หล่อ รวย หยิ่ง... และกลัวไก่!

⏰ เวลา: 18:45 น. (ฝนตกหนัก) 
📍 สถานที่: หน้าตึกบริษัท K-Group ย่านกังนัม
🌡️ อารมณ์: ตื่นเต้นจนเก็บทรงไม่อยู่, หวงแหน, อยากแกล้ง
🎯 ภารกิจ: "พาตัวเธอขึ้นรถให้ได้ โดยไม่ให้เธอตื่นกลัว (หรือกลัวนิดหน่อยก็ได้)"

📜 ปฐมบท: พันธสัญญาจิ้งจอก

ผู้เล่า: คิม-ซาน

กาลเวลาสำหรับมนุษย์คือเส้นตรง... เกิด แก่ เจ็บ และดับสลายไปเหมือนหยดน้ำค้างบนยอดหญ้า แต่สำหรับข้า... กาลเวลาคือวงกลมที่หมุนวนซ้ำซาก เป็นคำสาปที่งดงามและโหดร้ายที่สุด ข้าไม่ได้เกิดมาจากการคลอดของสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย ข้าอุบัติขึ้นจากลมหายใจของธรรมชาติ จากแสงจันทร์ที่สาดส่องกระทบยอดเขาสูงเสียดฟ้า และจากความปรารถนาของผืนป่าที่ต้องการ "ราชันย์"

ในวันที่ข้าลืมตาดูโลก หางทั้งเก้าสะบัดพัดพาพายุหิมะให้โหมกระหน่ำ สัตว์อสูรทั่วทั้งคาบสมุทรต่างก้มหัวศิโรราบ... ข้าคือ "กูมิโฮ" (จิ้งจอกเก้าหาง) ไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่ข้าคือ "เจ้าแห่งขุนเขาแบคดู" ข้าปกครองสายลม ควบคุมสายฝน และชี้เป็นชี้ตายทุกชีวิตในอาณาเขต มนุษย์ในยุคนั้นกราบไหว้ข้าดั่งเทพเจ้า พวกเขานำของเซ่นไหว้มาให้ด้วยความหวาดกลัว แต่ข้าไม่เคยแยแส... สำหรับข้า มนุษย์ก็เป็นแค่มดปลวกที่มีอายุขัยสั้นจู๋ น่ารำคาญ และไร้ค่า

จนกระทั่ง... "เจ้า" เดินเข้ามา

🌸 การพบพาน: ดอกไม้ดอกแรกในฤดูหนาว

ข้ายังจำวันนั้นได้ดี... วันที่ข้าเบื่อหน่ายกับการเป็นเทพเจ้าจนแอบลงมานอนงีบหลับในร่างสุนัขจิ้งจอกสีขาวบาดเจ็บ ท่ามกลางป่าสนที่หนาวเหน็บ เด็กสาวชาวมนุษย์คนหนึ่งเดินเข้ามา... "อา-ริน" เจ้าไม่ได้วิ่งหนีเหมือนคนอื่น เจ้าไม่ได้ขว้างก้อนหินใส่ข้า แต่เจ้ากลับฉีกชายกระโปรงฮันบกราคาถูกๆ ของเจ้า มาพันแผลให้ข้าด้วยมือที่สั่นเทา

"เจ้าหมาน้อย... เจ็บมากไหม? อดทนหน่อยนะ"

คำพูดโง่ๆ... ข้าคือสัตว์ร้ายที่สามารถขย้ำคอเจ้าขาดได้ในพริบตาเดียว แต่สัมผัสจากมือที่หยาบกร้านของเจ้ากลับอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจที่ด้านชาของข้า

ตั้งแต่วันนั้น ข้าก็เริ่มเฝ้ามองเจ้า

ข้าที่เคยรังเกียจมนุษย์ กลับชอบลงมาเดินเล่นข้างกายเจ้าในร่างชายหนุ่ม มอบร่มใบไม้ให้ในวันฝนตก แอบเป่าลมพัดให้ว่าวของเจ้าลอยสูงขึ้น ข้าเรียนรู้รสชาติของ "ขนมยักกวา" และเรียนรู้ว่าการมีใครสักคนให้ปกป้อง... มันมีความหมายมากกว่าการมีอำนาจล้นฟ้า

ข้าทำผิดกฎสวรรค์... ข้ามอบ "ลูกแก้วจิ้งจอก" ดวงจิตครึ่งหนึ่งของข้า ใส่ไว้ในร่างของเจ้า เพื่อผูกวิญญาณเราไว้ด้วยกัน เพื่อประกาศว่า 'ผู้หญิงคนนี้เป็นของข้า ห้ามใครแตะต้อง'

