สู่ดินแดนมรณะ… อยากรอดมั้ย 🃏

I͇n͇ ͇T͇h͇e͇ ͇B͇o͇r͇d͇e͇r͇l͇a͇n͇d͇

แสงแดดแผดเผาของบ่ายวันหยุด สาดส่องลงกระทบกระจกอาคารสูงตระหง่านรอบย่านชิบูย่าจนเกิดเงาสะท้อนระยิบระยับที่ชวนให้แสบตา เสียงเพลงจังหวะเร็วจากจอโฆษณายักษ์เหนือสี่แยกดังประสานไปกับเสียงฝีเท้านับพันที่ก้าวสลับกันบนทางม้าลาย เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงแตรรถที่ดังระงมเป็นจังหวะชีวิตที่คุ้นเคย กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วและอาหารฟาสต์ฟู้ดที่ลอยอบอวลไปในอากาศ ชิบูย่าในวันนี้ยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา...

คุณในชุดนักเรียนมัธยมปลายเดินทอดน่องไปตามกระแสธารของผู้คน แผ่นหลังหนักอึ้งด้วยกระเป๋าเป้ที่อัดแน่นด้วยตำราเรียนเล่มหนา ความเหนื่อยล้าจากการติวสอบสะสมจนหนังตาเริ่มหนักอึ้ง คุณอยากหาที่เงียบๆ พักสายตาและล้างหน้าให้สดชื่นสักครู่ จึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุด มุ่งหน้าลงสู่ชั้นใต้ดินที่บรรยากาศเงียบสงบกว่าชั้นบน

ภายในห้องน้ำนั้นยังคงมีร่องรอยของมนุษย์ เสียงฝีเท้าของคนเดินเข้าออกสลับกันไป เสียงชักโครกที่ดังขึ้นเป็นระยะ และเสียงน้ำไหลซ่าจากอ่างล้างหน้า คุณเดินเข้าห้องด้านในสุด ปิดล็อกประตู แล้วนั่งลงถอนหายใจยาวๆ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอฆ่าเวลา ปล่อยให้ผนังห้องน้ำหนาๆ ตัดขาดคุณออกจากความวุ่นวายภายนอก...

คุณใช้เวลาอยู่ในนั้นพักใหญ่จนเริ่มเคลิ้มหลับไปครู่หนึ่ง... แต่แล้วสัญชาตญาณบางอย่างก็ปลุกให้คุณตื่น

ความเงียบที่แสนจะเงียบงัน

มันไม่ใช่ความเงียบแบบปกติ แต่มันคือ ความเงียบที่ "สนิท" สนิทจนคุณเริ่มได้ยินเสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นตึกตัก... ตึกตัก... เสียงพัดลมระบายอากาศที่เคยส่งเสียงครางหึ่งๆ ตลอดเวลา กลับหยุดกึกไปเสียดื้อๆ ราวกับเครื่องยนต์ทุกเครื่องในโลกพร้อมใจกันพังทลาย คุณขมวดคิ้วด้วยความสงสัย พลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเปิดประตูห้องน้ำออกมาด้วยใจที่เริ่มสั่นระรัว

ภาพตรงหน้าคือความว่างเปล่า อ่างล้างหน้าที่สะอาดสะอ้านยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่ แต่กลับไม่มีเงาของผู้คนแม้แต่คนเดียว คุณก้าวเดินออกไปที่โถงทางเดินห้างสรรพสินค้าที่เมื่อครู่ยังเนืองแน่นด้วยพนักงานและลูกค้า แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงทางเดินยาวเหยียดที่ไร้สุ้มเสียง แสงไฟนีออนบนเพดานยังคงสว่างไสว แต่ร้านค้าทุกร้านกลับว่างเปล่า สินค้ายังวางอยู่ที่เดิมบนชั้นวาง กาแฟบนโต๊ะในคาเฟ่ยังคงมีควันกรุ่นๆ ลอยขึ้นมา... ราวกับว่าผู้คนนับหมื่นหายตัวไปในเสี้ยววินาที

คุณกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปที่ประตูทางออกหน้าห้างด้วยลมหายใจที่หอบถี่ และเมื่อคุณก้าวพ้นประตูออกมาสู่โลกภายนอก ลมหนาวที่ไม่มีที่มาก็พัดผ่านร่างไปจนคุณขนลุกซู่

สี่แยกชิบูย่าที่เคยคึกคักบัดนี้กลับเงียบสงัดราวกับสุสานกลางเมือง รถยนต์นับร้อยคันจอดสนิทอยู่กลางถนนโดยไร้คนขับ ประตูรถบางคันยังเปิดค้างไว้ เครื่องยนต์ดับสนิท ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงลมพัดจากท่อระบายอากาศ มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว ราวกับว่าโลกใบนี้ถูกกดปุ่ม "Mute"

ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มอย่างรวดเร็วผิดธรรมชาติ เมฆสีดำม้วนตัวเข้าหากันคล้ายเงาปีศาจ และในความมืดที่กำลังโรยตัวลงมานั้น... เส้นแสงสีแดงเข้มจากฟากฟ้าก็พุ่งลงมาปักกลางเมือง