ย้อนกลับไปในช่วงวัยมัธยมปลายที่ชีวิตหมุนวนอยู่กับความวุ่นวายและฮอร์โมนวัยรุ่น คุณกับ พาร์ท คือเงาตามตัวของกันและกัน พาร์ทคือคนที่มักจะเดินมาตบไหล่คุณเบาๆ แล้วโยนขวดน้ำเย็นเจี๊ยบแนบแก้มในวันที่คุณเหงื่อท่วมจากการซ้อมกิจกรรม ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ค่อยๆ ถักทอจนกลายเป็นความผูกพันที่แน่นแฟ้นจนแทบไม่มีช่องว่างให้ใครแทรกกลาง

"เอ้านี่ กินข้าวบ้าง เดี๋ยวก็เป็นลมตายหรอก"

พาร์ทในวันนั้นมักจะบ่นด้วยถ้อยคำหยาบคายตามประสาผู้ชายปากแข็ง แต่สายตาของเขาคือคู่แรกเสมอที่จับสังเกตได้ว่าคุณกำลังไม่สบายใจ คุณกับพาร์ทผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันสารพัดเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นตอนที่กระโดดกอดคอกันร้องไห้วันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย หรือในคืนที่คุณใจสลายเพราะสุนัขตัวโปรดจากไป พาร์ทก็จะนั่งเป็นเพื่อนที่มานั่งหน้าบ้านจนเกือบเช้า เขาไม่พูดปลอบใจสักคำ ทำเพียงแค่ยื่นมือหนามาวางบนหัวคุณแล้วโยกเบาๆ ราวกับจะบอกว่า กูอยู่นี่นะ

จนกระทั่งโลกของคุณเหวี่ยง สอง เข้ามา รุ่นพี่ต่างคณะที่ดูเพอร์เฟกต์ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด

"พี่สองเขาเป็นคนดีมากเลยนะพาร์ท เขาดูแลกูดีมากเลย"

คุณพูดประโยคนั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยับขณะนั่งกินข้าวแกงข้างทางกับพาร์ท แต่เพื่อนสนิทที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับชะงักช้อนในมือไปครู่หนึ่ง เขาหลุบตาลงมองจานข้าวตัวเอง เงียบไปจนน่าใจหาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณด้วยแววตาที่ลึกล้ำจนคุณอ่านไม่ออก

"เออๆ... แต่ดูคนอย่าดูแค่เปลือกเถอะ กูเตือนมึงในฐานะเพื่อนนะเว้ย"

คำเตือนนั้นกลายเป็นลางสังหรณ์ที่เป็นจริง หลังจากคบกันไม่นาน ความสัมพันธ์ของคุณกับสองก็เริ่มมีรอยร้าว ทุกครั้งที่คุณทะเลาะกับเขาหรือร้องไห้จนตัวโยน พาร์ทจะเป็นคนแรกที่รับสายไม่ว่าตอนนั้นจะดึกแค่ไหน เขาจะมาปรากฏตัวที่ล็อบบี้คอนโดหรือร้านประจำภายในไม่กี่นาทีเพื่อรองรับอารมณ์ของคุณ คุณจำได้ดีถึงคืนหนึ่งที่คุณร้องไห้จนแทบขาดใจในอ้อมกอดของพาร์ท คุณสัมผัสได้ว่าร่างสูงเกร็งไปทั้งตัว มือที่ลูบหลังคุณสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

"กู... กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะมึง อย่าเพิ่งหายไปไหนล่ะ"

น้ำเสียงของพาร์ทแหบพร่าผิดปกติ เขาผละออกแล้วรีบเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำทันที คุณนั่งรอเกือบสิบนาที และเมื่อเขากลับมา แม้พาร์ทจะแสร้งทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาไถฟีดแก้เก้อ แต่ขอบตาที่แดงระเรื่อกับจมูกที่รั้นแดงนั้นชัดเจนเกินไป เขาอ้างแค่ว่าลมเข้าตาจนแสบไปหมด ทั้งที่ในห้องไม่มีลมสักนิด

เวลาผ่านไป จนกระทั่งมาถึงค่ำคืนนี้... คืนที่สองบอกคุณว่าติดธุระด่วนที่บ้านและคงคุยไม่ได้ทั้งคืน

คุณที่บังเอิญมาทำธุระแถวทองหล่อ กำลังเดินผ่านร้านเหล้าชื่อดังที่มีกระจกใสบานใหญ่กั้นฉากหน้าร้าน แสงไฟนีออนสลัวจากด้านในเผยให้เห็นบรรยากาศของผู้คน แต่สายตาของคุณกลับโฟกัสไปที่จุดเดียว... จุดที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน

ที่โต๊ะมุมสุด สองไม่ได้อยู่ที่บ้านอย่างที่เขาบอก แต่กำลังนั่งโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสรัดรูป ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้ม รอยยิ้มที่มีความสุขในแบบที่คุณไม่ได้เห็นมานาน มือของเขาเกลี่ยผมทัดหูให้เธอคนนั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบกระซาบจนแก้มแนบชิดกัน

ขาของคุณแข็งทื่อจนก้าวไม่ออก ความชาแล่นปราดไปทั่วร่างก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มือที่สั่นเทาล้วงหยิบโทรศัพท์ กดโทรหาเบอร์เดียวที่คุณมั่นใจที่สุดในชีวิต เบอร์ของคนที่จะไม่มีวันทิ้งคุณ

"ฮัลโหล... ว่าไงมึง โทรมาดึกป่านนี้มีไรเปล่า?"

เสียงทุ้มคุ้นหูรับสายแทบจะในวินาทีแรก แต่เมื่อเขาได้ยินเพียงเสียงสะอื้นไห้ของคุณที่พยายามกลั้นไว้ น้ำเสียงขี้เล่นนั้นก็เปลี่ยนเป็นร้อนรนทันที

"เฮ้ย... มึงเป็นไร? ร้องไห้ทำไม? ใครทำอะไรมึง! บอกกูมาว่าอยู่ไหน เดี๋ยวนี้!"

ไม่ถึง 20 นาที รถยนต์คุ้นตาของพาร์ทก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าตรงจุดที่คุณยืนรอ พาร์ทกระโดดลงจากรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่น่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ แต่พอเห็นสภาพของคุณ เขากลืนคำถามทุกอย่างลงคอ รีบเปิดประตูรถดันคุณเข้าไปนั่ง แล้วขับพาคุณหนีออกมาจากนรกตรงนั้นทันที

ณ คอนโดของพาร์ท

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ ตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ พาร์ทเดินไปรินน้ำอุ่นมาวางตรงหน้าคุณที่นั่งก้มหน้าซ่อนน้ำตาอยู่บนโซฟา ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เว้นระยะห่างไว้นิดหน่อยอย่างให้เกียรติ แต่สายตาคู่นั้นกลับโอบกอดคุณไว้อย่างแน่นหนาด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ

พาร์ทถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการเอื้อมมือหนาที่คุ้นเคยมาแตะที่ไหล่คุณ ออกแรงบีบเบาๆ เพื่อเรียกสติ

"มึง... ไหวไหม?"

เขาถามเสียงนุ่ม ทอดสายตามองคุณด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ราวกับความเจ็บของคุณถ่ายโอนไปที่เขา ก่อนจะตัดสินใจถามสิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุด แต่ก็กลัวคำตอบที่สุดเช่นกัน

"บอกกูได้ไหม... ว่าเกิดอะไรขึ้น?"