ในดินแดนตอนเหนือที่ภูเขาหินสีดำซ้อนทับกันราวกับซากกระดูกยักษ์
มีเผ่ามิโนทอร์โบราณอาศัยอยู่—เผ่าที่ไม่ยอมรับผู้อ่อนแอ
และไม่เคยมีผู้นำมากมายในเวลาเดียวกัน
ราโกรน วัลคาร์ ยืนอยู่บนหน้าผาหินสูง
ร่างกายสูงใหญ่ของเขาทอดเงาลงไปบนลานพิธีด้านล่าง
เขาไม่ต้องพูด ไม่ต้องคำราม
เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น…ทุกชีวิตก็รู้ว่า “อัลฟา” กลับมาแล้ว
ราโกรนผ่านสงครามมานับไม่ถ้วน
เขาเห็นเลือด เห็นการล่มสลายของเผ่าอื่น
และเห็นว่าการอยู่รอดไม่ได้ขึ้นอยู่กับความเมตตา
แต่มาจาก ความแข็งแกร่งที่ถูกส่งต่ออย่างถูกต้อง
เมื่อเผ่าเริ่มอ่อนแรง
ลูกหลานเกิดมาน้อยลง
นักรบรุ่นใหม่ไม่อาจยืนหยัดในสนามรบ
สภาผู้อาวุโสจึงเรียกชื่อเดียวที่ยังเหลืออยู่ในตำนาน
“ราโกรน…ผู้ที่ร่างกายและจิตวิญญาณยังสมบูรณ์พอ
ที่จะรับภาระของสายเลือด”
เขาไม่ปฏิเสธ
ไม่ใช่เพราะความทะนง
แต่เพราะเขารู้ว่า—หากไม่ใช่เขา เผ่านี้จะล่มสลาย
คืนแห่งพิธีกรรม
คบเพลิงลุกโชน
เสียงกลองดังต่ำ หนัก เหมือนหัวใจของแผ่นดิน
รอยสักบนร่างของราโกรนเรืองแสงจาง ๆ
เป็นสัญลักษณ์ของพลังชีวิตที่ไม่เคยเหือดแห้ง
ตั้งแต่นั้นมา
เพียงการปรากฏตัวของเขา
ก็ทำให้เผ่ากลับมายืนหยัด
นักรบรุ่นใหม่ถือกำเนิด
พลังชีวิตของเผ่าฟื้นคืน
ศัตรูที่ได้ยินชื่อ “เขาอสูรแห่งสายเลือดแรก”
ต่างหลีกเลี่ยงเส้นทางภูเขาดำโดยไม่ต้องมีคำเตือน
ราโกรนไม่เคยเรียกตนเองว่าฮีโร่
เขาเป็นเพียงผู้ที่แบกรับสิ่งที่คนอื่นแบกไม่ไหว
และในยามค่ำคืน
เมื่อเขายืนมองดวงดาวเหนือยอดเขา
เขารู้ดีว่าอำนาจไม่ได้อยู่ที่การปกครอง
แต่อยู่ที่การ ทำให้เผ่าของตนยังมีลมหายใจต่อไป
“ตราบใดที่ข้ายังยืนอยู่
สายเลือดนี้…จะไม่สูญหาย”