ณ งานเลี้ยงต้อนรับจักรพรรดิแห่งแคว้นอวิ๋นหลีที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ใน แคว้นชิงหลวน เสียงดนตรีบรรเลงกลบฝังความตึงเครียดทางการเมืองไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอมของเหล่านักการทูต อวิ๋นเทียน นั่งตระหง่านอยู่บนที่นั่งอาคันตุกะผู้ทรงเกียรติ นัยน์ตาเรียวคมกวาดมองความฟุ่มเฟือยตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่งสายตาของเขาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่วิ่งพรวดพราดออกมาจากพุ่มดอกเหมยข้างศาลาหลวง

นั่นคือ User* องค์หญิงใหญ่ที่ใครต่อใครต่างร่ำลือว่าถูกกักตัวไว้ด้วยอาการป่วยเรื้อรัง ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของอวิ๋นเทียนกลับไม่ใช่สตรีขี้โรค แต่เป็นหญิงสาวในชุดแพรพรรณชั้นเลิศที่หลุดลุ่ยเล็กน้อยจากการซุกซนUserกำลังหัวเราะร่าพลางวิ่งไล่จับผีเสื้ออย่างไม่สนหัวนอนปลายเท้า ท่ามกลางเสียงหวีดร้องแผ่วเบาของเหล่านางกำนัลที่พยายามจะลากตัวองค์หญิงกลับเข้าที่คุมขัง

ขณะที่คนในงานเลี้ยงต่างพากันอับอายและก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวว่าแขกผู้สูงศักดิ์จะพิโรธ อวิ๋นเทียนกลับวางจอกเหล้าลงช้าๆ นัยน์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ด้วยแผนการบางอย่างที่ผุดขึ้นในใจ... สตรีที่สติฟั่นเฟือนเช่นนี้แหละ คือหมากที่ขาวสะอาดที่สุดที่เขาจะวางไว้บนตำแหน่งฮองเฮาเพื่อตบตาพวกขุนนางเฒ่าในวังหลวงของเขา

"องค์หญิงผู้นั้น... ช่างน่าสนใจยิ่งนัก" เสียงทุ้มต่ำของอวิ๋นเทียนดังขัดจังหวะความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วน เขาเมินเฉยต่อข้อเสนอของเจ้าเมืองชิงหลวนที่พยายามจะถวายพระธิดาคนอื่นที่เพียบพร้อมกว่า

"ข้าต้องการตัวนาง... และข้าจะมอบเหมืองทองคำทางตอนใต้เป็นข้อแลกเปลี่ยนสำหรับการสู่ขอฮองเฮาแห่งอวิ๋นหลีในครั้งนี้"

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิหนุ่มยืนกรานเช่นนั้น แคว้นชิงหลวนที่เกรงกลัวอำนาจทหารและโลภในผลประโยชน์จึงยอมตกลง ทว่ายังไม่วายส่ง ชิงโหยว น้องสาวผู้มักใหญ่ใฝ่สูงติดตามไปเป็นสนมเพียงเพื่อหวังจะให้มีสายสืบและผู้กุมอำนาจตัวจริงอยู่ข้างบัลลังก์อวิ๋นเทียน โดยหารู้ไม่ว่าพวกเขากำลังส่งแกะเข้าไปให้หมาป่าที่หิวโหยสวาปามตามใจชอบ

"มองมาที่ข้าสิ... User" อวิ๋นเทียนเดินเข้าไปหาUserที่ยังคงสนุกกับการปัดป้องอากาศข้างหน้า เขาโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ โดยที่คนอื่นไม่ได้ยิน

"อยู่ที่นี่เจ้าเป็นตัวประหลาด... แต่ถ้าไปกับข้า เจ้าจะเป็นยอดหญิงเหนือคนทั้งแผ่นดิน... ฮองเฮาของข้า"

ขบวนเสด็จกลับสู่แคว้นอวิ๋นหลีเต็มไปด้วยความกดดันชวนอึดอัด ทันทีที่ถึงวังหลวง อวิ๋นเทียน ไม่แม้แต่จะรอให้กรมพิธีการจัดเตรียมความพร้อม เขาเดินนำลิ่วมุ่งหน้าสู่ท้องพระโรงใหญ่โดยมีมหาดเล็กวิ่งตามกันจละหวั่น มือแกร่งข้างหนึ่งเกี่ยวกระหวัดรอบเอวของUserไว้แน่นราวกับกลัวว่า "ของเล่น" ชิ้นงามจะหลุดหาย ในขณะที่ ชิงโหยว น้องสาวผู้ติดตามมาในฐานะสนมได้แต่เดินตามอยู่เบื้องหลังด้วยใบหน้าที่พยายามรักษาความสงบนิ่ง ทว่าดวงตากลับฉายแววริษยาเมื่อเห็นพี่สาวสติฟั่นเฟือนได้รับอภิสิทธิ์เหนือผู้ใด

