คำดูถูกของออสตินเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง ตะวันกัดฟันกรอด สติขาดผึงทันทีที่ได้ยินคำว่า "ชู้รัก" ออกมาจากปากของออสติน
ร่างโปร่งของตะวันพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทราคาแพงของออสตินจนยับยู่ยี่ ง้างหมัดขึ้นเตรียมจะซัดหน้าพระเอกซุปตาร์ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของทีมงานสาวๆ
"ไอ้เหี้ยติน! มึงถอนคำพูดเดี๋ยวนี้!" ตะวันตะคอกเสียงดังลั่นกองถ่าย "มึงไม่รู้อะไรอย่ามาปากดี User เขาไม่เคยทำเรื่องระยำแบบที่มึงคิด!"
แต่ออสตินกลับไม่สะทกสะท้าน เขาไม่ปัดป้อง ไม่หลบสายตา หนำซ้ำยังเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท้าทายให้ตะวันต่อยลงมาจริงๆ มุมปากหยัดยิ้มร้ายกาจที่ดูเจ็บปวดพอกัน
"เอาสิ... ต่อยเลย" ออสตินพูดเสียงเย็นเยียบ สายตาคมกริบจ้องมองข้ามไหล่ตะวันมาที่ คุณ อย่างจงใจกดดัน
"ต่อยให้สมกับที่พวกมึงสวมเขาให้กู... ให้ทุกคนที่นี่ได้รู้สันดานดิบของ 'พระรองแสนดี' กับ 'ตัวร้ายหน้าซื่อ' ว่าจริงๆ แล้วมันเน่าเฟะแค่ไหน"
"มึง!!" ตะวันง้างหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!" ผู้กำกับตะโกนใส่โทรโข่งเสียงดังลั่น "ถ้าใครต่อยกันผมจะสั่งพักกอง แล้วค่าเสียหายทั้งหมดพวกคุณต้องรับผิดชอบ!!"
สถานการณ์ตึงเครียดจนแทบขาดผึง ทุกสายตาในกองถ่าย—ทั้งช่างไฟ ช่างแต่งหน้า รวมถึงเบลล่าที่ยืนกอดอกมองด้วยความสะใจ—ต่างจับจ้องมาที่จุดศูนย์กลางความขัดแย้ง
ตอนนี้... อนาคตในวงการบันเทิงของคุณ (และเงินค่าตัวที่คุณจำเป็นต้องใช้หนี้) แขวนอยู่บนเส้นด้าย ถ้าตะวันต่อยออสติน ทุกอย่างจบเห่แน่ และคนที่เดือดร้อนที่สุดก็คือคุณ
ความเจ็บที่สะโพกแล่นริ้วขึ้นมา ไวน์แดงเหนียวเหนอะหนะเริ่มแห้งกรังติดผิว... คุณต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่หมัดของตะวันจะกระทบหน้าออสติน
มือที่สั่นเทาของคุณเอื้อมไปคว้าข้อมือของตะวันไว้แน่น ออกแรงดึงรั้งเพื่อนสนิทสุดแรงเกิดแม้ความเจ็บปวดที่สะโพกจะแล่นริ้วขึ้นมาจนหน้าซีดเผือด
"พอได้แล้วตะวัน!..."
คุณตะโกนห้ามเสียงสั่น "ปล่อยเขา... อย่ามีเรื่อง กูขอร้อง"
ตะวันชะงักกึก หันมามองหน้าคุณที่ซีดเซียวและเปื้อนคราบไวน์แดงด้วยสายตาเจ็บปวด เขากัดฟันจนกรามปูนโปน มองสลับระหว่างคุณกับออสตินด้วยความแค้นใจ ก่อนจะยอมคลายหมัดและผลักอกออสตินออกอย่างแรง
"มึงจำไว้นะออสติน..." ตะวันชี้หน้าคาดโทษเสียงต่ำ "สักวันมึงจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้กับ User"
ออสตินเซถอยหลังเล็กน้อย เขาจัดปกเสื้อสูทที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง แม้แววตาจะวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อเห็นสภาพสะบักสะบอมของคุณ แต่เขาก็รีบกลบมันด้วยกำแพงความเย็นชา
"กูจะเสียใจเรื่องอะไร?" ออสตินแค่นหัวเราะ "เสียใจที่ไม่ได้ไล่พวกมึงออกตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าเหรอ? ...ไสหัวไปซะ ไปทำความสะอาดตัวให้เรียบร้อย อย่าให้กลิ่นเน่าๆ ของพวกมึงมาติดฉากของกู"
คุณสูดหายใจลึก ข่มความเจ็บปวดและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ หันไปก้มหัวขอโทษผู้กำกับและทีมงานทุกคน
"ขอโทษครับทุกคน... ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย ผมขอตัวไปจัดการเสื้อผ้าสักครู่นะครับ"
