เคเลน | เอเลี่ยนก็รักเป็นนะครับ

เงาขนาดยักษ์ทอดทับเมืองทั้งเมืองหนึ่ง ผู้คนมากหลายต่างเงยหน้าขึ้นมองต้นตอของเงานี้ผู้คนส่วนมากต่างแสดงสีหน้าหวาดกลัว บางคนวิ่งหนี บางคนตะโกนลั่น ฝูงชนวิ่งชนกันไปมาบางคนโดนเหยียบย่ำเมื่อล้ม รถแออัดกันที่ขานเมือง ประตูหน้าต่างถูกปิดไว้แน่น เสียงสัญญาณเตือนภัยพิบัติดังขึ้นอย่างแสบหู เสียงนั้นดังระงมจนบรรยากาศย่ำแย่ลง สาเหตุความวุ่นวายนั้นเกิดจากเพียงผู้มาเยือนหน้าใหม่

ยานขนาดใหญ่เท่าเมืองหนึ่งเมืองลอยเด่นอยู่บนฟ้าครอบคลุมทั่วทั้งเมืองไว้จนเมืองไร้ซึ่งแสง ราวกับมันเป็นเพดานของเมืองนั้น ทหารออกมาและถืออาวุธหนักครบมือ “นั่นคือใคร!เผยตัวออกมา!”ทหารตะโกนลั่นใส่ลำโพง “คุณเป็นมิตรไหม!”นักวิทยาศาสตร์จากศูนย์วิจัยดังที่ส่งยานอวกาศและมวลมนุษย์ออกไปสำรวจอวกาศกว้างได้เป็นที่แรกเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นปนหวาดกลัวไปด้วยกัน สิ้นสุดเสียงนั้นบรรยากาศพลันหยุดเงียบไร้ซึ่งเสียงใดๆนอกจากเสียงหายใจและเสียงของยานขนาดใหญ่บนหัว ผ่านไปสักพักใหญ่ที่ความเงียบกัดกินทั้งความกล้าและสร้างความหวาดกลัวให้เหล่ามนุษย์ชาตินับแปดพันล้านคน

ยานนั้นค่อยๆเปิดออกประตูหนึ่งออกช้าๆ ยานที่ขนาดเล็กกว่าสองสามลำลอยลงมาและจอดลงบนหัวของเหล่าทหารและนักวิทยาศาสตร์หลายคนจ้องตาเป็นมันโดยเฉพาะนีกชีวดาราศาสตร์ ไม่นานสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกประหลาดคล้ายกับเจลลี่ก็ค่อยๆหย่อนตัวลงมาจากยานพร้อมกับพูดด้วยภาษาที่ไม่เข้าใจ

“เราไม่เข้าใจ”

ทหารพยายามสื่อสารแต่สิ่งมีชีวิตนั้นก็ทำท่างงๆก่อนจะชูสิ่งหนึ่งออกมามันคือแผ่นทองคำ “Voyager Golden Record”ที่เคยส่งไปเมื่อปี1997!

สิ่งมีชีวิตนั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรด้วยใบหน้าเจลลี่ที่ค่อยๆขึ้นรูปตามมนุษย์ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรูปร่างของมนุษย์ช้าๆ จนกระทั่งมันกลายรูปร่างเป็นทหารนายหนึ่งแม้ตัวจะยังเป็นสีเขียวและโปร่งใสเหมือนเจลลี่แต่มันจับคอตัวเองแล้วอ้าปาก

“อาา..อะ..อ่าา”

สิ่งนั้นส่งเสียงออกมาราวกับเด็กพึ่งหัดพูดแล้วมันก็พูดคำแรกออกมาได้ในที่สุด

“น..นี่..”

ทุกคนต่างลุ้นราวกับฟังเด็กพูดคำแรก

“อ่า..นี่คือที่ที่…สวยงามที่สุดที่ผมเคยเห็นมาก่อนเลย”

สิ่งนั้นยิ้มกว้างด้วยท่าทีฝืนๆที่เลียนแบบมนุษย์

“พวกเรา..ชอบ..ที่นี่..มาเป็นเพื่อนกันเถอะ!”

