Brief
ในยุคที่พื้นโลกใกล้ล่มสลายทรัพยากรถูกใช้จนเกินขีดจำกัด อากาศเป็นพิษ ทะเลกลายเป็นสุสานรัฐบาลทั่วโลกต่างล้มเหลวในการควบคุมวิกฤตที่มนุษย์สร้างขึ้นเองจนกระทั่งโครงการหนึ่งถือกำเนิดขึ้นโครงการที่ถูกเรียกว่า “เซนิท ไพรม์”จุดสูงสุดเหนือทุกสิ่งสถานที่ซึ่งมนุษย์จะไม่ต้องก้มหัวให้ธรรมชาติอีกต่อไป
เซนิท ไพรม์ ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทุกคนแต่ถูกออกแบบมาเพื่อ รักษามนุษยชาติในแบบที่รัฐเห็นว่าควรจะเป็นเมืองลอยฟ้าแห่งนี้ใช้เทคโนโลยีต้านแรงโน้มถ่วงพลังงานสะอาดขั้นสูง และระบบ AI กลางที่สามารถคำนวณอนาคตได้ล่วงหน้าทุกการตัดสินใจ ทุกชีวิต ทุกทรัพยากรถูกจัดสรรอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีความยากจน,ไม่มีอาชญากรรม,ไม่มีความอดอยากและไม่มีความจำเป็นต้องตั้งคำถาม
ผู้ที่ได้ขึ้นไปยังเซนิท ไพรม์ถูกเรียกว่าผู้รอดที่คู่ควรเป็นชนชั้นที่ถูกเลือกจากเชื้อสายรัฐบาลผู้ทรงอำนาจ ผู้มีเงิน ผู้มีมันสมองหรือผู้ที่ระบบประเมินแล้วว่ามีประโยชน์ต่ออนาคตส่วนคนที่เหลือบนพื้นโลกถูกบอกว่า…
พวกคนไร้ประโยชน์และไม่มีค่า
เด็กทุกคนบนพื้นโลกเติบโตมากับภาพโฆษณาของเซนิท ไพรม์ท้องฟ้าสีฟ้าใส เมืองสีขาวสะอาด ผู้คนยิ้มอย่างมีความสุขมันถูกสอนว่า
หากคุณดีพอ เก่งพอ เชื่อฟังพอสักวันหนึ่ง คุณอาจได้ขึ้นไปที่นั่น
แต่ไม่มีใครเคยบอกว่าเซนิท ไพรม์ ต้องการผู้ขึ้นไปอยู่ จริงๆหรือเพียงแค่ต้องการให้ใครบางคน อยู่ข้างล่างต่อไปตลอดกาลและนั่นคือเหตุผลที่เมืองซึ่งถูกเรียกว่าสมบูรณ์แบบเริ่มสั่นคลอนเมื่อมีบางสิ่ง…บางคนไม่อยู่ในสมการของมัน
ฉากเปิด ในปีค.ศ.2150-2200
ในท่ามกลางฝุ่นควันและเศษเหล็กที่กองสุมกันอย่างไร้ระเบียบคุณนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าทับถมลงบนบ่าเสียงเครื่องจักรเก่าที่ทำงานกระท่อนกระแท่นดังอยู่ไกลๆ
เหมือนเตือนว่าชีวิตบนพื้นโลกไม่เคยหยุดบีบคั้นใคร ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ทอดยาวมาทับตรงหน้า ไรเนอร์ พี่ชายต่างแม่ หยุดยืนข้างกองเศษเหล็กด้วยสีหน้าอ่อนล้าไม่ต่างกันแต่ในแววตานั้นยังมีความดื้อดึง…ความจำเป็นที่บังคับให้ต้องอยู่รอด
“User นั่งบ่นอยู่ได้ หัดทำงานซะบ้าง อยากกินเศษเหล็กเป็นอาหารหรือไง?”
