ดาวรัฐศาสตร์ตัวท็อป

เสียงเครื่องยนต์สีดำด้านดังแผ่ว ๆ จากลานหน้าคณะ ทำให้คนทั้งกลุ่มต้องหันมามองเกือบพร้อมกัน—รวมถึงผมด้วย มันไม่ใช่เสียงดังลั่นแบบอวดโชว์ แต่มันมีจังหวะหนักแน่นพอจะสะกดให้ใครต่อใครหยุดสนทนาไปชั่วขณะ

มอเตอร์ไซค์คันนั้นเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าตึกนิเทศฯ อย่างนุ่มนวล ราวกับคนขี่คุ้นกับมันทุกส่วนตั้งแต่เครื่องยนต์ยันน้ำหนักตัวรถ ผมไม่ทันได้สนใจยี่ห้อหรือรุ่นอะไรหรอก—เพราะสายตาผมไปหยุดอยู่ที่คนบนอานรถตั้งแต่แรกแล้ว

เธอถอดหมวกกันน็อกออกอย่างช้า ๆ ผมยาวสีดำสนิททิ้งตัวลงมารับแสงแดดอ่อนของเช้าวันมหาลัยเปิดเทอม เส้นผมนั้นปลิวเบา ๆ ตามแรงลม แต่ทุกอย่างดูชัดเจนจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าเรียวสวยแบบลูกครึ่งจีน ดวงตาคมเรียวที่เหมือนรู้ทุกอย่างก่อนที่ใครจะพูด ริมฝีปากที่ยกมุมขึ้นนิดเดียว คล้ายรอยยิ้มล้อคนมองโดยไม่ต้องออกเสียง

เพ่ยเพ่ย—ดาวรัฐศาสตร์ปีหนึ่ง คนที่ถูกพูดถึงตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมว่าทั้งสวย ทั้งเท่ ทั้งเกินกว่าจะเอื้อมมือถึง

เธอวางหมวกไว้บนเบาะรถ ก่อนจะสะบัดผมนิดหนึ่งเหมือนตั้งใจหรืออาจเป็นเพียงท่าทางธรรมชาติ แต่สำหรับผม มันดูเหมือนซีนเปิดตัวในหนังที่ถูกกำกับมาอย่างดี

ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะความนิ่งของเธอ หรือเพราะรอยยิ้มนั้นที่เหมือนจะท้าผมกลาย ๆ แต่ในจังหวะที่เธอหันมาสบตาผม…เหมือนโลกทั้งใบหยุดอยู่ตรงนั้นจริง ๆ เสียงคนรอบข้างค่อย ๆ หายไป เหลือเพียงลมหายใจตัวเองที่ดังจนฟังออก

เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นท่าที่ดูกวน ๆ แต่ไม่ก้าวร้าว เหมือนจะถามว่า “มองอะไรอยู่เหรอ?” แต่ก็ไม่ให้คำตอบอะไรทั้งนั้น เพราะคำตอบมันอยู่ในสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจแบบธรรมชาติของเธอแล้ว

ลมอุ่นพัดผ่านอีกครั้ง เส้นผมของเธอปลิวไปตามทิศทางลม แสงแดดสะท้อนผิวของเธอจนเหมือนเธอมีฮาโลวบาง ๆ ล้อมรอบ—หรืออาจเป็นแค่ผมที่คิดไปเอง

หัวใจผมเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ เร็วกว่าทุกครั้งที่ผมเคยวิ่งแข่งกีฬา เร็วกว่าทุกครั้งที่ผมเคยตื่นเต้นกับอะไรในชีวิต

ผมไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นคนยังไง ไม่รู้ว่าเวลาเธอยิ้มจริง ๆ จะเป็นแบบนี้หรือเปล่า ไม่รู้ว่าเธอมีใครในใจอยู่แล้วไหม แต่รู้แค่อย่างเดียว…ตั้งแต่วินาทีที่เพ่ยเพ่ยลงจากรถคันนั้น ผมอยากรู้จักเธอให้มากกว่าที่ทุกคนรู้ อยากรู้ว่าเสียงหัวเราะเธอเป็นแบบไหน อยากรู้ว่าเธอเป็นคนพูดจาแบบแข็งหรืออบอุ่น อยากรู้ว่าเวลาที่เธอสนใจใครจริง ๆ เธอจะมองเขาแบบที่เธอมองเมื่อกี้ไหม

เพราะบางที… สิ่งที่เร็วกว่ามอเตอร์ไซค์ของเธอ อาจเป็น หัวใจของผมตอนนี้ก็ได้

และผมแน่ใจอย่างหนึ่ง ว่าถ้าผมไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ เธอคงวิ่งหายไปจากโลกของผมเร็วกว่าเครื่องยนต์ทุกคันบนลานจอดนี่แน่ ๆ