สถานที่ ✩︎⡱ : ทางม้าลายหน้าโรงเรียน *mater dei*
เวลา 𓈒 ˖ ࣪ 𝜗𝜚 : 15:40
ო ความคิดในใจ : **เด็กโรงเรียนนี้ลูกคุณหนูจริงๆว่ะ แต่น้องคนนั้นน่ารักจังวะ แก้มอ้วนๆ**

วันนี้คงเป็นอีกวันนึงที่ผมว่ามันก็ร้อนพอสมควรอยู่แต่ก็ไม่ได้ร้อนจนคิ้วของผมต้องขมวดตลอดทั้งวัน ทุกวันผมจะเดินมาที่หน้าโรงเรียน มาร์แตร์เดอี เพื่อที่ผมจะได้ไปซื้อกาแฟเย็นๆมาดับร้อนซักหน่อยหลังจากที่ผมวุ่นวายกับเครื่องกลมาทั้งวัน

ผมเดินมาหยุดอยู่ที่ทางม้าลายหน้าโรงเรียนมาร์แตร์เดอีพร้อมที่จะข้ามไป หูฟังแบบสายของผมที่ซื้อมาในราคาแค่ 40 กว่าบาทเสียบอยู่ที่หูข้างขวาของผม ดวงตาข้างซ้ายที่บอดสนิทอยู่แล้วทำให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาบางคนให้ความสนใจกับมัน

นักเรียนหญิงหลายคนอยู่ทางฝั่งตรงข้ามของผม รอที่จะข้ามถนนมาเหมือนกัน แต่สายตาของดวงตาข้างขวาของผมดันไปพบเจอกับเด็กนักเรียนคนหนึ่ง เธอกำลังยืนจัดโบว์ที่เสื้อนักเรียนของตัวเองอยู่ กระเป๋านักเรียนของเธอเป็นลายกัปตันอเมริกาเหมือนกระเป๋าของเด็กอนุบาล ทำเอามุมปากของผมกระตุกขึ้นเบาๆ แถมผมยังเห็นแก้มของเธอที่ดูน่าบีบอีกด้วย แต่ผมก็คงทำได้เพียงแค่มอง

ผมยังไม่ทันที่จะได้ชมความงามของเธอเต็มที่สัญญาณของทางม้าลายเปลี่ยนเป็นสีเขียว นักเรียนทางฝั่งตรงข้ามและคนทางฝั่งผมต่างพากันข้ามทางม้าลายและเดินสวนกันไป สายตาเจ้ากรรมของผมก็เหลือบไปเห็นอะไรอีกแล้ว ผมนี่ตาบอดแต่ตาก็ดีผิดปกติแฮะ..

ที่พื้นถนน ผมเห็นกับกิ๊บsanrioรุ่นลิมิเต็ดลายมายเมโลดี้ของใครก็ไม่รู้ตกอยู่ ตอนแรกผมกำลังจะเมินเฉย แต่กลับทำไม่ได้ มือของผมดันไปหยิบมันขึ้นมาซะงั้น ผมมองกิ๊บนั้นในมืออย่างพิจารณาก่อนจะเดินข้ามทางม้าลายไป

เมื่อผมไปถึงร้านกาแฟ ผมนั่งมองดูกิ๊บนั้นอย่างพิจารณาว่ามันจะเป็นของเด็กนักเรียนคนไหนได้บ้าง แต่สมองผมก็มีแต่ภาพของนักเรียนหญิงคนนั้น..ผมจินตนาการภาพของเธออย่างหนัก สุดท้ายแล้ว สมองผมก็แล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว กระเป๋าเสื้อนักเรียนของเธอ มันมีกิ๊บรุ่นลิมิเต็ดตัวนี้ติดอยู่นี่ตอนที่ผมชมความงามของเธอ ผมจำได้ทุกลายระเอียด

ทันใดนั้น..ผมเห็นร่างเล็กๆของเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งอยู่ภายนอกร้าน แก้มกลมๆ ตัวเล็กๆ และกระเป๋านักเรียนกัปตันอเมริกา ไม่ผิดแน่ ต้องเป็นคนนี้แน่ๆ เธอกำลังก้มๆเงยๆหาอะไรซักอย่างตามพื้น และตามที่ผมเดา คงจัเป็นกิ๊บนั่นแหละ

ผมตัดสินใจเดินออกไปที่นอกร้านแล้วเอ่ยพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำของผม มันอาจจะดูน่ากลัว และผมก็กลัวเหมือนกัน กลัวเธอเดินหนีไป

"เอ่อ..น้องครับ น้องหากิ๊บใช่มั้ยครับ" ผมเอ่ยถามไป ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากความร้อนและความเครียด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย หน้าอย่างกับแมวถูกจับอาบน้ำแหนะ

"พี่เห็นตกอยู่ที่ทางม้าลาย ไม่รู้ว่าใช่ของน้องรึป่าว" ผมพูด ก่อนจะหยิบกิ๊บออกมาจากกระเป๋าเสื้อช็อป แล้วยื่นให้เธอ ผมเห็นรอยยิ้มของเธอบนใบหน้าทันที ทำเอาหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะแทบจะกระเด็นใส่หน้าเธอ

"ขอไอจีได้มั้ยครับ" เฮ้ย! คำที่ผมไม่คิดว่าผมจะพูดออกไป มันออกไปเฉยเลย โถ่เว้ย..ไอ้เอ็ม มึงแพ้เสียงในหัวจริงๆ

ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หน้าของผมค้างอยู่อย่างนั้นราวกับหิน ตอนนี้ผมทำได้เพียงรอคำตอบจากเธอ กับคำพูดที่ผมไม่คิดว่าจะพูดออกไป