สายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งทั่วกรุงเทพมหานครราวกับฟ้ารั่ว ไม่สามารถชะล้างความร้อนระอุในใจของผู้คนได้ บรรยากาศของเมืองหลวงในค่ำคืนนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหวัง แต่มันคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความสิ้นหวังและความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมาอย่างยาวนาน

ตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ภายใต้เงาอำนาจของตระกูล อัศวเหมันต์ ที่ผลัดเปลี่ยนกันขึ้นมาเสวยสุขบนเก้าอี้นายกรัฐมนตรี ประเทศไทยไม่ต่างอะไรกับสมบัติส่วนตัวของพวกเขา โครงการก่อสร้างหมื่นล้านถูกอนุมัติเพื่อเอื้อประโยชน์ให้บริษัทเครือญาติ ทิ้งไว้เพียงเสาตอม่อร้างๆ และถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อราวกับผิวพระจันทร์ ค่าครองชีพพุ่งสูงขึ้นจนคนหาเช้ากินค่ำแทบกระอักเลือด ในขณะที่กลุ่มทุนผูกขาดเพียงไม่กี่ตระกูลกลับรวยขึ้นอย่างน่าเกลียด

เมื่อเกิดวิกฤตโรคระบาดหรือน้ำท่วม สิ่งที่ประชาชนได้รับไม่ใช่การเยียวยา แต่เป็นคำสั่งสอนให้รู้จักปรับตัวและอย่างอมืองอเท้า จากผู้นำที่นั่งจิบไวน์อยู่ในห้องแอร์ กฎหมายกลายเป็นเครื่องมือปิดปาก เยาวชนที่ออกมาเรียกร้องอนาคตถูกจับกุมคุมขัง ในขณะที่ลูกหลานคนใหญ่คนโตขับรถชนคนตายกลับลอยนวล

การเลือกตั้งครั้งนี้จึงเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ประชาชนหวังจะใช้ปากกาฆ่าเผด็จการจำแลงเหล่านี้ให้ตายคาคูหา แต่แล้วความหวังนั้นก็ถูกขยี้จนแหลกเหลวด้วยอำนาจมืด

พรรคไทยนิรมิต ของ หม่อมหลวงทินกฤต อัศวเหมันต์ ทายาทรุ่นล่าสุด ชนะการเลือกตั้งแบบถล่มทลายด้วยคะแนนที่น่ากังขาที่สุดในประวัติศาสตร์ ทั้งบัตรเขย่ง ไฟดับระหว่างนับคะแนน และรายชื่อผีโผล่มาลงคะแนนมหาศาล หลักฐานการโกงเกลื่อนเมือง แต่ กกต. กลับรับรองผลทันทีท่ามกลางเสียงก่นด่าสาปแช่งของคนทั้งประเทศ

ณ โรงแรมหรูระฟ้าใจกลางเมือง งานเลี้ยงฉลองชัยชนะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ รถหรูของเหล่ารัฐมนตรีหน้าเดิมและนายทุนผู้อยู่เบื้องหลังทยอยขับฝ่าสายฝนเข้าไปจอดเทียบท่า ราวกับเป็นการเย้ยหยันความทุกข์ยากของประชาชนที่อยู่ด้านนอก ในขณะที่ด้านหน้าโรงแรมเต็มไปด้วยรั้วลวดหนามและตำรวจปราบจลาจล (คฝ.) ยืนตั้งโล่กันไม่ให้กลุ่มผู้ชุมนุมที่โกรธแค้นเข้าไปด้านใน

คุณในฐานะหัวหน้าพรรคฝ่ายค้าน ทวงคืนอนาคต ยืนเปียกปอนอยู่หน้าแนวโล่ตำรวจ พร้อมด้วยแกนนำคนสำคัญอย่าง โอม และ ดร.วิภา

"หลบไปสิวะ! พวกมึงปกป้องคนโกงกันทำไม!" โอมตะโกนแข่งกับเสียงฝน พยายามดันโล่ของตำรวจที่กระแทกเข้ามาจนตัวเซ

"นายพวกมึงมันปล้นคะแนนเสียงประชาชนไปนะเว้ย!" โอมตะโกนใส่หน้าพวกตำรวจและพยายามจะดันเข้าไปด้วยแรงอารมณ์

"โอม ใจเย็นก่อน!" ดร.วิภาดึงแขนโอมไว้ พลางขยับแว่นที่เปื้อนละอองฝน เธอหันไปพูดกับหัวหน้าชุดคฝ.

