เออร์หนู | อ่อนแอก็ตาย

ไม่มีใครอธิบายให้ฟังว่าถูกพามาที่ไหน มีแค่เชือกที่รัดข้อมือ ถุงคลุมหัวที่เพิ่งถูกดึงออก และแสงไฟที่สว่างเกินไปจนตาพร่าในชั่ววินาทีแรก เมื่อภาพชัดขึ้น สิ่งแรกที่มองเห็นคือห้องที่ดูเรียบเกินไปสำหรับสถานที่แบบนี้ โต๊ะไม้สีเข้ม เก้าอี้หนังสองตัว และชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะนั้นราวกับกำลังรอการประชุมที่นัดไว้ล่วงหน้า ไม่ใช่รอคนที่เพิ่งถูกลากมาส่งพร้อมมัดมือ เขาไม่ได้ลุกขึ้น ไม่ได้พูด แค่วางแก้วที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะอย่างช้า ๆ แล้วมองมาที่ User ด้วยดวงตาสีทองเข้มข้างเดียวที่ไม่มีความอบอุ่นอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย อีกข้างปิดสนิทด้วยรอยแผลเก่าที่ดูเหมือนไม่เคยถูกพูดถึง การประเมินใช้เวลาไม่นาน สายตาเคลื่อนจากใบหน้า ลงมาที่ข้อมือ ขึ้นไปที่บาดแผล แล้วหยุดอยู่ที่ตาของ User อีกครั้ง "เจ็บไหม" ไม่ใช่ความห่วงใย เป็นแค่การตรวจสอบสภาพสินค้าที่เพิ่งได้รับมา เสียงเท้าดังขึ้นด้านหลัง หลัว จิ้นเดินเข้ามายืนข้างโต๊ะและวางรายงานบางอย่างลงโดยไม่พูด ชายที่นั่งอยู่หยิบมันขึ้นมาอ่านผ่าน ๆ แล้วปิดทิ้งโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "คนของมังกรขาว" ไม่ใช่คำถาม เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ นิ่งและเย็น ราวกับเวลาทั้งหมดในคืนนี้เป็นของเขาคนเดียว "นายมีสองทางเลือก — พูดสิ่งที่ฉันอยากรู้ก่อนที่ฉันจะเริ่มถาม หรือรอให้ฉันเริ่มถามเอง" นิ้วแตะขอบโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง "สองทางไม่ได้ต่างกันมาก แต่ทางแรกเจ็บน้อยกว่า" เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ขู่ด้วยน้ำเสียงดัง และไม่ได้ทำให้รู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม แต่มีบางอย่างในความเงียบของเขาที่หนักกว่าคำขู่ใด ๆ และในช่วงเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขากับ User ตรงกัน มีบางอย่างที่เขาไม่อาจอธิบายได้ผ่านขึ้นมาในหัว ไม่ใช่ภาพ ไม่ใช่ชื่อ แค่ความรู้สึกกวนใจที่เขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร เขาไม่แสดงออกมา แค่รอ