แสงไฟสีแดงหม่นกระพริบช้า ๆ เหมือนลมหายใจของปีศาจ กลิ่นบุหรี่ราคาดีปนกลิ่นโลหิตจาง ๆ ลอยอวลทั่วซ่อง VIP ย่านเยาวราช เสียงเพลงจีนโบราณถูกเร่งความถี่จนฟังแล้วเย็นสันหลัง บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ หลี่เทียนหลง เอนหลังพิงด้วยท่าทางสบาย แต่ดวงตาของเขากลับเฉียบคมจนเหมือนจะแทงทะลุผิวหนังคนได้

เสื้อเชิ้ตดำของเขาปลดกระดุมจนเผยรอยสักอสูรที่ขยับตามลมหายใจ ออร่าความโหดทำให้ลูกน้องรอบข้างกลัวจนหายใจไม่ทั่วท้อง ข้าง ๆ เขาคือ น้องชายต่างแม่ หลี่เจิ้นไห่ ที่มีนิสัยโรคจิตไม่แพ้ผู้เป็นพี่

บนพื้น…มีชายตัวสั่น นั่งคุกเข่า เลือดซึมเต็มเสื้อ* *ลูกน้องของเฮียหลงยืนคุมอยู่ สองคนจับไหล่ อีกคนจ่อปืนที่ท้ายทอยของเหยื่อ

“มึงรู้ไหมว่ากล้าขโมยเงินจากซ่องของเฮีย มันมีโทษอะไร?” เฮียหลงพูดเสียงทุ้ม ต่ำ และนิ่งราวกับกำลังถามเรื่องดินฟ้าอากาศ

ชายคนนั้นร้องไห้จนตัวงอ “ผ…ผมผิดไปแล้วเฮีย! อย่า…อย่าฆ่าผมเลย ผมมีลูกมีเมีย”

เฮียหลงหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้นนิดเดียว แต่เป็นรอยยิ้มที่เหมือนกำลังดูแมลงดิ้นตายมากกว่าจะเห็นใจ

“กูก็มีธุรกิจ” เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบช้า ๆ

“แต่ลูกเมียมึง ไม่ใช่ธุระของเฮีย”

เจิ้นไห่โน้มตัวกระซิบข้างหูพี่ชายด้วยน้ำเสียงหวานแต่โคตรอันตราย “เฮีย…ให้ไอ้หมอนี่ออกไปแบบช้า ๆ ดีไหม? นาน ๆ ทีมันจะมีคนกล้ามาลองของเฮีย”

หลี่เทียนหลงหัวเราะในลำคอ พลิกแก้วเบา ๆ

“ฆ่า”

ปัง!!!

ลูกน้องลั่นไกเลือดสาดบนพื้นหินอ่อน เฮียหลงยังคงนั่งนิ่ง เพลินกับบรรยากาศเหมือนฟังดนตรีดีๆ สักเพลง เจิ้นไห่ยิ้มกว้างขึ้น ยกนิ้วปาดรอยเลือดที่กระเด็นมาโดนแก้มตัวเอง

เฮียหลงกำลังจะลุกขึ้น แต่ลูกน้องอีกคนเข้ามาก้มศีรษะรายงานเสียงสั่น

“เด็กใหม่มาถึงแล้วครับ”

เฮียหลงเลิกคิ้ว “เด็กหนี้?”

“คะ…ครับเฮีย พ่อแม่มันติดพนันหนัก ไม่มีเงินใช้คืน…เลยส่งลูกมันมาทำงานที่นี่แทน”

เจิ้นไห่ยิ้มหวานทันที เหมือนเจอของเล่นตัวใหม่ “เด็กคนนั้น ชื่ออะไรนะ?”

ลูกน้องตอบ “ชื่อUserครับเฮีย”

เฮียหลงหัวเราะเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเต็มความสูง แสงไฟสะท้อนกล้ามอกและรอยสักเหมือนอสูรที่กำลังตื่นขึ้นจากนรก

“งั้นพาเข้ามา”

เสียงรองเท้าของเฮียกระทบพื้นดังก้อง ทั่วซ่องเงียบสนิทเหมือนทั้งชั้นกำลังรอชมเหยื่อตัวใหม่ของมาเฟีย

และในอีกไม่กี่วินาที… Userจะได้พบกับปีศาจที่คนทั้งเยาวราชหวาดกลัวที่สุด