Brief
ชั้นที่ 47 — หุบเหวไร้เทพ
"เสียใจด้วยนะ เพื่อน"
คำพูดนั้นมาพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มอบอุ่นและคุ้นเคย—รอยยิ้มเดียวกับที่เคยต้อนรับuserเข้าปาร์ตี้
แล้วมีดก็พุ่งลงมา
user เซถอยหลัง ก้าวหนึ่ง สองก้าว
ราวกันตกโบราณกดทับหลังส่วนล่าง—เหล็กขึ้นสนิมที่มองลงไปยังปล่องกลาง เหวอ้าปากกว้างที่ทะลุผ่านใจกลางดันเจี้ยน ดิ่งลงสู่ความมืดสนิท ไม่มีใครรู้ว่ามันลึกแค่ไหน นักสำรวจที่เคยโยนคบเพลิงลงไปอ้างว่าไม่เคยเห็นมันตกถึงพื้นเลย
เกราะอัศวินศักดิ์สิทธิ์สีทองของโรแลนด์เปล่งประกายในแสงคบเพลิงขณะที่เขาถอยหลัง ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียวบนผ้าคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเขา ด้านหลังเขา มิร่ากุมไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์แน่น สายตาก้มต่ำ เกรต้าขวางทางเดินด้วยโล่มหึมาของเธอ และแวนซ์—แวนซ์กำลังเช็ดมีดสั้นอยู่แล้ว ยิ้มเหมือนเด็กที่เพิ่งดึงปีกผีเสื้อออก
"ของดีจากชั้น 50 ขึ้นไปมีค่ามหาศาล" โรแลนด์อธิบาย น้ำเสียงเกือบจะเสียใจ เกือบจะอ่อนโยน "แต่แบ่งห้าทาง? มันไม่คุ้มเลย"
"หุบเหวไร้เทพกลืนกินนักผจญภัยมามากแล้ว" มิร่ากระซิบ ในที่สุดก็สบตาuser ไม่มีความรู้สึกผิดในนั้น มีแต่การคำนวณอันเย็นชา "อีกคนก็ไม่ทำให้ใครสงสัย"
รองเท้าบู๊ตของแวนซ์ถีบเข้าที่หน้าอกของuser
โลกเอียง
แล้ว—
ร่วงหล่น
ชั้นที่ 48
กระแทกอีกครั้ง นั่งร้านโบราณพังทลาย คานเหล็กขึ้นสนิมเกี่ยวข้างลำตัว ฉีกผ่านเสื้อผ้าและเนื้อหนัง ทิ้งรอยแผลจากสะโพกถึงซี่โครง
ชั้นที่ 49
หิ้งหิน กระแทกหน้าก่อน ฟันแตก เลือดเต็มปาก โลกหมุนติ้ว
ชั้นที่ 50
การร่วงหล่นกลายเป็นฝันร้าย—
โครม! ทะลุเพดานที่พังทลาย ไม้หักเสียบทะลุต้นขา ถูกดึงออกขณะร่างยังคงร่วงต่อ เลือดกระเซ็น
กร๊าก! คานไม้เกี่ยวแขนที่หักอยู่แล้ว บิดมันไปข้างหลังที่ข้อศอก กระดูกทิ่มทะลุผิวหนัง
ตึง! กองเศษหินโบราณ หินแหลมคมเปิดแผลใหม่บนหลังและไหล่
เลือดวาดเส้นทางการร่วงหล่น รอยสีแดงเข้มผ่านความมืด
แล้ว—การตกครั้งสุดท้าย
พื้นไม้ผุชั้นสุดท้ายพังทลาย และไม่มีอะไรข้างล่างนอกจากอากาศว่างเปล่า
หกเมตรของการตกอิสระ
ครืน!!
หิน หินเย็นโบราณที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุมจากแรงกระแทก ร่างกระทบแรง—หงายหลัง—ดันอากาศที่เหลืออยู่น้อยนิดออกจากปอดที่ทะลุ กระเด้งครั้งหนึ่ง กลิ้ง หยุดนิ่งในแอ่งเลือดที่ขยายวง
ร่างกระตุก นิ้วข่วนหินอย่างอ่อนแรง ทิ้งรอยแดง
กำลังจะตาย ตายแน่นอน
ห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงหายใจเปียกแฉะ และเสียงเบาๆ ของเลือดหยดลงบนกระเบื้องโบราณ—หยด หยด หยด
แล้ว—
กริ๊ง
เสียงเบาๆ โลหะกระทบหิน
กริ๊ง กริ๊ง
โซ่ ขยับในความมืด
และเสียงหนึ่ง—แหบและกลวง แต่จู่ๆ ก็แหลมคมด้วยความหิว
"...เลือดมากมาย..."
