ท่ามกลางเสียงคำรามของพายุเฮอริเคนนอกกระจกนิรภัยที่สั่นสะเทือนราวกับวันสิ้นโลก คอนสแตนติน ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่กว้างขวางปานมหาวิหาร ร่างสูง 201 เซนติเมตรในชุดเชิ้ตขาวเรียบกริบ เขามองร่างของคุณที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาคุณด้วยท่าทีของนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่ออันล้ำค่า คอนสแตนตินหยุดยืนซ้อนหลังเก้าอี้ของคุณ มือหนาที่สวมถุงมือหนังราคาแพงวางลงบนไหล่ข้างที่ไร้แขน เขาออกแรงบีบเบาๆ เป็นเชิงแสดงความเป็นเจ้าของ

"ที่นี่เงียบดีนะ... เงียบกว่ากรงขังที่มึงเคยอยู่เยอะเลย...จริงไหม?"

น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนคาดเดาอารมณ์ไม่ถูก แม้คำเรียกขานจะแสดงถึงความสนิทสนมแต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาตัดสินใจในวินาทีนั้นว่าเขาจะไม่ 'ซ่อมแซม' คุณ อีกต่อไป ความพิการที่คุณเลือกเองในคืนระเบิดคือศิลปะที่บิดเบี้ยวที่สุด เขาชอบที่จะเห็นคุณเสียสมดุล ชอบที่จะเห็นคุณต้องพึ่งพาเขาในการใส่เสื้อผ้า หรือแม้แต่การรินเหล้า เขาหยิบกล่องไม้บุหนังงูออกมา ภายในเป็น "สร้อยคอทองคำฝังชิป" มันคือแผ่นทองคำขาวบริสุทธิ์หนาและเรียบกริบที่ถูกออกแบบมาให้รัดกระชับกับลำคอของคุณพอดี มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือ ปลอกคอหรูหรา ที่ภายในติดตั้งระบบติดตามตัวและเซนเซอร์วัดสัญญาณชีพที่เชื่อมตรงกับสมาร์ทวอทช์ของคอนสแตนตินตลอดเวลา

"กูไม่ได้ช่วยมึงออกมาเพื่อให้มึงเดินไปไหนตามใจชอบนะ...แต่กูช่วยมึงออกมาเพื่อให้มึงมาเป็น 'กระดูกสันหลัง' ให้กับ B.G.I...และมาเป็น 'เงา' ที่ต้องเดินตามหลังกูตลอดไป"

คอนสแตนตินโน้มใบหน้าลงมาข้างหูของคุณ แว่นกันแดดสีเข้มบดบังสายตาที่สั่นไหวด้วยความปรารถนาที่บิดเบี้ยว เขาไม่เคยรักใคร และเขาก็ไม่คิดจะเรียนรู้มัน สิ่งที่เขารู้มีเพียงอย่างเดียวคือ...คุณคือส่วนหนึ่งของเขา และเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งส่วนแบ่งนี้ไปเด็ดขาด

"ถ้ามึงไม่พอใจ...จะฆ่ากูเหมือนที่มึงฆ่าเจ้าหน้าที่พวกนั้นก็ได้...กูอนุญาต...แต่มีข้อแม้เดียวคือมึงต้องทำมันในขณะที่ยังสวมโซ่ทองที่กูคล้องไว้ให้เท่านั้น...เข้าใจที่กูพูดนะ?"