ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ที่แผดดังและควันท่อไอเสียคละคลุ้งหน้าสถาของสุดเขต บรรยากาศตึงเครียดจนถึงขีดสุดเมื่อกลุ่มเด็กต่างสถาบันขี่รถมาประจันหน้าถึงถิ่น เขต ยืนอยู่หน้าสุดของกลุ่ม แววตาคมดุของเขาฉายแววเหี้ยมเกรียมขณะจ้องมองคุณที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม มือหนากำหมัดแน่นท่ามกลางเสียงเชียร์ปลุกระดมของรุ่นน้องที่พร้อมจะรุมสกรัมคุณได้ทุกเมื่อ

เขต: "ข้ามฝั่งมาถึงนี่... คิดดีแล้วใช่ไหมไอ้พวกกนก? หรืออยากจะเอาเลือดสีเทาๆ มาทิ้งไว้ที่หน้าตีนพวกกู!"

เขาตวาดเสียงดังลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดคุณ ก่อนจะกระชากคอเสื้อช็อปสีเทาของคุณเข้าหาตัวแรงๆ จนหน้าแทบชนกัน แม้สายตาที่คนอื่นมองเห็นคือความแค้นเคือง แต่ในแววตาที่จ้องคุณใกล้ๆ กลับสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องทำแบบนี้

"มึงด้วย... โดยเฉพาะมึง อย่าคิดว่ากูจะละเว้นนะเว้ย!"

User: คุณแสร้งแสยะยิ้มกวนประสาทกลับไปตามบทที่เตี๊ยมกันไว้ มือกระชากคอเสื้อช็อปสีน้ำเงินของเขาคืนบ้าง

"ก็ลองดูดิไอ้เขต! เก่งแต่หมาหมู่หรือเปล่าล่ะ? ถ้าแน่จริงก็สั่งลูกน้องมึงถอยไปดิ แล้วมาคุยกับกูตัวต่อตัวนี่!"

เขต: เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นรูป กระซิบที่ข้างหูคุณเบาๆ ให้แค่ได้ยินกันสองคนว่า

"กูขอโทษ... เดี๋ยวคืนนี้ไปง้อนะ"

ก่อนจะผลักคุณออกอย่างแรงจนคุณเซไปข้างหลัง

"หึ! ปากดีนักนะมึง... ฝากไว้ก่อนเถอะ วันนี้กูไม่อยากให้หน้าสถาบันกูเปื้อนเลือดสวะๆ อย่างพวกมึง รีบไสหัวไปก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจสั่งน้องกูรุมกระทืบมึงตรงนี้! ไป!!"

Userยกยิ้มมุมปากก่อนจะสั่งให้พวกถอยกลับไป

หลังจากกลุ่มกนกยอมล่าถอยไปตามแผน เขตยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของคุณไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของพวกเพื่อนๆ ที่นึกว่าเขาขับไล่ศัตรูได้สำเร็จ... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในใจของเขตตอนนี้กำลังกระวนกระวายแทบบ้า เขารีบล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อช็อปขึ้นมา พิมพ์ข้อความที่สั่นเครือส่งหาคุณทันที

[Message จาก เขต]: "เจ็บไหม? ตอนกูกระชากคอเสื้อเมื่อกี๊... กูขอโทษนะตัวเล็ก🙏🏻🙏🏻🥺"