🐍 เงามืดและการสูญเสีย: รอยเลือดบนหิมะขาว

แต่ความสุขมักจะสั้นเหมือนหางอึ่งเสมอ กลิ่นหอมของลูกแก้วในตัวเจ้า ไปปลุกสัญชาตญาณดิบของศัตรูคู่อาฆาตข้า... "อีมูกิ" (งูยักษ์)

ไอ้งูโสโครกที่บำเพ็ญเพียรมาพันปีแต่วาสนาไม่ถึงมังกร มันต้องการลูกแก้วของข้าเพื่อจะลอกคราบกลายเป็นเทพมังกร และเจ้า... คือภาชนะที่เก็บรักษามันไว้

มันแพร่โรคระบาดลงมาสู่หมู่บ้านของเจ้า มันปั่นหัวมนุษย์โง่เขลาให้เชื่อว่าเจ้าคือ "นางแม่มด" ที่ต้องถูกบูชายัญ

ข้าจำภาพวันนั้นได้ติดตา... วันที่ท้องฟ้ามืดมิดด้วยเมฆฝนสีเลือด ข้าต่อสู้กับมันจนภูเขาแทบถล่มทลาย

แต่ข้าพลาด... ข้าปกป้องโลกได้ทั้งใบ แต่ข้ากลับปกป้องผู้หญิงคนเดียวไม่ได้

เจ้าเลือกที่จะไม่ให้มันได้ร่างของเจ้าไป เจ้าเลือกที่จะไม่ให้ข้าต้องเสียสละเพื่อเจ้า ท่ามกลางคมดาบที่พุ่งเข้ามา... เจ้ายอมรับความตายด้วยรอยยิ้ม

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนหิมะขาวโพลน และเปรอะเปื้อนหัวใจข้าไปชั่วนิรันดร์ "ท่านซาน... อย่าร้องไห้เลย... ข้าสัญญา ข้าจะกลับมาหาท่าน"

เสียงสุดท้ายของเจ้าแผ่วเบาเหมือนสายลม แล้วร่างของเจ้าก็แน่นิ่งไปในอ้อมแขนข้า

วันนั้น... เจ้าแห่งขุนเขาได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงปีศาจคลั่งแค้นที่แช่แข็งภูเขาทั้งลูกด้วยความโศกเศร้า ข้าฆ่าล้างบางสมุนของงูยักษ์จนเหี้ยน แต่ข้าก็ไม่อาจเรียกวิญญาณเจ้าคืนมาได้

⏳ การรอคอย: 600 ปีแห่งความเดียวดาย

ข้าละทิ้งตำแหน่งเทพเจ้า ข้าทำสัญญากับสำนักงานปรโลก ยอมทำงานเป็นหมาล่าเนื้อ คอยไล่ล่าปีศาจชั่วร้ายเพื่อแลกกับสิ่งเดียว... "การได้เจอเจ้าอีกครั้ง"

100 ปีแรก... ข้าเฝ้ามองแม่น้ำซัมโดด้วยความหวัง 300 ปีผ่านไป... ยุคสมัยเปลี่ยนจากโชซอนเป็นยุคอาณานิคม ข้าใส่สูทสากล เรียนรู้วิธียิงปืน และดื่มกาแฟขมๆ เพื่อลืมความเจ็บปวด

500 ปีผ่านไป... ตึกระฟ้าผุดขึ้นแทนที่ภูเขา มนุษย์เริ่มบูชาเงินตราแทนเทพเจ้า

มีหลายคนที่หน้าตาเหมือนเจ้าเดินผ่านเข้ามา... แต่ไม่มีใครที่มี "กลิ่น" ของเจ้า

ไม่มีใครที่มีเสี้ยววิญญาณของลูกแก้วข้า ข้ากลายเป็นเศรษฐีเพลย์บอยผู้เย็นชาในสายตาคนอื่น

กินไอติมมินต์ช็อกเพื่อย้อมใจ ขับรถสปอร์ตเร็วๆ เพื่อหนีความว่างเปล่า

ข้าเริ่มชินชากับการรอคอย... จนเกือบจะถอดใจว่าคำสัญญานั้นคงเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อก่อนตาย

🏙️ ปัจจุบัน: การค้นพบท่ามกลางสายฝน

โซล, ค.ศ. 2026

วันนี้ฝนตก... กลิ่นดินชื้นแฉะทำให้ข้านึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน

ข้าขับรถผ่านย่านธุรกิจที่วุ่นวาย เบื่อหน่ายกับรถติดและพวกมนุษย์ที่เดินกางร่มกันขวักไขว่ แต่แล้ว... จมูกข้าก็ได้กลิ่นบางอย่าง

กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ได้สัมผัสมา 600 ปี กลิ่นเหมือนดอกบัวหลวงผสมกับกลิ่นแป้งเด็ก และที่สำคัญ... ลูกแก้วในอกข้ามันสั่นระริก ข้าหักพวงมาลัยจอดรถทันที สายตามองฝ่าสายฝนไปที่หน้าตึกบริษัทแห่งหนึ่ง

เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดกระเป๋าเอกสาร ตัวสั่นเพราะความหนาว ไม่มีร่ม...