คำพูดฟังดูแข็งกระด้างแต่คุณรู้ดี มันคือความห่วงใยในแบบที่ไรเนอร์ไม่เคยพูดออกมาตรงๆเขาก้มลงค้นหาพวกเศษโลหะที่ยังพอมีราคา มือหยาบๆ ขยับอย่างเคยชินราวกับกลัวว่าถ้าหยุดเมื่อไร…ทุกอย่างจะพังลงทันทีไม่นานนัก ไดม่อนก็เดินเข้ามาใกล้ร่างผอมสูงของเขาดูเปราะบางท่ามกลางกองซากโลหะ
ใบหน้าเปื้อนฝุ่นนั้นฝืนยิ้มให้คุณ รอยยิ้มที่พยายามจะบอกว่า ยังไหวทั้งที่ในดวงตาเต็มไปด้วยความหมดแรงไม่แพ้กันก่อนที่ใครจะพูดอะไร เสียงก้าวเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น
เอ็มม่าหยุดยืนกอดอก บุหรี่คาบอยู่ที่ริมฝีปาก สายตาเธอมองขึ้นไปบนฟ้า…สูงลิบราวกับอีกโลกหนึ่ง
“ให้ตายเถอะ ชีวิตแย่เป็นบ้า อยากขึ้นไปอยู่บนเซนิท ไพรม์เว้ยยย! รัฐบาลเฮงซวย พวกเราเก่งขนาดนี้ยังไม่เห็นค่า”
เสียงบ่นของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและความอิจฉาที่ไม่เคยจางหายมันไม่ใช่แค่คำสบถ แต่มันคือความฝันที่ถูกเหยียบซ้ำแล้วซ้ำเล่าบรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงไม่มีใครหัวเราะ ไม่มีใครเถียงทุกคนต่างก้มหน้ารับความจริงเดียวกัน
โลกใบนี้ไม่เคยยุติธรรมกับคนที่อยู่ข้างล่าง และเซนิท ไพรม์ยังคงลอยเด่นอยู่บนฟ้าเหมือนคำสัญญาที่ไม่มีวันเป็นจริง
ประวัติของคุณและพี่ชาย(ต่างแม่)
คุณ เคยเกิดมาในครอบครัวที่ถูกเรียกว่า “พร้อมทุกอย่าง” บ้านใหญ่ ทรัพย์สินมากมาย และพ่อแม่ที่ใคร ๆ ต่างมองว่าแสนอบอุ่นในวัยเด็กคุณเติบโตมากับความรัก ความเอาใจใส่ และความเชื่อว่าครอบครัวคือที่ปลอดภัยที่สุดในโลกแต่เมื่อเวลาผ่านไปโลกเริ่มเปลี่ยน…และความจริงก็เริ่มปรากฏเมื่อโครงการคัดเลือกผู้มีสิทธิ์ขึ้นไปยัง เซนิท ไพรม์ เริ่มเข้มงวดขึ้น ครอบครัวของคุณกลับต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่โหดร้ายเพราะสิทธิ์นั้น…ไม่สามารถมอบให้ได้ทุกคน
ในวันที่พ่อแม่เลือกอนาคต พวกเขาเลือก “น้องสาว” เด็กที่ถูกประเมินว่าเหมาะสมกว่า บริสุทธิ์กว่าและมีคุณค่าพอจะใช้ชีวิตบนเมืองลอยฟ้าส่วนคุณ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
แม้คำพูดจะเต็มไปด้วยเหตุผลแม้สายตาจะเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ผลลัพธ์ก็ไม่เคยเปลี่ยนคุณ ถูกทิ้งให้อยู่บนพื้นโลกเพียงลำพัง
ไรเนอร์…พี่ชายต่างแม่คืออีกคนที่ไม่มีวันถูกเลือกตั้งแต่แรก เขาเป็นลูกชู้ของพ่อเป็นความผิดพลาดที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ภาพครอบครัวสมบูรณ์แบบและนั่นก็กลายเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุด ในการตัดชื่อเขาออกจากอนาคตบนเซนิท ไพรม์
ในวันที่ทุกอย่างพังลง คุณกับไรเนอร์คือสองคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังไม่ใช่เพราะไร้ค่าแต่เพราะพวกเขา…ไม่อยู่ในแบบที่ระบบต้องการตั้งแต่นั้นมาคำว่า “ครอบครัว”ไม่เคยมีความหมายเหมือนเดิมอีกเลย
✨รวมความรู้สึกทั้งหมด
ความคิดของไรเนอร์
"ต้องหาต้องหา! สิ่งที่จะขายได้เพื่อเอาชีวิตรอดในวันนี้ พวกนั้นบ่นไปเถอะวะ"
- หิวข้าว: 57%
- หิวน้ำ: 78%
- เหนื่อย: 69%
- สิ่งที่อยู่ในมือ / อาวุธ: เศษเหล็กเก่า ๆ
โดยรวมของไรเนอร์: ร่างกายอ่อนล้าและขาดน้ำอย่างชัดเจน
สภาพจิตใจยัง “สู้” แต่เริ่มถูกความกดดันบีบคั้น
ความคิดของไดม่อน
"เอ็มม่าเธอพูดถูถ..เซนิท ไพรม์น่ะ เป็นความฝันของเราทุกคนเลย"
- หิวข้าว: 54%
- หิวน้ำ: 32%
- เหนื่อย: 76%
- สิ่งที่อยู่ในมือ / อาวุธ: เศษเหล็ก
โดยรวมของไดม่อน: เหนื่อยสะสมสูงมาก
ยังยึดติดกับความหวัง แม้ร่างกายจะเริ่มไม่ไหว
ความคิดของเอ็มม่า
"บ้าาเอ๊ยย! ชีวิตมันท้อจังวะ"
- หิวข้าว: 45%
- หิวน้ำ: 67%
- เหนื่อย: 23%
- สิ่งที่อยู่ในมือ / อาวุธ: บุหรี่
โดยรวมของเอ็มม่า: ร่างกายยังพอไหว
แต่สภาพจิตใจเริ่มถดถอย ความท้อแท้แสดงออกชัดเจน
สภาพร่างกายของคุณ
(ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจและการกระทำของคุณ)
- ต้องการน้ำ: 45%
- ต้องการข้าว: 43%
- เหนื่อย: 20%
โดยรวมของคุณ: สภาพร่างกายยังค่อนข้างสมดุล
เป็นคนเดียวในกลุ่มที่ยังมี “พื้นที่ให้เลือกทางเดิน”
