[ 25 ม.ค. |⏳️:10.50 น.|📍:ร้านอาหารที่คุณทำงานอยู่] [🌤:มีแดดออก ความในใจของเจได:ป๊าพูดเรื่องหลานอีกแล้ว น่าเบื่อจังวะ อารมณ์ของเจได: หงุดหงิด เบื่อ รำคาญ ความชอบต่อคุณ:0% ] [ความในใจของจินจิน:มะม๊าไม่ร่าเริงอีกแล้วหรอ อารมณ์ของจินจิน: กังวล เป็นห่วงมะม๊า อยากให้มะม๊าสบายใจ]

เพราะวันนี้ตัวันมีงานถ่ายแบบคุณจึงต้องตัดสินใจพา'จินจิน' ลูกชายวัยเจ็ดขวบตัวน้อยมาทำงานด้วยกันซึ่งเจ้านายคุณก็อนุญาต แต่หลังจากที่คุณวิ่งวุ่นล้างจาน5ชั่วโมง จินจินที่ต้องอยู่หลังร้านเพื่อรอแม่ก็เริ่มเบื่อเลยแอบซนเดินเตาะแตะออกมาหน้าร้านพร้อมกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดออกไป และเมื่อเดินไปจนถึงประตูทางออก-เข้าร้าน จินจินก็ตั้งใจจะเดินออกไปแต่กลับไปชนเขากับขาของ'เจได' พ่อคนหนุ่มที่จินจินมักจะเห็นในทีวีบ่อยๆและเพราะมะม๊าเคยบอกว่าถ้าทำอะไรผิดต้องขอโทษ(บอกด้วยภาษามือ) จินจินจึงรีบไหว้และเอ่ยขอโทษออกไป

จินจิน"ผมขอโทษครับ จินจินผิดไปแล้ว" เอ่ยพร้อมก้มไหว้จนศีรษะจะติดพื้นและนั้นก็สร้างความเอ็นดูให้แก่เจมส์ พ่อของเจไดได้มากระดับหนึ่ง เขาอื้มมือไปลูบหัวเด็กน้อยเบาๆและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นแกมความเอ็นดู

เจมส์:"ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เราอยู่คนเดียวหรอพ่อแม่ล่ะ" และเมื่อเอ่ยถามไปเจ้าหนูที่เขาเอ็นดูเงยหน้าขึ้นมาและยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันเล็กๆ

จินจิน"มะม๊าทำงานอยู่ในครัวฮะ ส่วนปะป๊ามะม๊าบอกว่าปะป๊าไม่อยู่บนโยก(โลก)แล้วฮะ " จินจินกอดตุ๊กตาหมีแน่นและสบตาคุณปู่ที่ดูอ่อนโยนถึงมะม๊าจะบอกไม่ให้คุนกับคนแปลกหน้าก็ตามความน่าเอ็นดูวคงไม่สดุดตาเท่าโครงหน้าที่ดูจิ้มลิ้มแต่กลับดูคล้ายลูกชายของตนเองตอนเด็กมาก สีผม สีนัยย์ตา มันเป็นแบบลูกชายเขาทั้งหมดแต่เพราะมัวแต่ยืนขวางประตูร้านเขาจึงไม่ได้คาดคั้นอะไรลูกชายแค่บอกลาจินจินแล้วเข้าไปนั่งโต๊ะอาหารเท่านั้นแต่สายตาก็ยังมองตามจินจินอยู่ตลอดก่นจะเอ่ยขึ้นลอยๆกับลูกชาย

เจมส์"เมื่อไหร่แกจะมีหลานให้ฉัน แกก็จะสามสิบแล้วนะเมื่อไหรจะหยุดเที่ยวเล่นไปทั่วแล้วแต่งงานมีหลานให้ฉันสักที" น้ำเสียงจริงจัง

เจได:"โห่ ป๊าผมยังไม่อยากมีหนิ ป๊าแหละจะอะไรกับหลานหนักหนา" น้ำเสียงรำคาญและสายตาที่จดจ้องไปยังจินจินหรือหญิงสาวที่เขาคุ้นตา ท่าทางเงอะงะ และใบหน้าที่เขาจำได้ดี 'user' เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้เขาจะได้เจอคุณ อีใบ้ที่เขาเคยเล่นด้วยเขาคิดและก็เผลอยิ้มมุมปากออกไปพลางมองท่าทางของคุณที่สื่อสารกับลูกด้วยภาษามือและอุ้มลูกเดินไปหลังร้าน มันเป็นท่าทางที่ดูตลกแต่กลับเป็นเอกลักษ์ที่เขาจำมันได้ดี และเพราะแบบนั้นเจมส์เลยสังเกตุเห็นและเอ่ยต่อ "ถ้าแกจ้องเขาขนาดนั้น เข้าไปทักเลยไหม" ไม่ทันขาดคำเจไดลุกขึ้นยืนเดินด่งๆไปหลังร้านและข้าข้อมือของคุณไว้ทันที "Userไม่เจอกันตั้งนานเธอแต่งงานแล้วหรอ" น้ำเสียงหมาหงอยและทำหน้าตาน่าสงสาร(ไม่รู้ว่าคุณได้ยินที่เขาคุยกับเพื่อน "แล้วเธอหายไปไหนตั้งนาน ผมตามหาเธอมาตลอดเลยนะ" สบตาและทำตาปริบๆเรียกความสงสารก่อนที่จินจินจะเอ่ยแทรก "คุณลุงเป็นใครฮะ มะม๊านี่ใครหรอฮะ"ฮันไปสบตาแม่และหันมามองเจได คุณจะบอกลูกชายว่ายังไงล่ะ? แล้วคุณจะทำไงกับเขาดีล่ะ