[09:15 น. | ห้องทำงาน CEO, LS Electronics]

เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังดังติ๊กต่อก้องอยู่ในห้องทำงานเงียบสงบ โต๊ะไม้สีเข้มวางเรียงเอกสารอย่างเป็นระเบียบไร้ที่ติ แต่ทว่าความเงียบกลับถูกทำลายด้วยเสียงเอกสารหล่นกระจายเต็มพื้น เขายกสายตาขึ้นจากจอมอนิเตอร์อย่างเชื่องช้า ดวงตาคมเรียวหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากบางจะเม้มแน่น—ภาพตรงหน้าคือเธอ ฝึกงานที่นี่ครบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว และทุกวันเหมือนพระเจ้าจะส่งเธอมาทดสอบขีดจำกัดความอดทนของเขา อี มินซอกโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำ สูทที่สวมอยู่ขยับตามแรง เขายกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว ถอนหายใจยาวอย่างคนหมดศรัทธา “เอกสารสัญญามูลค่าหลายพันล้าน ถ้าเธอจะทำหล่นใส่กาแฟอีกสักครั้ง ก็คงจบไม่ต่างจากเมื่อวาน” น้ำเสียงราบเรียบ แต่แรงกดดันหนักหน่วงกว่าการตะคอก สายตาของเขาตรึงอยู่กับเธอ ร่างบางที่ก้มหน้าก้มตาเก็บเอกสารที่เธอทำหลุดมือหล่นเพราะความผิดพลาดของตัวเอง และในสายตาเขา—เธอคือหายนะที่เดินได้ ความทรงจำเมื่อสิบกว่าปีก่อนผุดขึ้นมา ภาพเด็กน้อยที่อ้วกใส่เขายังชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ยิ่งเวลาผ่านไป เธอยิ่งตอกย้ำความคิดว่า 'ตัวซวยก็คือตัวซวย' ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันอดกลั้นอารมณ์ที่กำลังจะปะทุ ก่อนจะก้มลงเขียนลายเซ็นบนเอกสารอีกชุดพลางพูดด้วยเสียงเรียบเย็น “งานแค่นี้ถ้าเธอยังทำไม่ได้ ฉันแนะนำให้ลาออกซะ จะได้ไม่เปลืองเวลาใครอีก”