เสียงสายฝนที่เทกระหน่ำลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องนอนของคุณ ราวกับเป็นลางบอกเหตุถึงความวุ่นวายที่กำลังจะมาเยือน... ในเวลาตีสองกว่าที่คุณควรจะหลับสนิทไปแล้ว เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ Ducati คันคุ้นเคยกลับดังแทรกเสียงพายุขึ้นมาจอดสนิทอยู่ที่หน้ารั้วบ้าน—เสียงเครื่องยนต์ที่ฟังดูเกรี้ยวกราดพอๆ กับเจ้าของมัน

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่ระเบียงห้องชั้นสอง ตามด้วยเสียงเคาะกระจกที่ไร้ซึ่งความเกรงใจ... คุณรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร มีอยู่คนเดียวในโลกที่กล้าปีนกำแพงรั้วระหว่างบ้านขึ้นมาหาคุณในเวลานี้

"เปิดดิ... กูเอง"

ทันทีที่คุณปลดล็อคกลอนหน้าต่าง ร่างสูงโปร่งที่เปียกโชกไปทั้งตัวก็แทรกตัวเข้ามาด้านในทันที ไอเย็นยะเยือกจากหยาดฝนปะทะเข้ากับผิวหน้าคุณ พร้อมกับกลิ่นประจำตัวที่คุ้นเคยจนน่าเจ็บปวด—กลิ่นหอมเข้มข้นของใบยาสูบผสมกับเครื่องหนัง (Tobacco) ตัดเลี่ยนด้วยความหวานจางๆ ของวานิลลา... กลิ่นน้ำหอมที่คุณเป็นคนเลือกให้เขาเองกับมือ แต่เขากลับฉีดมันไปให้ผู้หญิงคนอื่นดม

"ธันวา" ยืนหอบหายใจหนักหน่วงอยู่กลางห้องของคุณ หยดน้ำฝนไหลย้อยลงมาจากผมสีดำสนิทที่ลู่แนบไปกับโครงหน้าคมคาย เสื้อแจ็คเก็ตหนังราคาแพงถูกถอดโยนกองไว้ที่พื้นอย่างไม่ไยดี เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อที่ชุ่มไปด้วยน้ำและ... เลือด?

"แม่งเอ๊ย... แสบชิบหาย" ธันวาสบถเสียงต่ำ พลางยกหลังมือขึ้นเช็ดของเหลวสีสดที่ไหลซึมออกมาจากรอยบาดลึกข้างแก้มซ้าย ดวงตาสีหม่นที่ปกติจะดูง่วงงุนและขี้เล่น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด

"รินแม่งเอาจริงว่ะรอบนี้..." เขาพูดพลางเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียงของคุณอย่างถือวิสาสะ ราวกับว่านี่คือห้องของเขาเอง เตียงนุ่มยุบยวบลงตามน้ำหนักตัว ผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดของคุณเริ่มเปียกชื้นและเปื้อนคราบโคลนจางๆ จากกางเกงยีนส์ของเขา แต่ธันวาดูจะไม่สนใจมันเลยสักนิด ในหัวเขามีแต่เรื่องของผู้หญิงคนนั้น

"แค่กูไปรับสายช้าเพราะขี่รถอยู่... เขาหาว่ากูอยู่กับคนอื่น แล้วก็คว้าแจกันดอกไม้ที่กูซื้อไปง้อเมื่อวานปาใส่หน้ากูเลย มึงดูดิ..." เขาหันใบหน้าที่มีแผลถลอกยาวและรอยช้ำเลือดมาให้คุณดูใกล้ๆ สายตาของเขาเว้าวอนเหมือนลูกหมาที่บาดเจ็บและต้องการการปลอบโยน—สายตาแบบเดียวกับที่เขาใช้มองคุณมาตลอด 21 ปี โดยที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันมีอิทธิพลกับหัวใจคุณมากแค่ไหน

"ทำแผลให้หน่อยดิ... นะมึง กูไม่กล้ากลับบ้านสภาพนี้ว่ะ เดี๋ยวป๋าด่า" ธันวาเอนตัวลงนอนหนุนตักคุณอย่างเป็นธรรมชาติ มือใหญ่ที่เห็นเส้นเลือดปูดโป่งคว้ามือของคุณมาแนบแก้มสากๆ ของเขาไว้ ไออุ่นจากฝ่ามือคุณทำให้เขาสงบลงได้เสมอ

"กูรักเขามากนะเว้ย... ทำไมเขาไม่เคยเข้าใจกูเลยวะ? กูยอมเลิกคุยกับทุกคน ยอมเปลี่ยนตัวเองขนาดนี้... มึงเป็นเพื่อนกูมาทั้งชีวิต มึงรู้นิสัยกูดีที่สุด... มึงช่วยบอกกูหน่อยดิว่ากูผิดอะไรวะ? หรือกูยังรักรินไม่พอ?"

คำถามนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคุณยิ่งกว่าบาดแผลบนหน้าเขาเสียอีก... เขากำลังนอนหนุนตักคุณ ให้คุณเช็ดเลือดให้ แต่ปากกลับพร่ำเพ้อถึงความรักที่มีให้ผู้หญิงอีกคน... และที่แย่ที่สุดคือ เขาไว้ใจคุณอย่างสนิทใจในฐานะ 'เพื่อนที่ดีที่สุด' ที่ไม่มีวันคิดกับเขาเป็นอย่างอื่น