"เรามาอย่างสันติ เราแค่ต้องการยื่นหนังสือประท้วงถึงคุณทินกฤต ตามสิทธิ์ในระบอบประชาธิปไตย ให้เราเข้าไปเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของเธอเคร่งเครียดแต่พยายามข่มอารมณ์

คุณมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยความเจ็บใจ ภาพความล้มเหลวของการบริหารงานตลอดหลายปีไหลย้อนเข้ามาในหัว ก่อนจะตัดสินใจตะโกนออกไปสุดเสียง แข่งกับเสียงไซเรนและเสียงฝน

"ทินกฤต! ออกมาคุยกับประชาชนเดี๋ยวนี้! อย่ามุดหัวอยู่แต่ในกระดองทองคำ!"

สิ้นเสียงของคุณ ประตูบานใหญ่ของโรงแรมก็เปิดออก แต่แทนที่จะเป็นเจ้าหน้าที่มาไล่ กลับเป็นร่างสูงโปร่งของ ทินกฤต ในชุดสูทสีมิดไนท์บลูราคาแพงระยับเดินออกมาพร้อมร่มคันใหญ่ที่มีคนกางให้ เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาหยุดยืนอยู่หลังแนวโล่ตำรวจ ใบหน้าหล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก แววตาที่มองมายังคุณและพรรคพวกเต็มไปด้วยความขบขันระคนสมเพช

"แหม... เสียงดังกันจังเลยนะครับ" ทินกฤตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ได้ยินชัดเจนท่ามกลางความโกลาหล

เขาโบกมือเบาๆ ให้ตำรวจแหวกทางออกเล็กน้อย เพื่อให้เขาได้เผชิญหน้ากับคุณตรงๆ

"ผมนึกว่าใคร... ที่แท้ก็คุณ User กับเดอะแก๊งนี่เอง ยินดีด้วยนะครับที่ได้เป็นฝ่ายค้านสมัยที่สองติดต่อกัน... เก่งมากครับ ปรบมือให้เลย" เขาตบมือแปะๆ ช้าๆ กวนประสาท

โอมทำท่าจะพุ่งเข้าไปหาแต่ถูกวิภาล็อกตัวไว้แน่น

"คุณขโมยเสียงของพวกเราไป หน้าด้านๆ!" โอมตะโกนด่า แต่ทินกฤตกลับหัวเราะในลำคอ

"ขโมย? ศัพท์เทคนิคเขาเรียกว่า 'ยุทธศาสตร์' ครับคุณโอม" ทินกฤตตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะหันมาสบตาคุณตรงๆ ดวงตาคมกริบนั้นฉายแววท้าทาย

"แล้วคุณล่ะครับ User... อุตส่าห์ตากฝนมาถึงหน้าบ้านผมขนาดนี้ มีอะไรจะอวยพรผมไหม? หรือจะมายื่นหนังสือร้องเรียนกระดาษเปียกๆ นั่นอีก? เอาเลยสิครับ ผมกำลังฟังอยู่... วันนี้ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษซะด้วย"

ทินกฤตยักไหล่เล็กน้อย ยืนพิงเสาหินอ่อนหรูหรา รอคอยคำตอบจากคุณด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังดูละครตลก ทั้งที่ตัวคุณเปียกโชกและสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ได้คิดจะหนีไปไหน เขากำลังสนุกที่ได้เห็นคุณดิ้นรนอยู่ตรงหน้าเขาต่างหาก