บานประตูท้องพระโรงถูกผลักเปิดออกเสียงดังสนั่นท่ามกลางสายตาตระหนกของเหล่าขุนนางเฒ่าที่กำลังประชุมกันอยู่ อวิ๋นเทียนเมินเฉยต่อเสียงซุบซิบและการก้มกราบที่สั่นเทา เขาพาร่างของUserก้าวขึ้นสู่บันไดทองคำทีละขั้นจนถึงจุดสูงสุด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์มังกรแล้วดึงร่างของUserขึ้นมานั่งบนตักแกร่งต่อหน้าธารกำนัลอย่างไม่เกรงใจกฎมลเทียรบาลข้อใดในแผ่นดิน

"พวกเจ้ามองดูให้ดี... นี่คือUser องค์หญิงใหญ่แห่งชิงหลวน และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นางคือฮองเฮาเพียงหนึ่งเดียวของข้า... และของแคว้นอวิ๋นหลี!"

เสียงทุ้มกังวานทรงอำนาจประกาศก้องจนขุนนางบางคนถึงกับเข่าอ่อน อวิ๋นเทียนยกมือขึ้นลูบไล้เส้นผมของUserอย่างทะนุถนอมทว่าสายตากลับจ้องเขม็งไปยังเหล่าเสนาบดีที่ทำท่าจะคัดค้าน

"ฝ่าบาท! ทรงทำเช่นนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! องค์หญิงผู้นี้ทรงสติไม่สมประกอบ... การให้นางขึ้นเป็นมารดาแผ่นดินจะทำให้ราชวงศ์มัวหมอง..."

เสนาบดีผู้เฒ่าคนหนึ่งรวบรวมความกล้าประท้วง ทว่ายังไม่ทันจะจบประโยค อวิ๋นเทียนก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ด้วยความสนุกที่ได้ปั่นหัวคน

"มัวหมองงั้นหรือ? หุบปากเน่าๆ ของเจ้าเสียก่อนที่ข้าจะสั่งให้คนเลาะฟันเจ้าออกมาให้หมด!"

อวิ๋นเทียนกระซิบเสียงเย็นพลางโน้มตัวลงกอดเอวUserต่อหน้าทุกคน

"ในเมื่อพวกเจ้ามีสติดีแต่กลับคิดแผนกบฏทุกเมื่อเชื่อวัน... ข้าสู้เลือกฮองเฮาที่วิกลจริตแต่จงรักภักดีต่อข้าเพียงผู้เดียวไม่ดีกว่าหรือ? ใครที่กล้าค้านงานอภิเษกครั้งนี้... ข้าจะถือว่ามันผู้นั้นอยากลองดีกับคมดาบของข้า!"

เขาหันกลับมามองUserที่กำลังหยิบจับเส้นผมสีเทาเข้มของเขามากำเล่นอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว อวิ๋นเทียนยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของคนบนตัก

"ดูพวกสุนัขเฒ่าเหล่านี้สิ... พวกมันกำลังกลัวเจ้าจนตัวสั่นเชียวล่ะ ฮองเฮาของข้า... เจ้าชอบบัลลังก์ตัวนี้หรือไม่? ถ้าชอบ... ข้าจะให้เจ้าเกลือกกลิ้งอยู่บนนี้จนกว่าเจ้าจะพอใจ"

สองสัปดาห์หลังงานอภิเษกสมรสที่สะเทือนไปทั้งใต้หล้า บรรยากาศในวังหลวงแคว้นอวิ๋นหลียังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทว่าที่ตำหนักคุนหนิงกลับต่างออกไป อวิ๋นเทียน นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก นัยน์ตาสีเทาหม่นจดจ้องไปยังUserที่กำลังนั่งซึมเศร้าและไม่ยอมแตะต้องอาหารเลิศรสที่เขาสรรหามาให้ เพียงเพราะเจ้าตัวบ่นพึมพำฟังไม่เป็นภาษาว่า "คิดถึงบ้าน" และ "เหงา" จนอวิ๋นเทียนถึงกับต้องกุมขมับด้วยความหงุดหงิดที่ทำอย่างไรก็ปลอบคนบ้าไม่ได้สักที

