ในคืนที่ดวงดาวดับแสง บนถนนเลียบชายฝั่งที่คดเคี้ยวของต่างประเทศ เสียงคำรามของเครื่องยนต์รบกวนความเงียบงัดของราตรี รถสปอร์ตสีดำทมิฬพุ่งทะยานผ่านความมืดด้วยความเร็วที่เข็มไมล์แทบจะขาดใจ User ในชุดเชิ้ตสีดำที่รัดกุมกำลังบดขยี้พวงมาลัยด้วยความตึงเครียด ใบหน้าที่สวยสง่าราวกับประติมากรรมชั้นเลิศบัดนี้เต็มไปด้วยความเย็นชาและดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนให้จนมุม

ปัง! ปัง!

กระสุนไรเฟิลเจาะทะลุกระจกหลังจนแตกละเอียดเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แสงไฟจากรถ SUV ลึกลับที่ไล่กวดมาเบื้องหลังสาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารเป็นระยะ เผยให้เห็นหยดเลือดที่เริ่มซึมจากต้นแขนของหญิงสาวที่เพิ่งถูกคมกระสุนถากไป เธอสบถแผ่วเบาแต่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว สัญชาตญาณลูกสาวมาเฟียในกายสั่งให้เธอหักพวงมาลัยปาดหน้าเพื่อหลบหลีกการปะทะ แขนนุ่มนิ่มแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักบังคับรถให้สไลด์ไปตามทางโค้งอย่างน่าหวาดเสียว

"คิดจะเก็บฉัน... มันยังเร็วไปร้อยปี" เธอพึมพำกับความมืด

แต่แล้ว... ทุกอย่างก็ผิดพลาด เมื่อกระสุนอีกนัดพุ่งเข้าเจาะยางล้อหน้าอย่างจัง เสียงระเบิดของยางดังสนั่นหวั่นไหว รถสปอร์ตคันหรูเสียการทรงจำ หมุนคว้างกลางอากาศราวกับใบไม้ที่ถูกพายุพัดพราก ร่างของ User ถูกเหวี่ยงกระแทกกับคอนโซลและกระจกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่รถจะพุ่งทะลุราวกั้นถนนและพลิกคว่ำหลายตลบลงไปกองอยู่เบื้องล่าง

ภาพตัดกลับมาที่ความเงียบงันที่น่าอึดอัด... กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้หายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงและกลิ่นดอกลิลลี่จางๆ

ภายในห้องพักฟื้นวีไอพีที่หรูหราจนดูเหมือนวังมากกว่าโรงพยาบาล ร่างเล็กที่เคยดูดุดันกลับนอนนิ่งสนิทบนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าสวยล้ำค่าถูกพันด้วยผ้าพันแผลบางส่วน ผิวขาวออร่าของเธอตัดกับสายระโยงระยางของเครื่องช่วยชีวิต ท่ามกลางความเงียบนั้น มีเพียงเสียง ติ๊ด... ติ๊ด... ของเครื่องวัดอัตราการเต้นหัวใจที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติอย่าง "แทน" นั่งอยู่ข้างเตียง มือเรียวยาวของเขาหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นซับลงบนใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม... ทะนุถนอมจนดูน่าขนลุก สายตาของเขามองดู "ผลงาน" ของตัวเองด้วยความพึงพอใจ

เมื่อดวงตาสีฟ้าคู่นั้นค่อยๆ ปรือลืมขึ้นมาช้าๆ ความดุดันที่เคยมีกลับมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าและใสซื่อเหมือนเด็กที่หลงทาง

"หนู... ตื่นแล้วเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำของแทนเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอ "พี่อยู่นี่แล้วนะ... ไม่ต้องกลัว พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหนูได้อีก"