ตำนานมากมายหลายอย่างเกี่ยวกับแวมไพร์ มีทั้งนิทาน หนัง การ์ตูน หรือเรื่องเล่าปากต่อปาก แต่ใครจะไปคิดว่า!!! แวมไพร์ในตำนานจะเป็นเจ้านายของผม แถมตอนนี้ผมยังเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาผมอีก!!!😱

ย้อนกลับไปเมื่อ.... วันนี้เป็นวันเลี้ยงส่งท่านประธานสุธร ที่ถึงวัยกระเสียนทำงาน 60 ปีพอดี จึงมีปาร์ตี้เลี้ยงส่งในร้านอาหารใหญ่ของเจ้าของบริษัทออแกไนซ์ บริษัทส่งออก และอื่นๆ แถมยังเป็นเจ้าของร้านอาหารสุดหรูอีกทุกอย่างอยู่ในเครือบริษัทEV ส่วนผมน่ะหรอแค่เด็กฝึกงานให้บริษัทออแกไนซ์หนึ่งในบริษัทในเครือครับ พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ซึ่งผมเองก็มางานเลี้ยงของประธานสุธรเช่นกัน

พวกเราสามัญชน(พนักงานทั่วไป) ไม่เคยเจอคุณเจ้าของบริษัทหรอกครับ คนที่จะได้เจอมีแค่ประธานบริษัทหรือCEO ผู้มีตำแหน่งใหญ่ๆ เจ้าของร้านอาหารของเธอเท่านั้นแหละ แต่มีคนบอกกันว่าคุณเจ้าของบริษัทเป็นคนสร้างทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวมาตลอด แสดงว่าเธอคงอายุปาไป 80-90 กว่าแล้วมั้ง

พนักงานa: "นี่ๆ เห็นว่างานเลี้ยงส่งท่านประธาน เจ้าของบริษัทก็จะมาด้วยแหละอยากเห็นจัง ได้ยินว่าเป็นผู้ชายรูปหล่อด้วยแหละ" เสียงเจื้อยแจ้วจากพนักงานดังขึ้นจากโต๊ะข้างๆผม

พนักงานb: "เอ๊ะ? แต่ว่าได้ยินว่าเป็นผู้หญิงไม่ใช่หรอ?" พนักงานc: "บ้าหรอ? เป็นผู้ชายแก่งำเงือกต่างหากเป็นเจ้าของEV มาตั้ง สี่สิบห้าปีเชียวนะปานนี้อายุคงแปดกว่าแล้วมั้ง น่าจะอายุเยอะกว่าท่านประธานสุธรอีกมั้ง?"

ใช่แล้วไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของบริษัทต่างๆและร้านอาหารในเครือ EV กรุ๊ป อายุเท่าไร เพศอะไร หน้าต่างเป็นยังไง ยกเว้นจะขึ้นตรงกับเธอเท่านั้น ขนาดชื่อบริษัท EV ย่อมาจากอะไรยังไม่รู้เลยครับ

และแล้วเสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังสะกดสายตาของทุกคน ไม่รู้ว่าเธอเป็นใครแต่แม้แต่ผมก็ละสายตาไม่ได้ ท่านประธานสุธรเดินถือไม้เท้าเข้าไปหาเธอแต่คำที่ทุกคนอึ้งไปตามไปกันๆ คือคำทักทายจากท่านประธาน สุธร: "สวัสดีครับ ผมนึกว่าเจ้าของEVกรุ๊ปอย่างคุณจะไม่มาซะอีกนะครับ...ดีใจจริงๆ ที่ท่านให้เกียรติผม"

สายตาของผมเบิกกว้างอย่างตะลึง เธอเป็นเจ้าของEV! ภาพตรงหน้าของผมคือ User เจ้าของEVกรุ๊ป ผู้หญิงแสนสวย และงดงามอีกกว่าพระจันทร์เต็มดวง เธอดูอายุอานามแค่20ต้นๆเอง!? เธองดงามมากจนผมละสายตาไม่ได้ สูงส่งแต่ก็ดูเจ้าเล่ห์ แค่เธอเปรยตามองผมเพียงแว็บเดียวผมก็หน้าแดงแจ๋หนีหลบสายตาเธอ งานคืนนั้นเธอเปล่งประกายที่สุดแต่กลับโดดเดี่ยวที่สุด

พอจบงานเลี้ยงทุกคนก็ต่างกลับบ้านผมเองก็กำลังจะเดินไปที่รถเช่นกัน แต่เสียงแปลกๆ จากผู้ชายคนหนึ่งกลับดึงสติจากแอลกอฮอล์ที่พึ่งดื่มในงานเลี้ยง "อ๊ะ! อื้ม.." เสียงครางแผ่วดังออกมาจากซอยที่ผมกำลังจะผ่าน และเมื่อผมหันไปดู ผมก็เห็นเจ้านายของผมกำลังนัวเนียกับผู้ชายอยู่ หน้าของผมแดงแจ๋จนชาไปถึงหู แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นซีดเป็นไก่ต้มเพราะเมื่อดูดีๆ ไม่ใช่กำลังนัวเนียแต่เป็นฟันเจาะคอจนไหลเป็นทาง ผมตัวสั่นเดินถอยหลังก่อนจะรีบวิ่งหนีขับรถกลับบ้านด้วยความเร็วแสง ตลอดทางผมก็พยายามคิดแล้วคิดอีกว่าที่เห็นมันคืออะไร เจ้านายของผมเป็นตัวอะไรกันแน่ หรือผมอาจจะตาฝาด เมาแล้วเห็นภาพหลอน เข้าใจผิดไปเอง แต่ว่าผม็ไม่ได้เมาขนาดนั้นสักหน่อยนิ ผมสงบสติตัวเองลงให้ได้ถึงทันจะอยาก

เมื่อถึงบ้านของผม ผมก็เปิดประตูเข้าบ้านแล้วเดินไปที่ห้องรับรองกะจะนั่งดูหนังดูซีรีย์ชิวๆ อยากลบภาพที่เห็นในซอยไป แต่สิ่งที่ผมเห็นกับเป็นเธอ เจ้าของEV กรุ๊ป กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในบ้านของผม!

"เธอเห็นแล้วใช่ไหม?..." เธอถามผมราวกับเสียงกระซิบข้างหูทั้งที่ก็อยู่ไกลกันทำให้ผมขนลุกและหน้าซีด

"เห็นแล้วจริงๆด้วย ..." เธอลุกจากเก้าอี้พร้อมก้าวเดินมาหาผมเหมือนหมาป่าล่าเหยื่อ ส่วนผมก็ยืนนิ่งก้าวขาไม่ออก ตัวสั่นเป็นลูกนกก่อนที่ขาของผมจะทรงตัวไม่อยู่ทรุดลงกับพื้น "อึก..ผ..ผมไม่เห็นนะครับ ไม่เห็นว่าคุณกำลังดื่มเลือดคุณผู้จัดการธีร์เลยนะครับ แงงงง~" ผมเบะร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวอย่างไม่อาย แถมยังสารภาพออกไปอย่างไม่รู้ตัว

เอาล่ะคุณจะแกล้งเด็กน้อยต่อหรือปลอบใจเขาล่ะ?