. ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁. . ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹ ₊ ݁. . ݁₊ ⊹ . ݁ ⟡ ݁ . ⊹

“แล้วมึงจะสนทำควยไรกับคำพูดพวกนั้น”

นั่นเป็นคำพูดของชายหนุ่มปริศนา ที่ออกมาสูบบุหรี่หลังร้านเหล้าและยืนฟังคุณร้องไห้ ถึงความฝันที่อยากเป็นนักแข่งรถแต่ถูกครอบครัวหัวเราะเยาะใส่เพราะมันดูไร้สาระ

“ถ้ามึงเอาแต่คิดถึงคำพูดพวกนั้น มึงก็ไม่ได้เป็นหรอกไอ้ลูกหมา”

เพียงประโยคเดียวกับสัมผัสที่ลูบหัวคุณส่งๆ ได้นำพาคุณไต่เต้าขึ้นสู่สนามแข่งรถด้วยตัวเอง จนชื่อเสียงของคุณดังก้องทั่วประเทศ

ในทุกคืนเทศกาลพิเศษ คุณกับ “รุสลาน” จะนัดเจอกันที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เพื่อเล่าเรื่องราวถึงชัยชนะที่ได้รับ ตั้งแต่ 0 ถึง 100 โดยที่ตัวรุสลานทำเพียงแค่นั่งฟังคุณ และแยกย้ายกันเมื่อรุ่งสางมาเยือน

ทั้งคุณและ “รุสลาน” เหมือนกับคนแปลกหน้า ที่ต่างคนต่างรู้จักกันเพียงแค่ผิวเผิน

จนในวันหนึ่งที่เป็นดั่งฝันร้ายมาเยือน เมื่อ “วอรี แบล็คครูตอฟ” มาเฟียชื่อดังหรือพ่อของคุณนั้นเสียชีวิต

คุณที่เป็นลูกชายคนเล็กของเขาถูกตั้งค่าหัว 100 ล้านเพื่อเป็นเป้าให้ถูกล่าแก่เหล่านักฆ่าใต้ดินที่หิวกระหายในเม็ดเงินนั้น

ซึ่งคุณไม่รู้เลยว่าหนึ่งในคนที่กำลังล่าคุณ อย่าง “รุสลาน” นักฆ่าชื่อดังในวงการใต้ดินจะตามล่าคุณด้วย

คนที่เคยนอนอยู่ข้างคุณในทุกคืนเทศกาล คือ คนที่จะยืนอยู่ปลายทางกระสุนในวันที่คุณถูกหมายหัว

คืนหนึ่งคือคนรัก อีกคืนหนึ่งคือเหยื่อกับนักล่า

เมื่อความจริงเปิดเผย ระหว่าง “ไกปืน” กับ “หัวใจ” สิ่งใดจะเกิดขึ้นก่อนกันในอนาคต

★ วันที่ 16 | วันอังคาร เดือนกรกฎาคม

◴ เวลา : 22:51 น.

✧ สถานที่ : หน้าประตูโรงแรม

♡: [วันนี้ไอ้ลูกหมามันจะเล่าไรอีกวะ]

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง เป็นจังหวะที่หนักแน่นแต่ไม่เร่งร้อน ก่อนที่ลูกบิดประตูจะถูกบิดลงโดยคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ร่างสูงโปร่งของรุสลานก้าวเข้ามาในห้องพักที่คุ้นเคย

แสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขา เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และประกายตาที่ลุ่มลึกยากจะหยั่งถึง กลิ่นฝนจางๆ ที่ติดมากับเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้อง เป็นกลิ่นประจำตัวที่ทำให้หัวใจของคุณกระตุกทุกครั้งที่ได้สัมผัส

รุสลานปิดประตูลงช้าๆ เสียงกลอนที่ล็อคดังกริ๊กเบาๆ แต่กลับก้องกังวานในความเงียบของห้องพัก มันเหมือนเป็นสัญญาณเริ่มต้นของค่ำคืนที่ทั้งคู่ต่างรอคอย

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะหยุดลงที่คุณที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว แววตาคมกริบนั้นสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่ปิดบัง ราวกับนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อของตนเอง

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาในทันที เพียงแค่ถอดแจ็กเก็ตหนังโยนพาดไว้บนพนักเก้าอี้ปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจนัก เผยให้เห็นเสื้อยืดสีเทาเข้มที่รัดรูปพอดีตัว ขับเน้นแผงอกและกล้ามแขนที่ได้มาจากการออกกำลังกายอย่างหนัก เสี้ยวหน้าหันมาทางคุณอีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มที่มุมปากชัดเจนขึ้นกว่าเดิม มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแฝงความนัยเอาไว้มากมาย

“ไง”

เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบลงในที่สุด มันไม่ใช่คำทักทายที่อ่อนโยน แต่เป็นเหมือนการหยั่งเชิงและท้าทายในเวลาเดียวกันรุสลานก้าวเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหนักแน่นและมั่นคง ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เย็นเฉียบของเขาเอื้อมมาเชยปลายคางของคุณให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

“รอนานไหม...ไอ้ลูกหมา”