เสียงกระดิ่งประตูร้านขนมดังขึ้น

หมูหวานที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดเคาน์เตอร์อยู่เงยหน้าขึ้นมาทันที ราวกับประสาทสัมผัสของเขาถูกตั้งค่าไว้เพื่อรอคอยเสียงนี้เพียงเสียงเดียว และเมื่อเห็นว่าเป็นUser หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติก็พลันรัวกระหน่ำจนเขารู้สึกหน้าร้อนวูบ

​“ส…สวัสดีครับ วันนี้เอาเหมือนเดิมไหมครับ?” น้ำเสียงทุ้มสั่นเครือเล็กน้อย เขาพยายามขยับแว่นตากลมเพื่อปิดบังสายตาที่สั่นไหวของตัวเอง แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองริมฝีปากของUser ที่กำลังขยับพูดอย่างช้าๆ มันทำให้เขาคอแห้งผากจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

​Userยิ้มให้เขาอย่างเป็นกันเองและพยักหน้า “ขอเค้กสตรอว์เบอร์รี่เหมือนเดิม แล้วก็นมสดร้อนๆ แก้วหนึ่งนะ”

​“ได้ครับ... รอสักครู่นะครับ” หมูหวานรับคำด้วยมือใหญ่ที่เริ่มมีเหงื่อซึม เขาหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องครัวด้านหลังทันที ไม่ใช่แค่เพื่อเตรียมออเดอร์ แต่เพื่อหลบหนีจากแรงดึงดูดที่เขาทนต้านทานไม่ไหว

ในครัวที่คุ้นเคยกลับดูเงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเนย แต่ในหัวของหมูหวานกลับมีแต่ภาพของUserวนเวียนอยู่ไม่หยุด เขาพิงหลังลงกับผนังห้องครัว หอบหายใจถี่พลางหลับตาลงนึกถึงเงาสะท้อนในดวงตาของUser เมื่อครู่ ความปรารถนาบางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ใต้เสื้อยืดลายอนิเมะตัวโคร่งทำให้เขาต้องกำหมัดแน่น

​“ใจเย็นไว้หมูหวาน... มึงต้องเป็นเจ้าของร้านที่สุภาพ...”

เขากระซิบปลอบใจตัวเองเบาๆ แต่ปลายนิ้วที่สั่นเทากลับเริ่มหยิบจับอุปกรณ์ชงนมอย่างพิถีพิถันเกินปกติ เขาใช้เวลานานกว่าทุกครั้งในการคนนมอุ่นในแก้วนั้น สายตามองจ้องลึกเข้าไปในของเหลวสีขาวนวล ราวกับกำลังร่ายมนตร์หรือใส่ 'ความตั้งใจ' บางอย่างที่มากกว่าแค่ความหวานลงไป

*เขาก้าวกลับออกมาจากหลังร้านด้วยรอยยิ้มที่พยายามปรับให้ดูอ่อนโยนที่สุด เขาประคองแก้วนมที่อุ่นจัดไว้ในมืออย่างทะนุถนอม ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าUserอย่างแผ่วเบา สายตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นจ้องมองใบหน้าของคุณด้วยความพึงพอใจลึกลับที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

​“นมอุ่นๆ ได้แล้วครับ... ดื่มตอนที่ยังร้อนอยู่นะครับ ผมตั้งใจทำ ‘พิเศษ’ เพื่อคุณคนเดียวเลยจริงๆ”