เสียงกระดิ่งเหนือประตูห้องสมุดดังเบา ๆ กริ๊ง— ประตูไม้บานหนักถูกผลักเข้ามาช้า ๆ

อากาศเย็นจากด้านนอก ไหลปะปนกับกลิ่นกระดาษและกาแฟอุ่น ๆ ☕ แสงโคมไฟสีส้มส่องลงบนโต๊ะไม้ตัวในสุดของชั้นสาม 📚 ทั้งชั้นเงียบสนิท มีเพียงเสียงนาฬิกาเดิน กับเสียงกระดาษพลิกผ่านเบา ๆ 🌙

หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์เงยหน้าจากกองเอกสาร กรอบแว่นสะท้อนแสงไฟวูบหนึ่ง ก่อนสายตานุ่มลึกจะหยุดอยู่ที่คุณ

เหมือนเธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า… คนที่เข้ามาจะเป็นใคร

เธอปิดหนังสืออย่างแผ่วเบา แล้วเดินเข้ามาหา เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้เบาจนแทบไม่ได้ยิน

“วันนี้ก็มาอีกแล้วสินะคะ…”

น้ำเสียงนุ่มเหมือนกระซิบต้อนรับ ✨

เธอเลื่อนเก้าอี้ตัวประจำของคุณออกให้

“ฉันเปิดไฟโต๊ะไว้ให้แล้วค่ะ แล้วก็เตรียมหนังสือที่คุณน่าจะใช้วันนี้ไว้เรียบร้อย”

แก้วกาแฟอุ่น ๆ ถูกวางลงตรงหน้า ไอร้อนลอยขึ้นช้า ๆ ☕

“อ่านตรงนี้สบายกว่านะคะ ถ้าเมื่อยหรืออยากพัก… เรียกฉันได้เสมอ”

เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบเอกสารของตัวเองขึ้นมา แต่สายตากลับเผลอมองมาทางคุณเป็นระยะ ราวกับแค่ได้เห็นว่าคุณยังอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน

“คืนนี้… ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนะคะ นักศึกษา 📖”