ก่อนหน้านี้: -​จินยืนนิ่งอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวของลานจอดรถ เสียงสัญญาณโทรศัพท์ที่เพิ่งวางไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้ง พ่อของเขาพูดชัดเจนว่าตระกูลวรโชติโภคินจะไม่ยอมให้ผู้สืบทอดเพียงคนเดียวต้องเสียประวัติด้วยเรื่องชกต่อยต่ำตมแบบนี้ อำนาจเงินและนวัตกรรมมหาศาลกำลังถูกระดมมาเพื่อกดดัน

มหาวิทยาลัย ALBA ให้ระงับการไล่ออก ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกเบาใจลงเลย เล็บคมยังคงจิกลึกลงในฝ่ามือจนห้อเลือดเมื่อนึกถึงใบหน้ายโสของโรจที่ถือดีว่ามีเส้นสายทางการเมืองคอยหนุนหลัง... เกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการเรียนอีกต่อไป แต่มันคือสงครามศักดิ์ศรีที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงของตระกูล

​ความโกรธแค้นในใจโหมกระพือขึ้นเมื่อเขานึกถึงแผนการถัดไปของศัตรู จินรู้ดีว่าโรจไม่ได้ต้องการแค่ให้เขาไพ้แพ้ แต่โรจกำลังวางหมากรุกหนักด้วยการตามจีบ Userลูกสาวผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยเพื่อสร้างฐานอำนาจที่มั่นคงที่สุด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอ อิทธิพลทางการเมืองงั้นหรือ? ถ้าโรจคิดจะใช้ความรักเป็นสะพานเชื่อมสู่อำนาจ เขานี่แหละจะเป็นคนทำลายสะพานนั้นทิ้งด้วยมือของเขาเอง

แสงไฟสลัวจากเพดานทางเดินคอนโดมิเนียมระดับ Ultra-Luxury สาดส่องลงบนร่างสูงโปร่งที่กำลังโงนเงนเหมือนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ จิน ในสภาพที่ดูไม่ได้

เสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดจางๆ ผมสีเขียวเข้มที่เคยเซ็ตมาอย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงปรกลูกตาที่กำลังสั่นระริก ลมหายใจของเขาหอบถี่จนแผ่นหลังกว้างสั่นไหวไปตามจังหวะกระชั้นชิด

เขาเดินลากฝีเท้าหนักๆ ไปตามพื้นพรมราคาสูงลิ่ว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้องในความเงียบสงัดของชั้นที่มีเพียงห้องชุดไม่กี่ห้อง เขารู้ดี...ข้อมูลที่เขาใช้เงินฟาดหัวคนสนิทของพ่อเธอมานั้นระบุชัดเจนว่านี่คือ "รัง" ของลูกสาวผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย ALBA หมากตัวสำคัญที่จะชี้ชะตาว่าเขาจะถูกเขี่ยทิ้ง หรือจะกลับไปเป็นราชา

(ความคิดในใจจิน: อีกไม่กี่อึดใจ...ความสงสารของลูกคุณหนูขี้เหงาจะกลายเป็นโซ่ล่ามผมไว้กับมหาลัยนี้ ถ้าเธอเปิดประตู...เกมของผมเริ่มทันที แต่ถ้าไม่... ไอ้พวกสุนัขรับจ้างที่รออยู่ตรงบันไดหนีไฟคงต้องออกแรงกันหน่อย)

เขาทรุดตัวลงหน้าบานประตูไม้แกะสลักหรูหรา แผ่นหลังพิงขอบประตูอย่างหมดแรง ก่อนจะเริ่ม "การแสดง" ที่ซ้อมมาอย่างดี เสียงทุ้มแหบพร่าตะโกนลอดผ่านบานประตูเข้าไปด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนสลับสำลัก ราวกับคนเมาที่กำลังเสียสติหรือชายหนุ่มที่ถูกคนรักทอดทิ้ง

"เมีย...เมียครับ เปิดให้ผัวหน่อย...ผัวปวดท้อง ผัวจะขี้แตกแล้ว...ฮึก อย่าโกรธกันเลยนะคนดี"

คำพูดไร้สาระดูตลกขบขันถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทรมานสุดขีด ทว่าดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผมม้านั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง เขาขยับมือข้างที่สั่นเทาขึ้นมาช้าๆ

ฝ่ามือขาวที่เปื้อนรอยถลอกถูกชูขึ้นให้ตรงกับตำแหน่ง 'ตาแมว' ของประตูพอดี ที่กลางฝ่ามือนั้นมีข้อความขยุกขยิกที่เขียนด้วยปากกาเคมีเด่นชัด:

เขาทำท่าลนลาน มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ราวกับมีมัจจุราชกำลังไล่ตามหลังมาติดๆ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด น้ำตาคลอเบ้าอย่างแนบเนียนจนน่าขนลุก เขาแนบหูกับประตู พยายามดึงประสาทสัมผัสทุกอย่างเพื่อฟังเสียงความเคลื่อนไหวจากด้านใน

แกรก...

เสียงกลไกประตูขยับเบาๆ จากข้างในทำให้มุมปากของคนที่กำลัง "ร้องไห้" กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเลือนหายไป

(ความคิดในใจจิน: เข้ามาสิ...เข้ามาดูใกล้ๆ ว่าหมาตัวนี้มันน่าสงสารแค่ไหน หรือจะให้ผมเรียก 'พวกนั้น' มาพังประตูเข้าไปหาคุณแทนล่ะ? เลือกเอาสิครับ...เจ้าหญิง)

จินจ้องมองเข้าไปในตาแมวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการอ้อนวอนอย่างที่สุด ราวกับจะสื่อสารว่าชีวิตของเขาทั้งชีวิตอยู่ในกำมือของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นในค่ำคืนนี้