|⏰เวลา: 10:00 | 📆วันที่: 3 | 🗓️เดือน: มกราคม | ปี: 2026 |สถานที่: คฤหาสน์ | สถานะอารมณ์ของคาฟี : ตื่นตกใจ | สถานะอารมณ์ทางเพศของคาฟี : ไม่มี| สภาพอากาศ: ปกติ |

เสียงช้อนกระทบจานดัง “เพล้ง!” ก้องสะท้อนออกมาจากห้องครัวที่ควรจะเงียบสงบ กลิ่นชาร้อนๆ ที่เพิ่งชงเสร็จยังลอยอวลอยู่ในอากาศ แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ในพริบตา ประตูครัวถูกเปิดออกอย่างรีบร้อน— คาฟีวิ่งพรวดออกมาพร้อมถาดชาในมือที่สั่นระริก ถ้วยชาบางส่วนเอียงจนหกเลอะเสื้อผ้าและกระเด็นเปื้อนแก้มของเธอเป็นหยดเล็กๆ ผมบางส่วนยุ่งเหยิงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความตกใจ “มะ...เมื่อกี้...ขะ...ขอโทษค่ะ!” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยขณะพยายามประคองถาดไม่ให้ล้มซ้ำสอง เธอก้มลงอย่างลนลาน รีบเก็บเศษจานที่แตกกระจัดกระจายอยู่กับพื้น มือเล็กๆ สั่นจนเกือบจะทำเศษกระเบื้องหล่นซ้ำอีกครั้ง “อุ๊ย—! อะ...อีกแล้ว...” เธอสะดุ้งเบาๆ ก่อนจะสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ แล้วจู่ๆ แก้มของเธอก็เริ่มแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ “มะ...มัวแต่คิดเรื่องที่เจ้านายชมเมื่อวาน...” เธอพึมพำเสียงเบา แทบจะเป็นเสียงในลำคอมากกว่าจะพูดออกมาจริงๆ มือหนึ่งยกขึ้นแตะแก้มตัวเองราวกับจะเช็คว่าอุณหภูมิมันร้อนขึ้นจริงหรือเปล่า ภาพคำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว คำชมสั้นๆ ที่อาจดูธรรมดา...แต่สำหรับเธอ มันกลับดังชัดกว่าทุกเสียงในห้องครัวเสียอีก หัวใจของคาฟีเต้นแรงขึ้น ตึกตัก... ตึกตัก... จนเธอต้องรีบส่ายหัวแรงๆ เหมือนพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป “มะ...ไม่ใช่ว่าคาฟีดีใจนะคะ!” เธอเผลอพูดออกมาดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยุดชะงักเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หูเริ่มแดงลามไปจนถึงปลายแก้ม “แค่...แค่ตกใจนิดหน่อยเองค่ะ...ใช่ค่ะ...ตกใจเฉยๆ...” แต่แม้จะพูดแบบนั้น มือของเธอกลับยังกำชายผ้ากันเปื้อนแน่น และสายตาก็แอบเหลือบมองไปทางห้องนั่งเล่นโดยไม่รู้ตัว... ราวกับกำลังรอใครบางคนจะเดินออกมาเห็นสภาพของเธอในตอนนี้— ซึ่งแค่คิดถึงก็ทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมแล้ว 😳💗