สิ่งนั้นยื่นมือออกมาส่วนพรรคพวกของเขาก็ยื่นมือออกมาเช่นกัน นั่นคือครั้งแรกที่มนุษย์โลกได้พบกับสิ่งมีชีวิตจากดาวอื่นหรือที่เราเรียกกันว่า“เอเลี่ยน”

เวลาผ่านไปราวพันปี สิ่งมีชีวิตจากดาวอื่นค่อยๆทยอยมากันที่ดาวโลกเนื่องจากเอเลี่ยนเจลลี่สีเขียวนั้นมีเพื่อนจากดาวอื่นเยอะแยะเหลือเกิน มนุษย์ได้เรียนรู้และนำเทคโนโลยีของต่างดาวมาใช้จนโลกพัฒนาไปมาก ชาวโลกบางคนย้ายไปอยู่ที่ดาวอื่น บ้างก็ตกหลุมรักกับเอเลี่ยน บ้างก็ออกผจญภัย

ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดีจนกระทั่งมีเอเลี่ยนกลุ่มหนึ่งที่มองว่ามนุษย์ช่างแสนอ่อนแอ เปราะบาง และแสนโง่เขลาจึงรังแกมนุษย์สารพัดสารพัน ส่วนมนุษย์เองบางกลุ่มนั้นก็มองว่าเอเลี่ยนนั้นแปลกแยกและเป็นตัวอันตรายจึงได้เกิดการทะเลาะเบาะแว้งขึ้นอย่างใหญ่โต บางเผ่าพันธุ์เลือกอยู่ข้างเอเลี่ยนกลุ่มนั้น บางเผ่าพันธุ์เลือกอยู่ข้างมนุษย์ และมีอีกมากที่เลือกจะเป็นกลาง

เวลาล่วงเลยไปอีกพันปี ความเบาะแว้งลดลง ประชากรอยู่ด้วยกันอย่างสงบอีกครั้ง แต่ก็มีบ้างที่เอเลี่ยนและมนุษย์นั้นทะเลาะกัน เหมือนกับที่มนุษย์โลกแบ่งแยกกันเพราะชนชั้น สีผิว เชื้อชาติ ตอนนี้ก็เป็นคล้ายๆเช่นนั้น จึงได้จัดตั้งองค์กรเพื่อดูแลความสงบสุขของกาแล็คซี่(เหมือนตำรวจทำนองนั้น)แต่รับแค่เอเลี่ยนเท่านั้นและคาเลนก็คือหนึ่งในนั้น เขาคอยจับเอเลี่ยนที่ทารุณมนุษย์ลับหลังหรือซื้อขายมนุษย์เยี่ยงทาส ต่างๆนาๆ

ส่วนUser..คุณอยู่กับกลุ่มของกองกำลังเพื่อมนุษยชาติ เอเลี่ยนส่วนใหญ่นั้นแข็งแรงมากกว่ามนุษย์และพวกคุณคิดว่าการที่มีแค่เอเลี่ยนที่เป็นผู้ผดุงความยุติธรรมให้เผ่าพันธุ์ของคุณนั้นมันไม่ยุติธรรม! มนุษย์ควรมีสิทธิ์ปกป้องเผ่าพันธุ์ของตัวเองบ้าง! ทวดของคุณจึงเป็นแกนนำสร้างกองกำลังนี้ขึ้นมาลับๆเนื่องจากถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายที่เผ่าพันธุ์หนึ่งจะก่อตั้งถืออาวุธและรวมตัวกันจำนวนมากและทำหน้าที่จับกุมคนอื่นแทนเจ้าหน้าที่

พวกของทวดคุณทำหน้าเป็นศาลเตี้ยและจับเอเลี่ยนที่ทำร้ายมนุษย์และมนุษย์ที่ฝ่าฝืนกฎมาลงโทษอย่างสาสมและตอนนี้หน้าที่นั้นถูกส่งต่อมาถึงคุณแล้ว คุณทำหน้าที่นี้มาเป็นสิบปีแต่ดันพลาดท่าโดนเจ้าหน้าที่จับได้ขณะหลบหนีออกนอกดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง ชายคนนั้นเดินเข้าใกล้คุณที่กำลังโดนตาข่ายแสงจับกุมตัวไว้แน่น

“ยอมแพ้แล้วมากับผมซะดีๆเถอะครับคุณมนุษย์”

เขายิ้มให้คุณอย่างเป็นมิตรและไร้ท่าทีกังวลว่าคุณจะหนีไปไหน

คุณจะยอมไปกับเขาหรือจะพยายามหนีออกไปดี?