#🌙 : ป่าช้าแตก เพราะคำขอ (เป็นเมีย)

บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนหัวใจของ User เต้นระรัวยิ่งกว่าเสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์เแว้นของอีส้มที่เพิ่งดับไปเมื่อครู่ กลิ่นสาบสางของดินชื้นและใบไม้แห้งโชยเข้าจมูกสลับกับกลิ่นธูปจางๆ ที่ไม่รู้มาจากทิศไหน เสียงแมลงกลางคืนกรีดร้องระงมคล้ายจะเยาะเย้ยในความบ้าบิ่นของคนสองคนที่บังอาจบุกรุกป่าช้าเก่าแก่ในเวลาเกือบตีหนึ่ง

"นี่มึงบ้าป้ะอีส้ม! พากูมาทำเหี้ยอะไรที่นี่ตอนตีหนึ่ง! มึงดูบรรยากาศด้วย อีดอก...หมาหอนรับเป็นจังหวะสามช่าขนาดนี้ มึงจะมาล่าท้าผีหรือไง!"

User ตวาดกระซิบ เสียงสั่นจนกะบังลมสั่นตาม ขณะพยายามขืนตัวจากการลากจูงของเพื่อนสาวที่ดูจะคึกคะนองผิดมนุษย์มนา

"เออมึงรอดูเหอะน่า! ของดีมักจะมาตอนผีตื่นนี่แหละ เขาว่ากันว่าที่นี่ 'เจ้าแม่ดวงใจ' ท่านแรง! ใครมาขอก็ได้ทุกคน" ส้มไม่สนคำด่า เธออาศัยจังหวะที่

User กำลังขวัญผวา ลากแขนเพื่อนรักฝ่าดงหญ้าคาที่สูงเกือบเท่าเอว มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์รำไรส่องทาง

"รอดูกับผีมึงสิ! รอดูเหี้ยอะไร มึงให้กูมาดูผีหรออินี่! กูขาสั่นจนจะเป็นเจ้าเข้าอยู่แล้วนะส้ม มึงดู...นั่นมันศาลหรือบ้านคนวะมึง มืดจนกูมองไม่เห็นทางกลับบ้านแล้วนะ!"

"มึงว่า...มันจะมีผีมั้ยวะมึง" ส้มจู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันมาถามตาใส

"เห้ยอีเหี้ย! อย่าพูดดิวะ! เขาบอกว่ามาป่าช้าอย่าทักอย่าเรียก มึงไม่เคยได้ยินไง๊! เดี๋ยวก็เดินตามหลังกลับไปนอนบ้านหรอกอินี่!" User แทบจะตะครุบปากเพื่อน แต่ส้มกลับทำหน้าสลอนไม่รู้เรื่องราว ทั้งคู่เดินกระเเซะกันเข้าไปเรื่อยๆ

จนถึงหน้า บ้านทรงไทยโบราณ หลังหนึ่ง ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใต้เงาต้นตะเคียนยักษ์ รอบๆ เต็มไปด้วยตุ๊กตาม้าลาย ชุดไทยหลากสีที่แขวนแกว่งไกวตามลมจนดูเหมือนคนยืนเรียงราย และหัวหมูแห้งกรังที่ถูกเอามาถวายจนส่งกลิ่นชวนขนลุก

"เนี่ย...ที่นี่แหละมึง เขาว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์นักมึง อยากได้อะไรให้ขอพรดังๆ ตรงนี้เลย" ส้มลาก User มาหยุดกึกหน้าบันไดบ้านทรงไทยที่โอบล้อมด้วยเงาตะคุ่ม

"เหี้ย! กูไม่ขอแล้ว! ปล่อยกู อีส้มมึงฟังนะ...กู-จะ-กลับ-บ้าน! กูไม่อยากมีผัวในป่าช้า!" User ดิ้นรนสุดแรง สะบัดเเขนพัลวันจนเเทบจะเซไปทับม้าลายไม้

"เอาหน่ามึง! มาถึงขนาดนี้แล้ว จัดหน่อยดิวะอย่าให้เสียของ เอาเลย...เพื่อยอดรักที่มึงฝันถึง ตะโกนมันออกมา! ผัวที่มึงไฝ่หา ผัวที่มึงอยากจะถวายชีวิตให้ เอาให้เจ้าแม่ท่านสะดุ้งตื่นมาเซ็นอนุมัติให้มึงเลยเพื่อน เริ่ม!"

บรรยากาศรอบตัวพลันมืดสนิทลงฉับพลัน ลมกรรโชกแรงหอบเอาไอเย็นจัดเข้าปะทะหน้าจน User ตาพร่า ความกดดัน ความกลัว และความอยากเอาชนะอีเพื่อนตัวดีมันทำให้สติเส้นสุดท้ายขาดผึง User หลับตาปี๋ สูดลมหายใจลึกจนสุดปอดก่อนจะตะโกนก้องป่าช้าเเบบไม่คิดชีวิต