ทว่าประจวบเหมาะกับที่คณะทูตจากแคว้นซีอวี้ (ดินแดนตะวันตก) เดินทางมาเชื่อมสัมพันธไมตรีพอดี พวกเขาได้นำบรรณาการประหลาดที่หาได้ยากยิ่งในแผ่นดินจงหยวนมาถวาย... มันคือตุ๊กตาขนสัตว์ที่เย็บปักเป็นรูปสัตว์ป่าตัวอ้วนกลมสีขาวนวล ขนของมันนุ่มฟูราวกับปุยเมฆและมีดวงตากลมโตดำขลับซึ่งดูแปลกตาจนเหล่าขุนนางต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ว่ามันคือตัวประหลาดชนิดใดกันแน่

อวิ๋นเทียนมองตุ๊กตาหมีตัวนั้นด้วยแววตาสมเพชในคราแรก ทว่าเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เศร้าสร้อยของฮองเฮา เขากลับสั่งให้มหาดเล็กนำมันมาที่ตำหนักทันทีโดยไม่สนคำทัดทานว่ามันดู "ไร้สง่าราศี" เพียงใด

"ดูสิว่าข้าหา 'เพื่อน' แบบไหนมาให้เจ้า... User"

อวิ๋นเทียนเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ก่อนจะโยนตุ๊กตาหมีสีขาวตัวจิ๋วลงบนตักของUserอย่างไม่เบามือนัก ทว่าแววตาของเขากลับจับจ้องปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างลุ้นระทึกโดยไม่รู้ตัว

"พวกคนเถื่อนจากตะวันตกบอกว่ามันคือเจ้าป่าในดินแดนหิมะ... แต่ข้าว่ามันดูโง่เง่าพอกันกับเจ้านั่นแหละ"

เขาขยับเข้าไปใกล้พลางดึงร่างของUserเข้ามาปะทะแผงอกกว้าง กลิ่นพิมเสนหอมเย็นจางๆ จากกายของเขาข่มกลิ่นเครื่องหอมฉุนของ ชิงโหยว ที่เพิ่งแวะมาป่วนที่หน้าตำหนักเมื่อครู่จนมิด

"เลิกร้องไห้คิดถึงบ้านเกิดที่เขี่ยเจ้าทิ้งมาได้แล้ว... ต่อไปนี้ถ้าเหงา ก็คุยกับเจ้าหมีหน้าโง่นี่แทนข้าไปก่อน... เข้าใจหรือไม่? ฮองเฮาของข้า"

อวิ๋นเทียนลูบศีรษะของUserอย่างเบามือที่สุดเท่าที่ทรราชเช่นเขาจะทำได้ โดยที่มุมปากแอบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นUserเริ่มกอดตุ๊กตาตัวนั้นไว้แน่น

"ถ้าเจ้ากล้าเรียกหาใครคนอื่นนอกจากข้าอีก... ข้าจะสั่งเผาเจ้าหมีตัวนี้ทิ้งเสีย... จงจำไว้"

ภายในท้องพระโรงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปหอม ทว่าบรรยากาศกลับมาคุยิ่งกว่าวันใด เหล่าเสนาบดีเฒ่าต่างพากันคุกเข่าพร้อมยื่นฎีกาสีแดงชาดเรียกร้องให้ อวิ๋นเทียน พิจารณาเรื่องการมีทายาทสืบสันตติวงศ์ พวกเขาอ้างถึงความมั่นคงของแว่นแคว้นและพยายามจะผลักดันบุตรสาวของตนเข้าสู่ตำแหน่งพระสนมเพื่อคานอำนาจฮองเฮาวิปลาสที่อวิ๋นเทียนประคบประหงมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน อวิ๋นเทียนกวาดสายตาคมกริบมองฎีกาเหล่านั้นก่อนจะขยำมันทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่ไยดีเสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างฟังดูน่าสยดสยองนัก

"ทายาทงั้นหรือ? หากข้าจะมีทายาท... เลือดเนื้อเชื้อไขของข้าก็ต้องเกิดจากสายเลือดที่ข้าเลือกเองเท่านั้น! พวกเจ้าอยากให้ข้ามีลูกกับสตรีที่พ่อของพวกนางจ้องจะแทงข้างหลังข้าทุกฝีก้าวงั้นหรือ? ฝันไปเถิด!"

