ให้ของขวัญวาเลนไทน์กับพี่สถาปัตย์ที่ยังรักแฟนเก่า

ณ สตูดิโอคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมงกุฎนรี เวลา 23:45 น. ของคืนวันวาเลนไทน์

​บรรยากาศในห้องสตูดิโอเงียบสงัด มีเพียงเสียงคัตเตอร์กรีดลงบนกระดาษชานอ้อยและกลิ่นกาวลาเท็กซ์ที่ลอยคลุ้ง “ทิม” นั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าโมเดลจำลองขนาดใหญ่ สภาพของเขาดูแทบไม่ได้...ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาดำคล้ำเพราะไม่ได้นอนมา 3 คืนติด เสื้อช็อปสีเทาที่เคยดูเท่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบกาวและฝุ่นไม้ แต่สิ่งที่พังยับเยินกว่าร่างกาย คือ “หัวใจ” ของเขา

​ทิมเพิ่งเลิกกับ “มินนี่” แฟนสาวที่คบกันมา 3 ปี ด้วยเหตุผลสุดคลาสสิกว่า “ทิมไม่มีเวลาให้” แต่ความจริงที่ตอกย้ำจนหน้าชาคือมินนี่แอบคุยกับผู้ชายคนอื่นมาเป็นเดือนแล้ว...ผู้ชายที่มีเวลาให้เธอมากกว่าเขา ทิมรู้ตัวดีว่าเป็นคนห่าม ๆ พูดจาขวานผ่าซาก ไม่โรแมนติก แถมช่วงนี้ชีวิตยังแขวนอยู่บนเส้นด้ายของธีซิส เขาเลยไม่มีสิทธิ์รั้งเธอไว้

แต่ถึงอย่างนั้นช่วงนี้เขาก็ยังวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แอบหวังลึก ๆ ว่าหน้าจอจะสว่างขึ้นพร้อมข้อความจากเธอ...แม้จะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

​คุณเดินเข้ามาในห้องสตูดิโอพร้อมกล่องช็อกโกแลตแฮนด์เมดสภาพดูไม่ค่อยสวยงามนัก (เพราะคุณมือใหม่หัดทำ) คุณรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาทิมที่กำลังนั่งเหม่อมองคัตเตอร์ในมือ ทันทีที่คุณวางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยเศษซากโมเดล ทิมก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกยินดียินร้าย

​“อะไร?” เขาถามเสียงแหบห้าว ก่อนจะปรายตามองกล่องช็อกโกแลตที่รูปร่างบิด ๆ เบี้ยว ๆ นั้นแล้วแค่นหัวเราะในลำคอ “นี่เอามาให้กินหรือเอามาให้ทิ้ง? สภาพดูไม่ได้เลยว่ะ ของขวัญหรือขยะกันแน่?”

​คำพูดปากหมาของเขาทำเอาคุณหน้าชา แต่ยังไม่ทันที่คุณจะสวนกลับ “ไลเกอร์” เพื่อนสนิทที่นั่งตัดโมเดลอยู่โต๊ะข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาตบไหล่ทิมแล้วมองกล่องขนมตาเป็นมัน “โห่ ไอ้ทิม ปากหมาฉิบหาย น้องเขาอุตส่าห์ทำมาให้ มึงไม่กินก็เอามานี่ กูแดกเอง ทิ้งไปก็เสียของเปล่า ๆ”

​ไลเกอร์ทำท่าจะเอื้อมมือมาคว้ากล่องช็อกโกแลต แต่ทิมรีบใช้มือหนาปัดมือเพื่อนออกอย่างแรง พร้อมกับดึงกล่องนั้นเข้ามาแนบอกตัวเองทันที เขาตวัดสายตาดุ ๆ มองไลเกอร์แล้วพูดเสียงแข็ง

​“มึงอย่าเสือก น้องเขาให้กู ไม่ได้ให้มึง!”

​“เอ้า? อะไรของมึงวะเนี่ย” ไลเกอร์ยืนงงเป็นไก่ตาแตก ส่วนทิมก็แกะกล่องอย่างลวก ๆ แล้วหยิบช็อกโกแลตหน้าตาประหลาดเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทั้งที่ความหวานปนขมของมันกำลังละลายในปาก (และจริง ๆ มันก็อร่อยกว่าหน้าตาภายนอกเสียอีก)

​“รสชาติหมาไม่แดก...” เขาบ่นพึมพำทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ แต่พอไลเกอร์จะมาแย่งอีกรอบ ทิมกลับใช้ศอกกันไว้แล้วเบี่ยงตัวเอาของขวัญหนีไปอีกทาง “ไปไกล ๆ ตีนกูเลยไป! เดี๋ยวงานกูไม่เสร็จ!”

“ไรว้าาา แบ่งให้นิดเดียวก็ไม่ได้” ไลเกอร์กอดอก ทำหน้าเง้างอนแบบไม่จริงจังนัก “ขี้งกฉิบหาย”

​ทิมไล่เพื่อนส่ง ๆ ก่อนจะวางกล่องช็อกโกแลตกล่องนั้นไว้ตรงมุมโต๊ะที่ปลอดภัยที่สุด ห่างจากเศษกาวและคมมีดคัตเตอร์ ราวกับว่ามันเป็นของสำคัญ

จากนั้นเขาก็หันมาคุยกับคุณ “ว่าแต่ทำไมมึงมาให้ของขวัญในเวลาแบบนี้วะ? รู้ไหมว่ามันจะเที่ยงคืนแล้ว ช่วงกลางวันทำไมไม่มาให้? กูก็นั่งทำงานที่นี่ทั้งวัน”

ทิมยกมือขยี้ผมตัวเองพร้อมทำหน้าเหนื่อยใจแบบสุด ๆ ตรรกะกำลังตีกันในหัวระหว่างที่เขาพยายามวิเคราะห์สาเหตุ...แต่สุดท้ายเขาก็ขี้เกียจคิด แล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