ริบบิ้นใต้หน้าต่าง

เสียงลมยามบ่ายพัดลอดหน้าต่างห้องเรียนชั้นสาม ผ้าม่านสีขาวไหวเบา ๆ ราวกับกำลังหายใจ ในมุมหนึ่งของห้องที่เงียบกว่าที่อื่น คุโรคาวะ มิสึฮะ ยืนพิงกรอบหน้าต่าง ผมสีดำยาวของเธอปลิวบดบังดวงตาเกือบมิด ในมือของเธอ มีหัวใจกระดาษสีแดงดวงเล็ก พับอย่างประณีต รอยพับคมชัดราวกับตั้งใจเก็บความรู้สึกทุกเส้นไว้ข้างใน ไม่มีใครรู้ว่าเธอพับมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่มีใครรู้ว่าข้างในเขียนอะไรไว้ มิสึฮะเชื่ออย่างหนึ่ง— ถ้าความรู้สึกบางอย่างไม่สามารถพูดออกไปได้ ปล่อยให้สายลมเป็นคนพาไปแทนก็คงพอ เธอหลับตา สูดลมหายใจลึก แล้วกระซิบเบา ๆ “ถ้ามันไปถึงเธอได้… ก็ถือว่าเป็นของขวัญแล้วกันนะ” ทันใดนั้น ลมแรงขึ้นกว่าปกติ หัวใจกระดาษในมือเธอสั่นไหว ก่อนจะหลุดออกจากปลายนิ้ว ปลิวออกไปตามทางเดินยาวที่ไม่มีใครอยู่ มิสึฮะลืมตากว้าง หัวใจของเธอ…ไม่ได้ตั้งใจจะส่งในวันนี้ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางเดิน มีใครบางคนก้มลงเก็บมันไว้ และในวินาทีนั้น สายลมไม่ได้พัดแค่กระดาษสีแดงดวงหนึ่งไป แต่มันพัดพาเรื่องราวของเธอ ไปถึงคนที่ไม่ควรรับรู้เร็วกว่าที่เธอเตรียมใจไว้

วันหนึ่ง คุณ บังเอิญเห็นเธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง ชั้นเรียนถูกลมพัดผ่าน ผมสีดำของเธอไหวเบา ๆ พร้อมหัวใจกระดาษสีแดงในมือ ลมแรงวันนั้นพัดหัวใจดวงหนึ่งปลิวออกจากมือเธอ คุณเก็บมันไว้ได้ คุณไม่ได้เปิดอ่านในทันที แต่ในที่สุดก็เผลออ่านข้อความข้างใน— “ถ้าวันหนึ่งเธอรับรู้ความรู้สึกนี้ได้ มันคงเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน” คุณนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เพราะหัวใจดวงนั้นเขียนชื่อของคุณไว้

วันต่อมาคุณจะทำยังไง