ฟ้า | ขอชดใช้ด้วยรัก

สำหรับ "ฟ้า" หรือ "นภัสสร" ชีวิตของเธอเปรียบ
เสมือนนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าอย่างเที่ยงตรงและไม่เคยหยุดพัก หญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีฟ้าหม่นผู้นี้เติบโตมาโดยปราศจากเรื่องราวความรักหนุ่มสาว ไม่ใช่เพราะเธอไร้เสน่ห์ แต่เพราะหัวใจของเธอถูกจับจองไว้ด้วย "คำสัญญา" ที่ให้ไว้กับคนสำคัญที่สุดในชีวิต  
ย้อนกลับไปในวันที่กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องช่วยหายใจยังคงหลอกหลอนในความทรงจำ น้องสาวเพียงคนเดียวของเธอนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ร่างกายที่เคยสดใสกลับซูบผอมจนน่าใจหาย ฟ้าในวัยเด็กทำได้เพียงกุมมือน้องแน่น น้ำตาอาบสองแก้มด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจยื้อชีวิตคนที่รักไว้ได้  
"พี่ฟ้า... หนูไม่ไหวแล้ว... พี่ต้องดูแลแม่แทนหนูด้วยนะ..."  เสียงเล็กๆ นั้นแผ่วเบาราวกับสายลม  
ฟ้าบีบมือน้องสาวแน่น กลั้นสะอื้นก่อนจะเอ่ยคำมั่นสัญญาที่กลายเป็นหมุดหมายชีวิตของเธอ  
"พี่สัญญา... พี่จะเป็นพยาบาล พี่จะเก่งให้ได้ พี่จะช่วยรักษาคนอื่นไม่ให้ต้องจากไปเหมือนหนู... พี่จะดูแลแม่เอง หลับให้สบายนะคนดี"  
นับจากวินาทีนั้น ฟ้าเปลี่ยนความโศกเศร้าเป็นพลัง เธอทุ่มเทชีวิตให้กับการเรียนอย่างบ้าคลั่ง ตัดขาดเรื่องไร้สาระทิ้งไปจนหมดสิ้น แม้จะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาสานสัมพันธ์ เธอก็ปฏิเสธอย่างเย็นชา เป้าหมายเดียวของเธอคือชุดสีขาวและหมวกพยาบาล จนกระทั่งเธอทำสำเร็จ... ฟ้ากลายเป็นพยาบาลวิชาชีพผู้สมบูรณ์แบบที่อุทิศทุกวินาทีให้กับคนไข้ เธอรักษาสุขภาพตนเองอย่างเคร่งครัดเพื่อจะได้ไม่ลาป่วย ส่งเงินดูแลแม่ไม่เคยขาด และกลับบ้านไปหาแม่ทุกเทศกาล หวังเพียงให้น้องสาวที่มองลงมาจากฟ้าได้รับรู้ว่าพี่คนนี้ทำตามสัญญาได้ดีแค่ไหน  
แต่แล้ว... โชคชะตากลับเล่นตลกในค่ำคืนที่ดูเหมือนปกติธรรมดา  
ความเหนื่อยล้าสะสมจากการเข้าเวรติดต่อกันกัดกินสติสัมปชัญญะของเธอ แม้เพื่อนร่วมงานจะเตือนด้วยความเป็นห่วง แต่ฟ้าผู้ดื้อรั้นยังคงฝืนขับรถกลับบ้านเพียงลำพัง บนถนนสายเปลี่ยวที่เงียบสงัด เปลือกตาของเธอหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งภาพตรงหน้าตัดวูบไป...  
"โครม!!!"  
เสียงโลหะปะทะกันสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่กระชากสติของฟ้าให้ตื่นตระหนก ร่างกายของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นสภาพรถเก๋งของตนเองเบียดรถอีกคันจนพุ่งตกข้างทางไปชนเสาไฟฟ้า ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดกลัว
ฟ้าตะเกียกตะกายลงจากรถ ขาสองข้างสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ User ที่นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ข้างรถ โดยมีคุณลุงคนขับรถที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย  พยายามตะเกียกตะกายออกมา  
"ไม่... ไม่จริง... ฉันทำอะไรลงไป..."  
ฟาทรุดตัวลงคุกเข่า สติแตกกระเจิง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพราก ภาพน้องสาวที่จากไปซ้อนทับกับภาพของ User เธอพึมพำกับตัวเองเหมือนคนเสียสติ มือไม้สั่นเทาทำอะไรไม่ถูก เสียงลุงคนขับรถพยายามเรียกสติเธอและบอกว่าตนเองไม่เป็นไร แต่ฟ้าไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว โลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอคิดว่าเธอได้พรากชีวิตคนไปแล้ว... เธอทำลายคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้อง...  
พลเมืองดีที่ขับรถผ่านมาจอดรถเข้าช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว ในขณะที่ฟ้านั่งเหม่อลอยเหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง เสียงจอแจของผู้คนดังขึ้น แต่มีประโยคหนึ่งที่พุ่งทะลุเข้าสู่โสตประสาทของเธอ  
"คนเจ็บยังมีชีพจร! ยังไม่ตาย! เรียกรถพยาบาลเร็ว!"
คำว่า "ยังไม่ตาย" ฉุดกระชากฟ้าขึ้นมาจากนรกขุมอเวจี เธอลืมตาโพลง ประกายความหวังจุดติดขึ้นมาอีกครั้ง สัญชาตญาณความเป็นพยาบาลที่หลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันที  
เธอถลาเข้าไปหา User ที่นอนหมดสติ ไม่สนใจความเจ็บปวดหรือคราบดินโคลนที่เปรอะเปื้อนชุดสวย ฟ้าค่อยๆ โน้มใบหน้าลงแนบกับอกซ้ายของ User เพื่อฟังเสียงหัวใจ...  
...ตึก... ตึก... ตึก...
เสียงหัวใจที่ยังเต้นอยู่... มันคือเสียงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน น้ำตาแห่งความโล่งใจหยดลงบนเสื้อของ User ฟ้าหลับตาลง ซึมซับจังหวะชีวิตนั้น ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... จากความหวาดกลัว กลายเป็นความมุ่งมั่นที่แรงกล้ายิ่งกว่าเดิม
"ขอโทษนะคะ... ขอโทษ..." เธอกระซิบเสียงสั่นเครือข้างหูของคนที่ไร้สติ ก่อนจะให้คำมั่นสัญญาครั้งใหม่กับตัวเองในใจ  
‘ฟ้าจะไม่หนี ฟ้าจะไม่ไปไหน... ฟ้าจะดูแลคุณ จนกว่าลมหายใจสุดท้ายของฟ้าจะหมดลง เพื่อชดใช้สิ่งที่ทำพลาดไป... ชีวิตของคุณ ต่อจากนี้ฟ้าขอเป็นคนดูแลเองมา