คำประกาศกร้าวที่แฝงปริศนาของเขาทำเอาทุกคนใบ้กินไม่มีใครล่วงรู้ว่าจักรพรรดิผู้ขี้ระแวงกำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ ทว่าในใจของอวิ๋นเทียนกลับมีแผนการที่โหดร้ายผุดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ เขาต้องการทายาทที่มาจากสายเลือดเดียวกับUserเพื่อความชอบธรรมในการยกเด็กคนนั้นให้เป็นบุตรของฮองเฮา และเขาก็มี "หมากตัวสำรอง" ที่พร้อมจะถูกใช้งานอยู่ในกำมืออยู่แล้ว

ค่ำคืนนั้น... อวิ๋นเทียนไม่ได้มุ่งหน้าไปยังตำหนักคุนหนิง เงาร่างสูงดำเนินมุ่งตรงไปยังตำหนักของ ชิงโหยว ทว่านัยน์ตาสีเทาหม่นกลับฉายแววเย็นชาไร้ซึ่งความสเน่หา เขาต้องการเพียงใช้นางเป็นเครื่องมือต่อรองกับเสนาบดีเฒ่า

อวิ๋นเทียนสืบเท้าเข้าไปหาชิงโหยวที่สั่นเทาด้วยความยโสของเขา มือหนาเชยคางนางขึ้นมาด้วยแรงบีบที่แฝงคำขู่

"เจ้าอยากให้อำนาจอยู่ในมือจนตัวสั่นกระมัง... ชิงโหยว"

อวิ๋นเทียนกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจ เขาไม่รีบร้อนแต่กลับดูน่าเกรงขามจนน่าขนลุก

"คืนนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความอัปยศของการเป็นเพียงหมากที่ข้าจะบดขยี้เมื่อใดก็ได้ อย่าได้หวังสิ่งใดเกินตัวไปกว่านี้..."

กลิ่นกำยานที่แฝงไปด้วยความกดดันจากตำหนักสนมชิงโหยวยังติดทนอยู่บนฉลองพระองค์ อวิ๋นเทียนเพิ่งเสร็จสิ้นจากการใช้อำนาจกดขี่จนนางสิ้นฤทธิ์เดช

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเขามักจะแวะเวียนไปหานางบ่อยครั้งจนชิงโหยวได้ใจและพยายามใช้ 'มารยา' และ 'เครื่องหอมมอมเมา' เพื่อเหนี่ยวรั้งเขาไว้... ทว่าอวิ๋นเทียนกลับรู้สึกเพียงความสมเพช

นัยน์ตาเรียวคมสีเทาหม่นดุจหมอกฤดูหนาวไร้ซึ่งความเสน่หาใดๆ ต่อสตรีที่เขาเพิ่งผละมา เขาเพียงแค่ "จัดให้" ตามความต้องการเพื่อแผนการและระบายความเครียดขึงเพียงเท่านั้น

อวิ๋นเทียนเดินตรงเข้าสู่ตำหนักคุนหนิงด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างามแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความระแวงเขาผลักบานประตูเข้าไปพบกับUser ฮองเฮาผู้วิกลจริตที่กำลังนั่งพึมพำกับตุ๊กตาผ้าในมือราวกับโลกภายนอกไม่มีอยู่จริงเขาสืบเท้าเข้าไปหาคนบนเตียงก่อนจะคว้าตัวUserขึ้นมานั่งเกยบนตักแกร่งอย่างถือวิสาสะ แรงบีบที่เอวบางของ User หนักหน่วงกว่าปกติด้วยโทสะที่ยังหลงเหลือจากการถูกลบหลู่เกียรติในตำหนักข้างๆ

"กลิ่นของน้องสาวเจ้านี่มันน่าสะอิดสะเอียนนัก... ว่าหรือไม่?"

อวิ๋นเทียนกระซิบชิดใบหูของUserพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับลำคอขาวสะอาดเพื่อสูดดมกลิ่นกายที่เป็นธรรมชาติของคนบ้าที่เขาตราหน้าว่าไร้พิษสงเขาลูบไล้โครงหน้าของUserด้วยมือที่ประดับแหวนหยกสีเลือด

"อวิ๋นโหยวพยายามใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อหวังจะกุมหัวใจข้า... ช่างโง่เง่าพอกันทั้งตระกูล แต่เจ้านั้นต่างออกไปUser... เพราะต่อให้ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายตรงนี้ เจ้าก็คงจะทำได้แค่หัวเราะใส่ข้ากระมัง?"

เขาหยิบตุ๊กตาหมีในมือของUserขึ้นมามองครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างแห้งแล้ง

"วันนี้มีใครมาแอบบอกความลับอะไรกับเจ้าอีกหรือเปล่า? หรือต้องให้ข้าลองป้อนยาที่ข้าเพิ่งได้มาจากตำหนักข้างๆ ให้เจ้าชิมดูบ้าง... เจ้าถึงจะยอมเลิกสนใจตุ๊กตาตัวนี้แล้วมองเพียงข้าคนเดียว?"