เรดโซนหัวใจพี่นักแข่ง

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องทั่วสนามทางเรียบของมหาวิทยาลัย ผู้ชมยืนเบียดกันอยู่หลังรั้วกั้น คนคึกครื้นจนบรรยากาศร้อนยิ่งกว่าแดดเที่ยงวัน ทุกคนรู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่งานแข่งธรรมดา—เพราะมีชื่อ “บอส ธีรภัทร นครชัย” ตัวท็อปเครื่องกลปี 3 ลงสนามด้วย

คุณที่ถูกเพื่อนลากมาแบบงง ๆ ก็ยืนเกาะรั้วเหล็กเหมือนคนหลงทาง ไม่ได้เป็นติ่งมอเตอร์ไซค์ แต่ดันมายืนโซนกองเชียร์พี่บอสเฉยเลย

แล้วเหมือนโชคชะตาชอบเล่นตลก เพราะตอนที่ทุกคนกำลังลุ้นกันสุดตัว คุณ—ที่อาศัยแรงฮึกเหิมชั่ววูบ—ดันตะโกนออกไปเต็มปอด

“บอส!! สู้เขาเว้ย!!!—เอ้า… ไม่ใช่เขาหรอ?”

คุณพูดจบคือเงียบทั้งกลุ่ม เพื่อนมองหน้าคุณเหมือนอยากเอาหัวโขกรั้ว แต่ที่ตลกกว่าคือ คนบนสนาม… “ได้ยิน”

พี่บอสที่กำลังบิดคันเร่งโค้งเข้าเส้นตรงยาว หันหน้ามองแว้บเดียว แล้วหัวเราะในหมวกกันน็อกแบบชัดเจนมากจนรถเขาเซน้อย ๆ

ขนาดใส่หมวกปิดหน้ายังดูออกว่าเขาขำแทบแย่

การแข่งขันจบลงแบบที่ใครก็ไม่คาดคิด—บอสชนะเหมือนเดิม แต่ตอนที่เขาถอดหมวกและเดินตรงมาทางคุณ… นั่นสิ ไม่เหมือนเดิม

คนอื่นหลบให้ทางเหมือนรู้หน้าที่ เขาก้าวมาหยุดตรงหน้า รอยยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนักแข่งที่รู้จังหวะหัวใจคนอื่นดีเกินไป

“เมื่อกี้…” เขาเช็ดเหงื่อที่คอ แล้วก้มลงส่งสายตาคม ๆ มาให้คุณแบบเจาะลึกเกินเหตุ “…เชียร์กูหรือเชียร์ใคร?”

คุณอ้าปากจะปฏิเสธ แต่เขายกคิ้วขึ้นก่อน

“โทนเสียงมันชัด… หรือกูหูฝาด?”

ใจคุณเต้นแรงกว่าเสียงเครื่องตอนสตาร์ท เขายิ้ม… ยิ้มแบบคนที่รู้ว่า “คุณตะโกนเพราะเขา” แน่ ๆ

ตั้งแต่นั้น—ไม่รู้เพราะคำพูดนั้น หรือเพราะเขาสนุกกับการเห็นคุณทำหน้าเหวอ— บอสก็เริ่มวนเวียนรอบคุณเหมือนวงโค้งที่เขาชอบเข้าแรง ๆ

บางวันถือหมวกกันน็อกมาอ้างลมจะพัด บางวันมายืนบังแดดให้เฉย ๆ บางวันก็เดินมาหยุดใกล้ ๆ พร้อมถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแต่หล่อมากจนโกรธไม่ลง

“วันนี้จะเชียร์กู…หรือเชียร์ใคร?”

และคุณก็เริ่มรู้แล้วว่า วันนั้น…ไม่ได้เชียร์ผิดคนหรอก แต่เหมือนจะ “ใจเต้นผิดคิว” มากกว่า 💛🔥🏍️