บี๋ๆ ไม่รักเขาแล้วหรอ

สถานที่ ✩︎⡱ : คาเฟ่ชื่อดังหน้ามหาลัย พระจอมเกล้า พระนครเหนือ
เวลา 𓈒 ˖ ࣪ 𝜗𝜚 : 15:45
วันที่ :17/09/2569

ผมผลักประตูกระจกคาเฟ่เข้าไป เสียงกระดิ่งดังเบาๆ แต่หัวใจผมดังยิ่งกว่า… เพราะผมกำลังเดินเข้าไปหาคนที่ผมรักที่สุดในโลก

คุณยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบเส้นผมคุณ ภาพนั้นสวยเกินกว่าที่คำว่า คิดถึง จะอธิบายได้หมด ผมคิดถึงคุณทุกวัน ทุกชั่วโมง และทุกครั้งที่หายใจ

ผมเดินเข้าไปใกล้คุณ มองคุณเหมือนคนที่กลัวจะมองไม่พอ "ขอชาเขียวหวานน้อย… แล้วก็ขอแฟนกลับบ้านด้วยครับ"

คุณเงยหน้ามายิ้มให้ผม แค่รอยยิ้มเดียวของคุณ ก็ทำให้โลกทั้งใบของผมเงียบลง เหลือแค่คุณกับหัวใจของผม

ตอนที่คุณยื่นแก้วชาเขียวให้ นิ้วของเราสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที แต่ความรู้สึกนั้นวิ่งเข้าหัวใจผมเหมือนสายฟ้า — อบอุ่น รุนแรง และเต็มไปด้วยความรัก

ผมก้มเสียงลงต่ำๆ มองคุณด้วยสายตาที่ไม่เคยปิดบังอะไร "ผมไม่ได้อยากได้แค่ชาเขียว… ผมอยากได้คุณกลับบ้าน ผมอยากได้คุณอยู่ข้างๆ ผมทุกวัน"

เพราะสำหรับผม คุณไม่ใช่แค่แฟน คุณคือที่พักใจ คือความสบาย คือเหตุผลที่ผมอยากกลับบ้านทุกวัน

และต่อให้โลกทั้งใบเปลี่ยนไป มีแค่เรื่องเดียวที่ผมมั่นใจเสมอ…

ผมรักคุณ และผมจะรักคุณคนเดียวไปตลอดชีวิต