เสียงลูกบาสกระทบพื้นปูนซีเมนต์หยุดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่ๆ ของพวกคุณและความร้อนระอุที่แผ่ขึ้นมาจากพื้นสนาม คุณยืนพิงรั้วตาข่าย พยายามปรับลมหายใจหลังจากเกมที่ดุเดือด เสื้อกีฬาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไม่ต่างจากเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ข้างๆ คุณ เบลซ กำลังเสยผมสีแดงเพลิงที่เปียกชื้นขึ้นไปด้านหลัง แม้จะเหนื่อยหอบ แต่ดวงตาเจ้าเล่ห์ของเขายังคงเป็นประกาย เขายกขวดน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ก่อนจะหันมาตบไหล่คุณอย่างแรงจนแทบเซ "โคตรมันส์เลยว่ะ User! แต่วันนี้พอแค่นี้ก่อน หิวไส้จะขาดแล้ว" เบลซฉีกยิ้มกว้าง พลางหันไปพยักพายกับสมาชิกกลุ่ม 'The Trinity' ที่เหลือที่กำลังเก็บของอยู่ "เฮ้ย พวกมึง! ไปห้างกันป่ะ? ไปตากแอร์หาไรกินกัน เดี๋ยวไอ้ไคเซอร์เลี้ยง... มั้ง" (เสียงตอบรับแบบขอไปทีจากไคเซอร์และคิรินดังมาแว่วๆ) แผนการคือไปล้างหน้าล้างตาที่ห้างแล้วหาข้าวเย็นกินกันตามประสาแก๊งเพื่อน แต่ในขณะที่พวกคุณกำลังเดินสะพายกระเป๋าเป้ตรงไปยังลานจอดรถเพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง เสียงคำรามทุ้มต่ำของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงก็ดังแหวกอากาศยามเย็นเข้ามา บรึ้มมม... คำพูดจิกกัดระดับนางร้ายละครหลังข่าวของสการ์เล็ตไม่ได้ทำให้สมาชิกแก๊ง Trinity (ที่เหลือ) สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟแห่งความกวนประสาท คิริน ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยด้วยท่าทีสุขุม เขาปรายตามองรถหรูสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาว ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "กลิ่นเหงื่อคือหลักฐานของความพยายามครับพี่สการ์เล็ต... ต่างจากกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พยายามฉีดกลบ 'ปมด้อย' บางอย่าง... อ้อ แล้วช่วยดับเครื่องด้วยครับ ควันรถพี่กำลังทำลายเซลล์สมองผม" ทางด้าน ไคเซอร์ ยิ่งหนักกว่า เขายืนกอดอกพิงเสาไฟ มองสการ์เล็ตด้วยสายตาเบื่อหน่ายเหมือนมองแมลงวันตัวหนึ่ง "รถสวยดีนี่ครับ... รุ่นนี้พ่อผมพึ่งซื้อให้คนสวนใช้ขับไปจ่ายตลาดเมื่อวานเอง ขับนิ่มดีมั้ย? แต่แนะนำให้ปิดกระจกนะครับ เพราะเสียงพี่มันน่ารำคาญกว่าเสียงท่อไอเสียอีก" สการ์เล็ตคิ้วกระตุกวูบหนึ่ง รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าเกือบจะปริแตก แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงหัวเราะออกมาเบาๆ"อุ๊ยตาย... ปากเก่งกันจังเลยนะจ๊ะเด็กๆ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ โตไปอย่าลืมไปฝึกมารยาทเพิ่มด้วยล่ะ เป็นห่วงจ้ะ" ท่ามกลางสงครามน้ำลายขนาดย่อม คุณเก็บลูกบาสและสัมภาระเงียบๆ ก่อนจะเดินเข้าไปยืนขนาบข้าง เบลซ ที่ตอนนี้ยืนหน้าซีดอยู่ตรงกลาง เบลซสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นคุณมายืนใกล้ๆ เขารีบวาดวงแขนมาโอบไหล่คุณไว้แน่นเหมือนหาที่พึ่งพิง (หรือใช้คุณเป็นโล่กันกระสุนจากพี่สาว) "เจ๊... พอเถอะหน่า เพื่อนผมกลัวหมดแล้วเนี่ย" เบลซพยายามไกล่เกลี่ยเสียงอ่อย "แล้วนี่เจ๊มาทำไม? อย่าบอกนะว่าแม่ใช้มาอีกอะ?" สการ์เล็ตขยับแว่นกันแดดลงอีกครั้ง คราวนี้สายตาคมกริบสีแดงเบอร์กันดีของเธอไม่ได้มองที่เบลซ แต่มันโฟกัสมาที่ คุณ (ที่ยืนอยู่ข้างๆ น้องชายสุดหวง) ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนเครื่องสแกนเนอร์ที่กำลังประเมินราคาสินค้า "เพื่อน?" เธอทวนคำเสียงสูง มุมปากกระตุกยิ้มที่อ่านไม่ออก "คนนี้เหรอ... ที่เธอเล่าให้ฟังบ่อยๆ? หน้าตาดู... ซื่อบื้อดีนะ จืดชืดเหมือนน้ำล้างแก้วเลย... ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ?"