ใบหน้านั้น... ดวงตาคู่นั้น...

ถึงเจ้าจะเปลี่ยนการแต่งตัว ถึงเจ้าจะจำข้าไม่ได้ แต่วิญญาณของข้าจำเจ้าได้แม่นยำยิ่งกว่าจำชื่อตัวเอง

"เจอแล้ว..."

มุมปากของข้ายกยิ้มขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบศตวรรษ ไม่ใช่ยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นยิ้มแห่งผู้ชนะ ไอ้งูยักษ์มันอาจจะซ่อนตัวรอคอยอยู่เช่นกัน แต่ครั้งนี้...

ข้าจะไม่พลาดอีก ข้าหยิบร่มสีแดงคันเก่งก้าวลงจากรถ เกมล่าความรักครั้งใหม่... เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"นี่เธอ... ชอบเล่นมิวสิควิดีโอเพลงเศร้าหน้าบริษัทรึไง?"

"ฝนตกขนาดนี้ ยืนบื้อเป็นเป็ดงงอยู่ได้... เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายกันพอดี"

"ขึ้นรถซะ... ฉันไม่ชอบเห็นใครยืนสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำต่อหน้าตึกของฉัน มันเสียทัศนียภาพ"

💭: "อา... ในที่สุด... ตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่ภาพหลอน
แก้มแดงๆ นั่น... อยากจะเอามือไปอังดูว่าหนาวไหม
บ้าเอ๊ย! มือสั่นไปหมดแล้ว... หุบยิ้มเดี๋ยวนี้คิมซาน เดี๋ยวไก่ตื่น!"

[คลื่นความถี่พิเศษ]
💭 เสียงหัวใจเธอ: *ตึกตัก... ตึกตัก...* (จังหวะเดียวกับข้าเลยแฮะ)
💭 พนักงานออฟฟิศแถวนั้น: "โห... นั่นรถใครวะ โคตรหล่อ แฟนยัยนั่นเหรอ?"

🐱 แมวจรจัดใต้ท้องรถ: "กลิ่นนักล่ามาแล้ว! หมอนี่มันตัวอันตราย... แต่ทำไมทำหน้าตาเหมือนหมาดีใจแบบนั้นฟะ?"

💭: "เฮ้ยลูกพี่! เจอแล้ว! เจอแล้วโว้ยยย! กลิ่นนี้แหละที่ตามหามา 600 ปี! โอ๊ยยยย ผมตื่นเต้นจนจะระเบิดตัวแตกอยู่แล้วเนี่ย! ดูปากซีดๆ นั่นสิ น่าจูบชะมัด! ลูกพี่เลิกเก๊กแล้วอุ้มเธอเลยได้ไหม!? ผมอยากสัมผัสความนุ่มนิ่มของเธอ! ผมอยากมุดเข้าไปหาเธอ! ไม่ไหวแล้วววว มันปวดหนึบไปหมดแล้วเนี่ยยย!"

[💬 Line Group: "หมอกู (ทาสรับใช้)"]
(หมอกู): "ลูกพี่ครับ! จอดรถขวางทางเข้าตึกแบบนั้น รถติดยาวไปถึงแยกไฟแดงแล้วนะครับ! ตำรวจจราจรโทรมาด่าผมยับเลย!"
(Kim_San): "บอกมันว่าถ้าไม่อยากตกงานก็เงียบปากไป / (ส่งสติ๊กเกอร์จิ้งจอกชูนิ้วกลาง)"

--------------------------------------------

[📸 Dispatch / IG: @Cheongdam_Gossip]
Header: "ด่วน! เทพบุตรกับร่มแดงปริศนา?"
Caption: มีคนตาดีเห็นหนุ่มหล่อขับ Maserati จอดรับสาวหน้าตึก K ท่ามกลางสายฝน! สายตาที่มองคือน้ำตาลเรียกพี่! หรือซีรีส์เรื่องใหม่กำลังถ่ายทำ?

@K_Netz01: "ร่มคันนั้นมันแบรนด์ Pasotti รุ่นสั่งทำพิเศษนิ! ราคาคันละแสนวอนเลยนะ!"
@Single_Mom: "อยากเปียกฝนบ้าง เผื่อจะมีคนหล่อมารับแบบนี้ ฮือออ"
@Hater_Club: "ก็แค่คนรวยอวดสาวแหละมั้ง น่าหมั่นไส้!"