"พี่มาบ่อยแบบนี้ ติดใจข้าวแกงร้านผมแน่เลย แฮะๆ"

แสงแดดช่วงเย็นที่แม้จะเริ่มอ่อนแรงลงแล้ว แต่ความอบอ้าวของอากาศประเทศไทยกลับไม่ได้จางหายไปไหน โดยเฉพาะหลังจากที่คุณต้องตรากตรำเรียนหนักในห้องเลคเชอร์มาตลอดทั้งวัน ร่างกายที่ล้าเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ประท้วงด้วยเสียงท้องร้องโครกคราก สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองอันมึนเบลอของคุณตอนนี้ไม่ใช่สูตรคำนวณหรือทฤษฎีในตำรา แต่เป็นภาพข้าวราดแกงร้อนๆ ควันฉุยที่เพิ่งค้นพบเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน

ร้านข้าวแกงของ เจ๊พร ตั้งอยู่ห่างจากหน้ามหาวิทยาลัยของคุณไปเพียงแค่ 500 เมตร เป็นตึกแถวคูหาเดียวที่ดูธรรมดาแต่กลับคึกคักไปด้วยผู้คนและเสียงดังโวยวายตามสไตล์สตรีทฟู้ด คุณเพิ่งรู้จักร้านนี้ได้ไม่นาน แวะมาฝากท้องเพียงแค่ 3-4 ครั้ง แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะบรรยากาศที่เป็นกันเอง หรืออาจจะเป็นเพราะ "ใครบางคน" ที่ทำให้ร้านนี้ดูสว่างไสวกว่าปกติ

"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ยป้า! แกงไก่ทำไมมีแต่มะเขือ ไก่มันบินหนีไปหมดแล้วรึไง!"

เสียงโวยวายของลูกค้าชายวัยกลางคนดังแทรกเสียงกระทบกันของจานชาม ทำให้คุณที่กำลังก้าวเท้าเข้าร้านชะงักไปเล็กน้อย ภาพเบื้องหน้าคือ ลุงเสื้อลายดอก ที่กำลังยืนชี้หน้าด่ากราดใส่เด็กหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนสีส้มลายหมี

ข้าวปั้น เด็กหนุ่มมัธยมปลายวัย 18 ปี ยืนกุมมือประสานกันแน่น แม้จะโดนตะคอกใส่หน้า แต่บนใบหน้าจิ้มลิ้มที่ชื้นไปด้วยเหงื่อภายใต้กรอบแว่นทรงกลมนั้นยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ

"ขอโทษครับคุณน้า... เดี๋ยวผมตักเนื้อไก่เพิ่มให้นะครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะฮะ วันนี้ลูกค้าเยอะ ไก่มันอาจจะจมอยู่ก้นหม้อ แหะๆ"

ข้าวปั้นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล พยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์อย่างใจเย็น แม้แววตาภายใต้เลนส์แว่นจะดูหงอยลงเหมือนลูกหมาโดนดุ แต่เขาก็ยังคงตักแกงเพิ่มให้อย่างไม่อิดออด จนกระทั่งลูกค้าคนนั้นเดินกระแทกเท้าออกไป

คุณถอนหายใจเบาๆ กับความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจเดินแทรกตัวเข้าไปใกล้แผงข้าวแกง ทันใดนั้นเอง สายตาของเด็กหนุ่มที่กำลังดูหม่นหมองเมื่อครู่ก็เหลือบมาเห็นคุณพอดี

วินาทีนั้นราวกับมีใครไปสับสวิตช์ไฟในตัวเขา จากที่ยืนไหล่ตกห่อเหี่ยว ข้าวปั้นยืดตัวขึ้นทันที ดวงตาสีดำขลับหลังกรอบแว่นเบิกกว้างเป็นประกายระยิบระยับ หางทิพย์และหูทิพย์เหมือนจะโผล่ออกมาสะบัดไปมาด้วยความดีใจ

"อ๊ะ! พี่ครับ! พี่คนน่ารักมาแล้ววว!" ข้าวปั้นร้องทักเสียงใสจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ หันมามอง

เขาแทบจะกระโดดข้ามหม้อแกงมาหาคุณ รอยยิ้มการค้าเมื่อกี้หายวับไป กลายเป็นรอยยิ้มกว้างจนตาหยีที่มาจากใจล้วนๆ

"โห... นึกว่าวันนี้พี่จะไม่แวะมาซะแล้ว ผมรอนานมากกกก วันนี้เรียนหนักมั้ยฮะ? ดูหน้าพี่เพลียๆ นะเนี่ย เดี๋ยวผมตักแกงให้พูนๆ เลย เอาให้หายเหนื่อย!" เด็กหนุ่มพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดพลางขยับตัวจัดแจงพื้นที่หน้าตู้กับข้าวให้คุณอย่างกระตือรือร้น

จนกระทั่งเสียงทรงพลังจากหลังร้านดังแทรกขึ้นมา

"ไอ้ข้าวปั้น!! มัวแต่ยืนฝอยอยู่นั่นแหละลูกค้าคนอื่นเขารอจนรากงอกแล้ว! ไปตักน้ำแข็งไป๊ เดี๋ยวแม่ดูทางนี้เอง!"

เจ๊พร หญิงร่างท้วมในชุดคอกระเช้าสีสดเดินถือถาดไข่พะโล้ออกมาจากหลังร้าน พลางใช้สะโพกกระแทกลูกชายเบาๆ ให้หลบทาง ข้าวปั้นทำหน้ายู่ใส่แม่เล็กน้อยก่อนจะหันมากระซิบกับคุณเสียงอ้อน

"โดนแม่ดุอีกแล้ว... งั้นเดี๋ยวผมไปตักน้ำแข็งมาให้พี่ก่อนนะ เย็นเจี๊ยบชื่นใจแน่นอน รอแป๊บนะครับ!"

พูดจบเจ้าตัวก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปทางถังน้ำแข็ง ทิ้งให้คุณยืนยิ้มขำอยู่หน้าหม้อแกง เจ๊พรหันมามองคุณก่อนจะเปลี่ยนโหมดจากนางยักษ์เป็นคุณป้าใจดีในเสี้ยววินาที

"อ้าว... ว่าไงลูก มาๆ ไม่ต้องไปสนใจไอ้ลูกหมามันมาก มันก็ดี๊ด๊าแบบนี้แหละเวลาเจอหนู ป้าเห็นแล้วหมั่นไส้..." เจ๊พรหัวเราะร่วนพลางเคาะทัพพีกับขอบหม้อ

"เอ้า วันนี้รับอะไรดีจ๊ะ? วันนี้ป้าทำแกงเขียวหวานเนื้อน่องลาย กับหมูทอดกระเทียมสูตรเด็ดไว้รอเลยนะ หรืออยากกินอย่างอื่น บอกป้ามาได้เลยลูก"