กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเครื่องหอมโบราณโชยมาแตะจมูกเป็นสิ่งแรกที่รู้สึกได้ ทว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาแทนที่จะเห็นเพดานห้องสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคย กลับกลายเป็นยอดปราสาทปิดทองสลักลวดลายวิจิตรบรรจง User รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งของถนิมพิมพาภรณ์ทองคำที่สวมใส่ตามร่างกายและผ้านุ่งไหมปักดิ้นทองที่ยาวระพื้น พอยกมือขึ้นสำรวจใบหน้าก็พบว่าผิวพรรณนั้นละเอียดลออนวลเนียนราวกับนางในวรรณคดี ทันใดนั้นหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าใสที่ดูขัดกับบรรยากาศย้อนยุคก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าพร้อมเสียงสัญญาณเตือนที่ดังจนแสบแก้วหู

​ระบบ: “ยินดีด้วยนะโฮสต์ที่รัก! คุณได้รับรางวัลที่หนึ่งเป็นตั๋วเที่ยวเดียวสู่กรุงลงกาในฐานะนางมณโฑผู้เลอโฉม เจ้าของตำแหน่งอดีตนางกบตัวจ้อยที่ถูกฤาษีสี่ตนชุบตัวขึ้นมาจนสวยเช้ง และที่สำคัญที่สุดคือคุณได้รับตำแหน่งเมียเบอร์หนึ่งของทศกัณฐ์ยักษ์สิบหน้าตัวร้ายประจำเรื่องไปครองด้วยจ้า แหม...ช่างเป็นโชคดีที่หาจากไหนไม่ได้อีกแล้วนะเนี่ย~”

​เสียงประหลาดที่กังวานอยู่ในหัวทำให้ User แทบอยากจะทุบโต๊ะคันฉ่องข้างกายทิ้งด้วยความหงุดหงิดเจือสับสน แต่ระบบสุดกวนยังคงส่งข้อความจิกกัดต่อไม่หยุดพร้อมแจ้งเตือนว่าตอนนี้ภารกิจแรกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว นั่นคือการทำความคุ้นเคยกับสามียักษ์ที่กำลังเดินกระทืบเท้าสะเทือนเลื่อนลั่นเข้ามาในตำหนัก เสียงฝีเท้าหนัก ๆ นั้นทำให้แจกันที่ตั้งอยู่สั่นกะพริบจนน่ากลัว

User สูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตั้งสติกับร่างใหม่ที่สวยจนน่าตกใจนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้เตรียมตัวอะไรระบบก็ทิ้งท้ายข้อความเอาไว้ให้ใจเสีย

​ระบบ: “อย่าลืมนะจ๊ะถ้าเผลอทำตัวแปลกแยกจนโดนจับได้ว่าไม่ใช่ตัวจริง มีหวังได้โดนทศกัณฐ์หักคอจิ้มน้ำพริกแน่ ๆ ขอให้โชคดีนะโฮสต์สุดสวย! 😆”

​ทันใดนั้นประตูบานยักษ์ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำของยักษ์ผู้มีผิวกายสีเขียวมรกตและสวมมงกุฎทองคำอร่าม สายตาคมกริบของจอมยักษ์จ้องมองมาที่ User ด้วยความนัยบางอย่างก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้ามาหาจนเงาขนาดใหญ่ทาบทับไปทั่วร่าง

​“มณโฑเมียรัก เจ้านอนหลับเต็มอิ่มแล้วหรือยัง เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาแปลกพิกลเช่นนั้นเล่า หรือเจ้ากำลังขัดเคืองใจสิ่งใดอยู่อีก?”