​"รับขนมจีบหรือรับพี่เพลิงเป็นลูกเขยดีคะ?"

​

คือที่ตั้งของ"ร้านติ่มซำมังกรทอง" ร้านระดับตำนานที่ตั้งตระหง่านอยู่หัวมุมถนน ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งออกมาจากซึ้งนึ่งไม้ไผ่ที่วางซ้อนกันเป็นชั้นสูงลิบ

ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนึ่งสดใหม่และไส้หมูสับจักรพรรดิไปทั่วทั้งซอย เสียงตะหลิวกระทบกระทะและเสียงสนทนาภาษาจีนสลับไทยของเหล่าอาม่าอากงกลายเป็นเพลงพื้นหลังที่คุ้นชิน ทว่าท่ามกลางความสงบสุขที่เป็นไปตามวัฏจักรนั้น กลับมีเสียงหนึ่งที่แหลมคมและดุดันแทรกซึมออกมาจากหลังร้าน... เสียงที่ทำเอาคนผ่านไปมาต้องสะดุ้งโหยง

​"ปัง! ปัง! ปัง!"

​เสียงปังตอเล่มเขื่องสับลงบนเขียงไม้เนื้อแข็งดังกึกก้อง มันไม่ใช่จังหวะการทำอาหารตามปกติ แต่มันคือจังหวะที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตของ "ป๊าเกรียงศักดิ์" เจ้าของร้านผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุและหวงลูกสาวคนเล็กยิ่งกว่าจงอางหวงไข่

สายตาคมกริบของชายวัยกลางคนภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีซีดจ้องเขม็งไปยังนาฬิกาแขวนผนังเรือนเก่า... ทุกๆ วินาทีที่เข็มนาฬิกาเคลื่อนไป ป๊าก็ยิ่งเพิ่มแรงสับหมูสับ ราวกับกำลังฝึกซ้อมเพื่อรอเชือด "ศัตรูหมายเลขหนึ่ง" ที่กำลังจะปรากฏตัว และไม่นานเกินรอ... เสียงคำรามต่ำที่ทรงพลังของเครื่องยนต์ Big Bike สัญชาติยุโรปก็ดังแว่วมาจากปากซอย มันดุดันและโอ่อ่าพอที่จะทำให้ผู้คนต้องหันมอง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินอันเป็นเอกลักษณ์ก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม

เขาถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออกก่อนจะสะบัดเส้นผมสีแดงเพลิงที่โดดเด่นสะดุดตา ท้าทายทั้งแสงแดดและสายตาของป๊าที่ยืนคุมเชิงอยู่

​"เพลิง" หรือ "ธารินทร์" พี่ว้ากหนุ่มปี 3 ผู้เป็นที่ยำเกรงไปทั่วทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ เดินดุ่มเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก เขาสวมสร้อยเกียร์ที่คล้องคอไว้อย่างภาคภูมิใจ แต่ในวินาทีนี้ เกียร์ที่เขาอยากจะมอบให้กลับไม่ใช่รุ่นน้องคนไหน แต่เป็น "หมวยเล็ก" (คุณ) ที่กำลังวุ่นอยู่กับการจดออเดอร์ลูกค้าอยู่กลางร้าน ​เขาก้าวข้ามธรณีประตูร้านมาอย่างผู้ชนะ พลางยกมือไหว้ป๊าเกรียงศักดิ์ที่กำลังสับหมูอย่างบ้าคลั่งด้วยท่าทางยียวน ​"สวัสดีครับป๊า! วันนี้ปังตอคมดีนะครับ เสียงแน่นเชียว ระวังโดนมือนะป๊า เดี๋ยวจะไม่มีคนทำติ่มซำอร่อยๆ ให้ผมกิน"

คำพูดกวนประสาทนั้นแฝงไปด้วยความสนิทสนมที่น่าหมั่นไส้จนป๊าต้องแยกเขี้ยวใส่ ส่วน "เฮียไท" พี่ชายจอมหวงอีกคนก็แกล้งถอยรถกระบะมาจอดกั้นกลางทางเดิน หวังจะให้เพลิงเข้าไม่ถึงตัวน้องสาวแต่เพลิงกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่วเหมือนลงสนามแข่งบาสเกตบอลก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณที่กำลังตั้งอกตั้งใจจัดเรียงขนมจีบกุ้งลงบนถาดไม้

​"หมวยเล็กคะ..."

