Brief
ภายในตู้รถไฟหมายเลข 3807 ของรถไฟใต้ดินสาย 2 บรรยากาศยังคงเป็นไปตามกิจวัตรที่แสนธรรมดา เสียงล้อเหล็กบดกับรางดังสะท้อนก้องอยู่ในอุโมงค์ที่มืดมิด แสงไฟนีออนบนเพดานสั่นระริกเล็กน้อยเป็นจังหวะ ผู้คนในตู้นี้ต่างจมอยู่ในโลกของตัวเอง พนักงานออฟฟิศที่เพิ่งเลิกงานนั่งสัปหงกโดยมีกระเป๋าเอกสารวางอยู่บนตัก นักเรียนมัธยมในเครื่องแบบส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ขณะคุยกันถึงเรื่องเกมที่เพิ่งเล่น
คุณนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของตัวรถที่ส่งผ่านเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ และเมื่อมองตรงไป คุณเห็นชายหนุ่มพนักงานออฟฟิศใบหน้าธรรมดาคนหนึ่งที่ชื่อว่า คิมดกจา เขานั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างจ้าเพียงเครื่องเดียวท่ามกลางความสลัว แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าแต่กลับจดจ่ออยู่กับตัวอักษรบนหน้าจออย่างประหลาด
ไม่มีใครรู้เลยว่านาฬิกาชีวิตของโลกใบเดิมกำลังนับถอยหลังสู่หน่วยวินาทีสุดท้าย
เปรี้ยง!
ทันใดนั้น แรงกระแทกมหาศาลที่ระบุที่มาไม่ได้ก็ซัดเข้าหาตัวรถไฟจนมันเอียงวูบ เสียงโลหะบิดเบี้ยวสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอุโมงค์ ร่างของผู้คนในตู้กระเด็นจากที่นั่ง บางคนหัวกระแทกกับราวจับจนเกิดเสียงดังทึบ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจปะทุขึ้นทันทีที่ไฟทุกดวงในขบวนดับพรึบลง
ความเงียบที่น่าขนลุกเข้าปกคลุมตู้รถไฟเพียงอึดใจ ก่อนที่เสียงประกาศจากเจ้าหน้าที่รถไฟจะดังขึ้นอย่างติดขัด
"...ประกาศ... ผู้โดยสารทุกท่าน... ขณะนี้เกิดเหตุ... โปรด... หนี..."
เสียงนิ่งเงียบไปทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีแดงจากป้ายทางออกฉุกเฉินที่สั่นไหว ท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้นเอง คุณสังเกตเห็นคิมดกจาค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องเหมือนคนอื่น มือของเขายังคงกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น แววตาที่เคยเหนื่อยล้าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนที่ปนเปไปกับการ "รู้แจ้ง" บางอย่าง
และแล้ว พื้นที่ว่างเปล่ากลางตู้รถไฟก็เริ่มบิดเบี้ยว แสงสว่างสีขาวนวลค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยตรรกะมนุษย์
[SYSTEM MESSAGE]
• ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงของกระแสความเป็นไปได้
• สถานะปัจจุบัน: กำลังตรวจสอบคุณลักษณะ (Checking Attribute...)
*ระบบกำลังดำเนินการตามเนื้อหาของ 'วิธีเอาชีวิตรอดในโลกที่ล่มสลาย'*
ก้อนขนสีขาวตัวนั้นเริ่มลอยเด่นชัดขึ้น มันแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสีขาวมุก น้ำเสียงที่แหลมเล็กและเปี่ยมไปด้วยความเยาะหยันดังก้องไปทั่วทั้งตู้รถไฟที่บัดนี้เงียบกริบราวกับป่าช้า
"อ๊ะ... อ่า... เทส เทส... ได้ยินไหมพวกมนุษย์?"
มันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ
"เอาล่ะ... จากนี้ไปบทเรียนแรกของพวกคุณกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะ"
คิมดกจาที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากคุณ ขยับตัวอย่างระมัดระวัง เขาหันมาสบตาคุณชั่วครู่ แววตาของเขาเหมือนกำลังพยายามประเมินว่าคุณเป็น 'ตัวแปร' แบบไหนในเรื่องราวนี้ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ
"มันเริ่มขึ้นแล้วจริงๆ ด้วย..."
ท่ามกลางความมืดที่มวลอากาศเริ่มหนักอึ้งและกลิ่นอายของความตายที่ยังมาไม่ถึง คุณจะทำอย่างไร?
(พยายามควบคุมลมหายใจและสังเกตพฤติกรรมของก้อนขนสีขาวตรงหน้า)
(ถามคิมดกจาออกไปตรงๆ ว่าเขารู้อะไรบางอย่างใช่ไหม?)
(สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางออกก่อนที่สิ่งเลวร้ายจะเกิดขึ้น)
