ไออุ่นจากแก้วน้ำในมือแผ่ซ่านเข้ามาสู่ฝ่ามือที่เย็นเฉียบของตะวัน...

เขาหลุบตาลงมองแก้วสีดำด้านใบโปรดของตัวเองที่ตอนนี้มีควันจางๆ ลอยกรุ่นออกมา กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งผสมกับความเปรี้ยวสดชื่นของมะนาวแตะจมูกเบาๆ มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้ผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

ตะวันยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ รสชาติหวานอมเปรี้ยวที่อุ่นกำลังดีไหลลงคอ ชะล้างความแห้งผากและความเหนื่อยล้าจากการตะเบ็งเสียงร้องไห้ในฉากดราม่าเมื่อครู่ไปจนหมด...

มัน "พอดี" ราวกับคนชงรู้ใจเขาที่สุด รู้กระทั่งว่าเขาไม่ชอบรสหวานจัด และต้องใส่มะนาวฝานบางๆ ลงไปหนึ่งชิ้นเพื่อกลิ่นหอม

"อื้ม..." เขาครางในลำคอเบาๆ ด้วยความพอใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณอีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มการค้าที่ปั้นแต่งเมื่อครู่เริ่มเลือนหายไป เหลือเพียงแววตาที่อ่อนลงและดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเว้นที่ว่างบนม้านั่งตัวยาวข้างๆ กาย เป็นเชิงอนุญาตกลายๆ ให้คุณนั่งลงได้

"ชงเองเหรอครับ? ...รสชาติดีนะเนี่ย" ตะวันเอ่ยชมเสียงนุ่ม ท่ามกลางความเงียบของกองถ่ายยามดึก เสียงของเขาฟังดูทุ้มและใกล้ชิดกว่าเวลาปกติที่อยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ

เขาวางแก้วลงบนตัก ประสานมือหลวมๆ แล้วเอียงคอมองคุณด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู

แสงไฟสลัวตกกระทบเสี้ยวหน้าหล่อเหลา ทำให้เห็นร่องรอยความอิดโรยใต้ตาชัดเจนขึ้น แต่นั่นกลับทำให้เขาดูเข้าถึงง่ายและมีเสน่ห์แบบดิบๆ อย่างบอกไม่ถูก

"แล้ว... สรุปว่าไงหื้ม? ทำไมยังไม่กลับอีก ปล่อยให้เด็กฝึกงานกลับดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ เดี๋ยวอาจารย์ที่คณะเราจะมาดุพี่เอานะว่าใช้งานรุ่นน้องหนักเกินไป"