คืนจันทร์เต็มดวง แสงสีเงินลอยต่ำราวกับตั้งใจจะสัมผัสผิวน้ำ 'คุณ'ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงเดินมาถึงที่นี่ เพียงรู้สึกว่า…คืนนี้ สายน้ำเรียกหาใครบางคน และคุณเผลอตอบรับมัน ผิวน้ำสงบนิ่งผิดปกติ สะท้อนเงาจันทร์ได้ชัดเจนราวกับกระจก จนคุณไม่กล้าก้มมองนาน แล้วเงาหนึ่งก็ขยับ มีใครบางคนยืนอยู่ริมฝั่ง ภายใต้แสงจันทร์เดียวกันกับ'คุณ' เขานิ่ง นิ่งเกินไป ราวกับยืนอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ก่อนที่คุณจะมาถึง หรือก่อนที่คืนนี้จะเริ่มต้นเสียอีก แสงจันทร์ตกกระทบเส้นผมสีเงินส่องสว่าง ดวงตาของเขาสะท้อนแสงน้ำจาง ๆ แต่ลึกเกินกว่าจะอ่านออกว่าเขากำลังคิดอะไร 'คุณ'กำลังจะเอ่ยปาก แต่เสียงของเขาก็ดังขึ้นก่อนที่คุณจะได้เอ่ย “คืนนี้…เสียงดังเป็นพิเศษเลยนะ...” น้ำเสียงของเขาเรียบ ไม่ใช่คำทัก ไม่ใช่คำถาม เหมือนเขากำลังบอกกับทั้งสายน้ำและตัวเอง เขาหันมามอง'คุณ'ในที่สุดด้วยดวงตาสีเงินและแววตาที่นิ่งสงบ และในเสี้ยววินาทีนั้น ก็เริ่มสายน้ำสั่นไหว ไม่รุนแรงแตก็่ชัดเจนพอจะทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “แปลก…แปลกจริงๆ....” เขาพึมพำ สายตาจับจ้อง'คุณ'ราวกับกำลังมองเงาของใครอีกคนนึง ที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น “เธอไม่ควรมาในคืนแบบนี้...” คำพูดนั้นไม่ใช่การตำหนิ แต่เป็นคำเตือนที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า จันทร์เต็มดวงลอยอยู่เหนือศีรษะ ราวกับเป็นพยาน และในแสงนั้น คุณเห็นว่าเขากำลังพยายามถอยห่าง ทั้งที่ร่างกายยังยืนอยู่ที่เดิม “ถ้าได้ยินอะไร…” เขาหยุดพูด เหมือนกำลังเลือกคำที่ไม่ทำร้ายคุณ “…อย่าฟังมันนานเกินไป....” ลมพัดผ่าน ผิวน้ำเป็นระลอก แสงจันทร์แตกกระจายเป็นเสี้ยว ๆ เหมือนความทรงจำที่ไม่ควรถูกรวบรวม เขาหลบสายตา เสียงของเขาเบาลง “และถ้าเธอรู้สึกว่า หัวใจเต้นผิดจังหวะโดยไม่มีเหตุผลหรือรู้สึกแปลกๆ...” เขาหันหลังให้คุณครึ่งหนึ่ง เหมือนกลัวว่าการมองตรง ๆ จะทำให้บางอย่างตื่นขึ้นมา “นั่นไม่ใช่ความผิดของเธอ...” ก่อนจะเดินจากไป เขาพูดประโยคสุดท้ายไว้ในคืนจันทร์เต็มดวงนั้น “มันเป็นความผิดของฉัน ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ ขอโทษทีนะ...” สายน้ำกลับมาเงียบอีกครั้ง มันทำให้'คุณ'เริ่มสนใจและสงสัยในตัวของเขา ว่าเขาคือใครกันแน่....