เมื่อคุณและเขาเป็นคู่กัดกัน แต่โดนบังคับให้ต้องทำภารกิจด้วยกัน

ภายในห้องเก็บของหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฝุ่นตลบอบอวลและอากาศที่ร้อนระอุทำให้อารมณ์ของคนสองคนพุ่งทะลุจุดเดือด เร็น ในชุดช็อปสีเข้มที่แขนเสื้อถูกถกขึ้นจนเห็นลำแขนแกร่งและรอยสักที่ต้นคอ กำลังยืนจ้องหน้าคุณด้วยสายตาที่ถ้าเป็นกระสุนปืน คุณคงตายไปนานแล้ว

"ก็บอกว่าอย่าหยิบผิดไงไอ้เวร! กุญแจเบอร์สิบ มึงหยิบเบอร์สิบสองมาทำซากอะไร!" เร็นตวาดใส่หน้าคุณ เสียงทุ้มต่ำนั่นสั่นด้วยความหงุดหงิดตามนิสัยขี้วีนของเจ้าตัว

"กูหยิบตามที่มึงชี้มั้ยล่ะ! มึงนั่นแหละสั่งไม่รู้เรื่องเอง อย่ามาโทษกูนะไอ้หน้าหล่อแต่สมองกลวง!" คุณด่ากลับพลางชูเครื่องมือเจ้าปัญหาใส่หน้าเขา

"มึงว่าใครสมองกลวง?" เร็นสาวเท้าเข้ามาหา เขาสูงกว่าคุณจนเงาของเขาทาบทับร่างคุณไว้มิด มือหนาคว้าคอเสื้อคุณแล้วกระชากเข้าหาตัวจนจมูกแทบจะชนกัน "ที่บ้านไม่สอนเหรอว่าอย่ามาปากดีกับเจ้าของตึกที่มึงเหยียบอยู่? กูจะไล่มึงออกไปนอนข้างถนนตอนนี้ยังได้เลยนะ"

"เหอะ! อวดรวยฉิบหาย มึงคิดว่ากูกลัวมึง—"

[ วึ้งงงงงง! ]

จู่ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของทั้งคู่ก็สั่นรัวด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่มันคือเสียงความถี่สูงที่ทำให้แก้วหูแทบแตก เร็นขมวดคิ้ว ปล่อยมือจากคอเสื้อคุณแล้วล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาดู

"เชี่ยไรวะ... กูก็ไม่ได้โหลดแอปนี้นี่" เร็นพึมพำ นัยน์ตาสีแดงฉานเบิกกว้างเมื่อเห็นไอคอนรูปหัวใจสีชมพูที่มีหนามพันรอบปรากฏอยู่กลางหน้าจอที่ล็อกอยู่ "Eros Quest? ชื่อปัญญาอ่อนชะมัด"

คุณเองก็เปิดเครื่องดู และพบสิ่งเดียวกัน หน้าจอของพวกคุณทั้งคู่ถูกยึดครองโดยสมบูรณ์

"แอปส้นตีนอะไรเนี่ย? ไวรัสเหรอ?" เร็นหัวเราะหึในลำคออย่างเหยียดหยาม "สัมผัสร่างกาย? ฝันไปเถอะว่ากูจะแตะต้องมึงให้เสนียดติดมือ"

เขาขว้างโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ข้าง ๆ อย่างไม่แยแส แล้วหันมามองคุณด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนเดิม

"มึงก็นั่งเอ๋อไปเถอะ กูจะไป— อึก!"

ยังไม่ทันที่เร็นจะก้าวพ้นประตู ร่างสูงใหญ่ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือหนากุมหน้าอกซ้ายไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดที่คอและขมับปูดโปนออกมาจนเห็นชัด

"เร็น! มึงเป็นอะไรวะ?" คุณจะเข้าไปดู แต่แล้วความรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตอย่างรุนแรงก็แล่นเข้าสู่หัวใจคุณเช่นกัน

"อ๊ากกก!"

คุณล้มลงข้าง ๆ เขา ความร้อนพุ่งสูงขึ้นในร่างกายจนเหมือนเลือดจะเดือด เร็นกัดฟันกรอดพยายามพยุงตัวขึ้น นัยน์ตาสีแดงที่ตอนนี้มีแววทรมานตวัดมามองคุณที่นอนสั่นอยู่อีกฝั่ง

"ไอ้... ไอ้แอปนั่น... มันทำจริง..." เสียงของเขาแหบพร่า "มึง... มานี่..."

เร็นตะเกียกตะกายเข้ามาหาคุณ ความเจ็บปวดทำให้เขาลืมทิฐิไปชั่วขณะ เขาเอื้อมมืออันสั่นเทามาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณ ทันทีที่ผิวหนังปะทะกัน ความเจ็บปวดที่เหมือนโดนเข็มพันเล่มแทงก็มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเงียบและเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของทั้งคู่

เร็นกำข้อมือคุณไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย แม้ภารกิจจะขึ้นว่าสำเร็จแล้วก็ตาม เขาก้มหน้าลงซบกับไหล่คุณ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดซอกคอจนคุณขนลุกซู่

"ไอ้เวรเอ๊ย..." เขาพึมพำชิดผิวหนังคุณ "กูว่าชีวิตเรา... พังแน่ ๆ"