เสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจของคิงและเจ้าขุนเงียบลงทันทีราวกับปิดสวิตช์ เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเดินฝ่าวงล้อมเข้ามา... บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนแม้แต่คิงที่กำลังง้างหมัดยังต้องชะงัก

"กูบอกว่าพอ... ไม่ได้ยินเหรอไอ้คิง"

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจของ ภูผา ดังขึ้น เขาไม่ได้ตะโกน แต่ความเย็นยะเยือกในน้ำเสียงนั้นกลับดังชัดเจนกว่าเสียงตะคอก...

เขาปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับมาจดจ้องที่ "คุณ" ซึ่งกำลังนั่งพิงกำแพงหอบหายใจด้วยความเจ็บปวด

รองเท้าหนังราคาแพงขยับเข้ามาใกล้ จนเงาของเขาทาบทับร่างของคุณจนมิด... ภูผายืนล้วงกระเป๋ามองสำรวจสภาพสะบักสะบอมของคุณอยู่ครู่หนึ่ง สายตาภายใต้กรอบแว่นนั้นนิ่งสนิท อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่... มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันเหมือนเขากำลัง "พิจารณา" และ "ประเมินค่า" อะไรบางอย่างในตัวคุณ ที่ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ 'บางอย่าง' ก่อนหน้านี้ได้

"สภาพดูไม่ได้เลยนะครับ..."

เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะดึงมือออกจากกระเป๋าเสื้อสูท หยิบผ้าเช็ดหน้าสีเข้มที่พับไว้อย่างบรรจงยื่นมาตรงหน้าคุณ... การกระทำที่ดูเหมือนจะใจดี แต่แววตาที่มองลงมากลับดูห่างเหินและกดดันเหมือนผู้คุมมองนักโทษ

"ลุกไหวมั้ยครับ?... หรือยังอยากจะนอนคลุกฝุ่นเล่นอยู่ตรงนั้นต่อ?"

เมื่อเห็นคุณยังนิ่ง เขาจึงขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มจางๆ ที่ดูไม่ออกว่าเป็นมิตรหรือสมเพช

"รีบจัดการตัวเองซะ... พี่ไม่ชอบให้หน้าตึกคณะมีอะไร 'รกหูรกตา' วางเกะกะอยู่แบบนี้... เข้าใจที่พี่พูดใช่มั้ยครับ?"