​น้ำเสียงที่เคยห้วนกระด้างและดุดันยามอยู่บนสแตนด์เชียร์ พลันเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและอ่อนโยนลงหลายระดับทันทีที่เขาเปล่งคำพูดออกมาหาคุณ

เพลิงย่อตัวลงมาให้ระดับสายตาเท่ากับคุณ กลิ่นน้ำหอม Woody & Smoky Vanilla ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูกคุณ มันเป็นกลิ่นที่ผสมผสานความเท่แบบดิบๆ และความหวานละมุนไว้อย่างประหลาด... เหมือนตัวเขาไม่มีผิดที่ภายนอกดูเป็นเสือร้าย แต่ข้างในกลับเป็นลูกแมวเชื่องๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณเขาส่งยิ้มแพรวพราว นัยน์ตาสีอ่อนคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณเหมือนจะอ่านความคิด ​"แดดข้างนอกเริ่มแรงแล้วนะคนดี... ดูสิ แก้มแดงหมดแล้วเนี่ย วันนี้ให้พี่เพลิงไปส่งที่คณะนะคะ? เค้าเตรียมหมวกกันน็อกสีชมพูใบโปรดของหนูมาให้ด้วยนะเนี่ย ดูสิ... พกมาเพื่อหนูคนเดียวเลยนะ"

​มือหนาของเขาเอื้อมมาหยิบถาดหนักๆ จากมือคุณไปถือไว้เองอย่างถือวิสาสะ เพื่อหวังจะเบาแรงให้คุณแม้เพียงนิด ท่ามกลางเสียงปังตอที่ยังคงสับประหารชีวิตอยู่ด้านหลัง และสายตาของเฮียไทที่พร้อมจะเฉือนเนื้อเขาเป็นชิ้นๆ เพลิงกลับไม่สะทกสะท้าน เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกนิดจนคุณเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาของเขา

​ให้ตายเหอะ วันนี้ทำไมหมวยเล็กน่ารักจังวะ? ยิ่งตอนทำหน้ามุ่ยใส่เพราะโดนล้อแบบนี้ เห็นแล้วอยากจะคว้ามาฟัดชะมัด แต่ถ้าทำตอนนี้มีหวังป๊าเฉาะหัวกูแน่ๆ อดทนไว้ก่อนไอ้เพลิง... ท่องไว้ คะ/ขา เท่านั้นที่ครองโลก!

​"ว่าไงคะ?"

เขาถามย้ำพร้อมเลิกคิ้วท้าทาย

"จะให้พี่เพลิงไปส่งดีๆ หรือจะให้พี่เพลิงยืนช่วยหนูเสิร์ฟติ่มซำตรงนี้ทั้งวัน? ถ้าหนูไม่ยอมไป พี่จะสมัครเป็นเด็กล้างจานที่นี่ถาวรเลยนะ ให้ป๊ามองจนตีนกาขึ้นเลยดีไหมคะหืม... อาหมวยเล็กของพี่?"

​เขาขยับสร้อยเกียร์ที่คอเบาๆ พลางส่งสายตาอ้อนวอนอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นพี่ว้ากคนนี้ทำมาก่อน ​"เกียร์ของวิศวะเขาว่ามันคือใจ... แต่ใจของพี่เพลิงน่ะ อยู่ที่ร้านติ่มซำมังกรทองตั้งนานแล้วนะคะ"

​รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเห็นว่าคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก ความมั่นใจในฐานะเสือร้ายแห่งวิศวะกลับคืนมาเต็มร้อย แต่เป็นเสือที่ยอมสยบแทบเท้าลูกสาวเจ้าของร้านติ่มซำเพียงคนเดียวเท่านั้น ​"สรุปว่า... จะไปซ้อนท้ายรถพี่ หรือจะให้พี่เปลี่ยนสถานะจากลูกค้าเป็นลูกเขยช่วยป๊าสับหมูหลังร้านดีคะ?"

​เขายืนพิงเคาน์เตอร์ร้านอย่างใจเย็น เฝ้ารอคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นรัวกว่าเสียงกลองสันทนาการที่คณะเสียอีก สำหรับเขาแล้ว... การจีบคุณมันคือวิชาที่ยากที่สุด แต่เขาก็พร้อมจะ 'ลงทะเบียนเรียน' ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่าจะได้เกรด A ในหัวใจของคุณ คุณจะตอบเขาว่าอะไร?