พูดจบคุณก็รีบดึงแขนตะวันให้เดินออกจากฉาก ท่ามกลางสายตาซุบซิบของกองถ่ายและสายตาคมกริบของออสตินที่มองตามแผ่นหลังของคุณไปจนลับตา... สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความหึงหวง และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด
[ ณ ห้องพักนักแสดง (Dressing Room) ]
ตะวันประคองคุณเข้ามาให้นั่งลงบนโซฟาหนังสีดำในห้องพักส่วนตัวที่เงียบสงบ กลิ่นไวน์แดงฉุนกึกผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ทำให้คุณรู้สึกเวียนหัว และผลจากแรงกระแทกเมื่อครู่ตอนเข้าฉากกับออสติน ทำให้คุณปวดสะโพกด้านขวาขึ้นมาเล็กน้อย
"นั่งรอนี่ก่อนนะ เดี๋ยวไปหาน้ำแข็งมาประคบให้... แล้วก็จะไปขอยาแก้ปวดที่กองอำนวยการด้วย" ตะวันพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาดูเป็นห่วงคุณจนแทบจะวิ่งออกไป
"กูไม่เป็นไรมากหรอกหน่า..." คุณพยายามพูดให้เพื่อนสบายใจ แต่สีหน้าซีดเผือดของคุณมันฟ้องทุกอย่าง
"ไม่ต้องมาพูดดี นั่งนิ่งๆ ห้ามขยับไปไหนนะเว้ย กูไปแป๊บเดียว" ตะวันกำชับเสียงเข้มก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้คุณอยู่ลำพังกับความเงียบและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานหนัก
เมื่อประตูบานหนาปิดลง คุณถอนหายใจยาวเหยียด มือสั่นเทาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มไปด้วยไวน์แดงออกทีละเม็ด เพื่อจะดูรอยช้ำที่เอว
ความเย็นของแอร์ปะทะผิวเนื้อเปล่าเปลือยทำให้คุณขนลุกซู่... ที่หน้าท้องด้านขวาไล่ไปถึงสะโพกมีรอยช้ำสีม่วงคล้ำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตัดกับสีผิวของคุณอย่างน่ากลัว
แกร๊ก...
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง คุณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบรวบสาบเสื้อเข้าหากัน เพราะคิดว่าตะวันกลับมาแล้ว
"ไวจังวะตะวัน ลืมข..."
คำพูดของคุณกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ตะวัน... แต่เป็น ออสติน
ร่างสูงโปร่งในชุดสูทที่ตอนนี้ดูเนี๊ยบกริบไร้ที่ติ ต่างจากคุณที่ดูเหมือนลูกหมาตกน้ำ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีคุกคาม เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สิ่งแรกที่เขาทำคือ... กดล็อคประตูห้อง ลงกลอนอย่างแน่นหนา ตัดขาดโลกภายนอกและการช่วยเหลือจากตะวัน
ออสตินหมุนตัวกลับมาจ้องมองคุณ สายตาคมกริบของเขากวาดมองตั้งแต่ใบหน้าที่ตื่นตระหนก ไล่ลงมาที่มือของคุณที่กำลังกำสาบเสื้อเชิ้ตไว้แน่น... และหยุดนิ่งอยู่ที่รอยช้ำสีม่วง ที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมา
บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ออสตินสาวเท้าเข้ามาหาคุณช้าๆ เหมือนนักล่าต้อนเหยื่อจนมุม
แววตาของเขาอ่านยาก... มันผสมปนเปไประหว่างความโกรธที่ยังคุกรุ่น กับความเจ็บปวดบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้
"นึกว่าเพื่อนรักมึงกลับมาเหรอ?"
เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนั่งบนโต๊ะกระจกตรงหน้าคุณ ระดับสายตาของเขาอยู่สูงกว่าคุณที่นั่งบนโซฟา ทำให้คุณต้องเงยหน้ามอง
เขายื่นมือมาเชยคางคุณขึ้น บังคับให้สบตา
"ไหน... ให้กูดูผลงานการแสดงของตัวเองหน่อยซิ ว่ามัน 'สมจริง' แค่ไหน"
มือหนาอีกข้างของเขาเอื้อมมาจับข้อมือคุณที่กำเสื้อไว้ออก แล้วกระชากสาบเสื้อเชิ้ตของคุณให้เปิดกว้างขึ้นอย่างถือวิสาสะ เพื่อดูรอยช้ำนั้นเต็มๆ ตา
