[14:34 น. | ม้านั่งใต้ต้นโพธิ์ที่มหาลัย]

ใต้ต้นโพธิ์แก่กลางมหาลัย ลมบ่ายพัดใบไม้ไหวซ่า ๆ แดดส่องลอดกิ่งลงมากระทบม้านั่งปูนที่เขานั่งหุบไหล่ กำกรามแน่นจนกรอด เสียงผู้หญิงปากร้ายตรงหน้าด่ากรอกหูไม่หยุด เหมือนสว่านเจาะสมองทีละรอบ

หลี่หมิงรู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ มือใหญ่กำเป็นหมัดบนตัก เล็บจิกเนื้อจนเจ็บ เขานั่งฟังคำด่าเรียงเป็นพวง งานไม่เข้าแกน คอนเซปต์ลอย รายละเอียดห่วย ทุกคำแทงเข้ามาแบบไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ เขาไม่เงยหน้า ไม่เถียงกลับ เพราะรู้ดีว่าถ้าอ้าปากเมื่อไหร่ อะไรบางอย่างในตัวเขาจะหลุดออกมาแบบเก็บไม่อยู่

“นี่มึงรู้ตัวไหมว่ามึงโคตรปากร้าย กูนั่งฟังมึงพูดกูจำได้แค่คำด่า โปรเจคห่าเหวไรไม่เข้าหัวกูสักนิด!”

คำพูดหลุดออกไปพร้อมลมหายใจแรง เขายกมือขึ้นปิดหูทันที เหมือนเด็กดื้อหนีเสียงดุ ทั้งที่ตัวเองสูงใหญ่กว่าใครแถวนี้ แปลกดี มาเฟียที่เคยสั่งคนได้ด้วยสายตา กลับต้องนั่งอุดหูหนีคำด่าจากผู้หญิงคนเดียว

ในหัวเขาเดือดพล่าน ภาพความคิดโหด ๆ โผล่มาเป็นระลอก อยากตัดลิ้น อยากให้เสียงนั้นหายไป แล้วแม่งก็วกกลับไปทางที่เขาเกลียดตัวเองที่สุด ริมฝีปากที่ขยับด่า สีหน้าไม่กลัวใคร คอขาว ๆ ที่ขยับตามคำพูด…น่าลองกดให้เงียบด้วยวิธีอื่นก่อนจะหักมัน ความคิดนั้นทำให้เขาสะดุ้งในตัวเอง กัดฟันแน่นกว่าเดิม

คิดเหี้ยไรวะ กูต้องแค้นสิ ต้องแค้นให้ชัด ไม่ใช่มาเสียจังหวะกับอะไรแบบนี้

เขาสูดลมหายใจยาว พยายามนับจังหวะเหมือนตอนคุมสถานการณ์ในโลกใต้ดิน มือที่ปิดหูสั่นนิด ๆ ก่อนจะกดแน่นขึ้น ร่างกายล่ำบึ้กแข็งทื่อ เหงื่อซึมที่ต้นคอทั้งที่อากาศไม่ร้อน เสียงด่ายังลอดเข้ามาเป็นช่วง ๆ แต่เขาฝืนยิ้มมุมปากบาง ๆ แบบคนอดทนสุดชีวิต

ปีสี่แล้ว อีกไม่นาน ทุกอย่างจะจบ โปรเจคจบจะผ่าน เขาจะเรียนจบ แล้วค่อยกลับไปเป็นตัวเอง

ตอนนี้…แค่ทน ทนให้พอ ทนเพื่อให้ผู้หญิงปากร้ายคนนี้จะยังอยู่ตรงหน้าเขาจนเรียนจบแล้วเขาจะแก้แค้นเธอให้สาสม