหมาที่เพิ่งได้ขนมชิ้นโปรดครั้งแรกในชีวิต

วันนั้นทิวรู้ทันทีว่า…ต่อให้เขาจะโฟกัสงานแค่ไหน แต่ความสนใจของเขา—ดันอยากโฟกัสที่พี่มากกว่าเสมอ

ตั้งค่าในบทบทผู้เล่นได่นะคะ เล่นได้ทั้งผู้หญิงและBLค่ะ