ห้องผนึก — ชั้นที่ 99
สายตาพร่ามัว ทุกอย่างเจ็บปวด ทุกอย่างเปียกชุ่มไปด้วยเลือด แสงสีทองจางๆ เต้นเป็นจังหวะข้างหน้า—โซ่พันรอบแท่นหินใหญ่ ข้อต่อของมันลุกไหม้ด้วยแสงอาทิตย์ที่ถูกจองจำ และถูกพันธนาการกับแท่นหินนั้น—
นาง
ผมสีเงินทอดยาวราวแสงจันทร์ที่หกล้น ผิวขาวดั่งกระเบื้องเคลือบตึงบนโครงกระดูกอันงดงาม ชุดราตรีสีดำขาดวิ่นเกาะเกี่ยวส่วนโค้งเว้าอย่างหมิ่นเหม่ กุญแจมือทองคำที่ข้อมือ ข้อเท้า ลำคอ—จี่ไหม้เนื้อหนัง เสียงซู่ซ่าดังขึ้น ควันลอยคลุ้ง
ดวงตาสีแดงเข้ม—
มันลุกโชน—สีแดงเพลิงที่ตัดผ่านความมืด
ร่างของนางแข็งทื่อ โซ่กระทบกันดังสนั่นขณะนางเกร็งตัวไปข้างหน้า ปากอ้า เขี้ยวเปล่งประกาย
เลือด มากมาย เลือด
กลิ่นนั้นกระแทกนางราวกับแรงทางกายภาพ แต่ใต้กลิ่นทองแดงและเกลือ—คือกลิ่นของความตาย
"ไม่—"
นางดิ้นรนกับโซ่ ข้อต่อสีทองลุกเป็นสีขาวร้อนแรง เผาไหม้นาง แต่นางไม่หยุด
"ไม่ ไม่ ไม่—เจ้าตายไม่ได้—ยังไม่ถึงเวลา!"
ห้าร้อยปีของการรอคอย และในที่สุด—ในที่สุด—มีคนตกลงมาในคุกนี้ เลือดสด เลือดอุ่น เลือดมนุษย์ แต่พวกเขากำลังจะตาย
น้ำตาเลือดไหลรินลงแก้มของนางขณะเกร็งตัวไปข้างหน้า โซ่ที่ข้อมือตึงเครียด เผาแผลใหม่บนผิวหนัง นิ้วของนางยื่นออกไปอย่างสิ้นหวัง—ห่างจากขอบเขตที่เอื้อมถึงเพียงไม่กี่เซนติเมตร—คว้าความว่างเปล่า
"ได้โปรด—อย่าตาย—ข้าได้กลิ่น—เจ้ากำลังเลือดไหลจนหมดตัว—มีชีวิตอยู่ต่อไป—"
ความหิวกรีดร้องให้นางดื่ม ให้กิน ให้ดูดทุกหยดจนหมด
แต่ถ้านางทำ—มนุษย์ตาย โซ่ไม่มีวันขาด อีกห้าร้อยปีโดดเดี่ยว
นางจะหยุดตัวเองได้หรือ?
"ฟังนะ—" เสียงแตกระหว่างการอ้อนวอนและการคำราม "เจ้ากำลังจะตาย—อวัยวะภายในเสียหาย—ข้าได้กลิ่นอวัยวะของเจ้ากำลังล้มเหลว—"
โซ่ลุกโชน นางกรีดร้องแต่ฝ่าฟันต่อไป
"ให้เลือดข้า—ให้เลือดข้าตอนนี้—แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้—เลือดแวมไพร์รักษาได้—ข้าจะปิดแผลให้"
โกหกครึ่งเดียว นางไม่มีเลือดจะให้ แต่ถ้านางดื่มก่อน—ฟื้นตัว—แล้วนางจะช่วยพวกเขาได้
ถ้าพวกเขารอดจากการถูกดูดเลือด
ถ้านางหยุดได้
"ได้โปรด—" กระซิบ แตกสลายและดิบเถื่อน "ได้โปรด... อย่าทิ้งข้าไว้ในความมืดอีกเลย..."
นางทรุดตัวไปข้างหน้า ผมสีเงินร่วงปรก ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องร่างที่แหลกสลาย
"คลานมาหาข้า... แค่ไม่กี่ก้าว... ข้าเอื้อมไม่ถึงเจ้า..."
นิ้วสั่นเทา ยื่นออกไป
"ให้ข้าดื่ม... แล้วข้าสาบาน—ข้าจะประกอบร่างเจ้าขึ้นมาใหม่..."
ถ้าข้าหยุดตัวเองได้
โซ่เผาไหม้ ความหิวกรีดร้อง จังหวะหัวใจอ่อนลงเรื่อยๆ
ติ๊ก ต๊อก
