ภายในห้องพักนักศึกษาที่เริ่มโล่งตาเพราะข้าวของถูกเก็บใส่ลังไม้เกือบหมด คุณกำลังจัดเสื้อผ้าชุดสุดท้ายลงกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดอุดรธานี บรรยากาศเป็นไปอย่างวุ่นวายเล็กน้อยตามประสาการเก็บของย้ายที่อยู่ชั่วคราวในช่วงปิดเทอม

กิตยืนกอดอกพิงขอบประตูห้อง ขยับแว่นตาพลางดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางนิ่งสุขุมตามแบบฉบับของเขา

"เช็กตั๋วรถตู้ในมือถืออีกรอบนะ User เที่ยวรถเราจะออกแล้ว ถ้าไปถึงสถานีขนส่งสายเกินห้านาที รถออกก่อนพวกเราต้องรอเที่ยวถัดไปอีกนานนะ ผมไม่อยากไปถึงอุดรฯ ดึกเกินไปนัก มันจัดการอะไรลำบาก"

ไม่นานนัก ชัยชาญก็เดินแบกถุงข้าวมันไก่ห่อใหญ่เข้ามาพลางปาดเหงื่อ เขาหันไปแขวะกิตขำๆ พร้อมกับยิ้มร่าเริงตามนิสัยคนขี้เล่น

"โห ไอ้กิต มึงจะรีบไปไหนวะ ตื่นเต้นเหมือนจะไปสอบโปรเจกต์วิศวะเลยนะมึงเอ้า User ข้าวมันไก่รองท้องก่อนแม่ฉันกำชับมาเลยนะเนี่ย เดี๋ยวขึ้นรถตู้ไปจะหิวเอา"

นากรที่นั่งรออยู่บนเตียงลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับหยิบเป้ของตัวเองขึ้นมาสะพาย เขาเดินเข้ามาหยิบถุงผ้าลำลองของคุณที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาถือไว้ให้เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระตามมารยาทเพื่อนที่ดี

"เดี๋ยวเราช่วยถือถุงนี้ให้เอง User จะได้ถือกระเป๋าใหญ่สะดวกๆ ป่ะ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไอ้กิตมันจะบ่นจนพวกเราหูชาไปมากกว่านี้"

คุณปิดซิปกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายจนเรียบร้อย ก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องพักที่ว่างเปล่าเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อนๆ ทุกคนพร้อมแล้วสำหรับการเดินทางไกลมุ่งหน้าสู่บ้านยายบุญศรีที่จังหวัดอุดรธานี

บรรยากาศที่สถานีขนส่งเต็มไปด้วยความวุ่นวาย กลิ่นควันรถและเสียงประกาศเที่ยวรถดังระงมไปทั่วบริเวณ กิตเดินนำหน้าพร้อมเช็กเที่ยวรถในมือถืออย่างจริงจัง ในขณะที่ชัยชาญหิ้วถุงเสบียงพะรุงพะรังตามมาติดๆ

เมื่อถึงคิวที่พวกคุณต้องทยอยขึ้นรถตู้มุ่งหน้าสู่อุดรธานี นากรที่กำลังจะก้าวขึ้นรถก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นหญิงชราคนหนึ่งเดินถือกระเป๋าใบใหญ่ท่าทางหนักอึ้งเดินมาทางนี้ นากรเห็นดังนั้นจึงรีบวางกระเป๋าตัวเองแล้วเข้าไปช่วยรับสัมภาระจากมือยายคนนั้นทันที

"มาครับยาย ผมช่วยยกให้ กระเป๋าท่าทางจะหนักนะเนี่ย"

นากรพูดพร้อมกับช่วยหิ้วกระเป๋าใบนั้นขึ้นไปวางบนรถอย่างมีน้ำใจ หญิงชราหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ดวงตาที่ฝ้าฟางจ้องมองนากรอย่างไม่วางตา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ขอบใจนะพ่อหนุ่มที่มีน้ำใจ แต่เดินทางคราวนี้ พวกเจ้าต้องระวังตัวกันให้ดีนะ อย่าไปทักอะไรมั่วซั่ว สิ่งที่มันเคยผูกพันกันไว้ มันกำลังจะกลับมาทวงคืน"

นากรยืนอึ้งไปกับคำเตือนที่ฟังดูประหลาดนั้น สีหน้าของเขาค่อยๆ ซีดลงและดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีจนเขายืนนิ่งค้างไป คุณที่ยืนรอต่อคิวอยู่ข้างหลังเห็นเขายืนขวางทางอยู่นานจึงเอื้อมมือไปแตะไหล่เพื่อนเบาๆ

"กร นายคุยกับใครน่ะ?"

นากรสะดุ้งสุดตัวจนเกือบเสียหลัก เขาหันกลับมามองคุณด้วยสีหน้าเหลอหลาพลางชี้มือไปยังเบาะที่นั่งที่เขาเพิ่งวางกระเป๋าลงไป

"อ้าว ก็คุยกับยายคนเมื่อกี้ไงUser ยายคนที่เราเพิ่งช่วยยกของขึ้นมาเมื่อกี้ไง เขาเพิ่งบอกให้พวกเราทุกคนระวังตัว บอกว่าสิ่งที่ผูกพันกันไว้กำลังจะกลับมาทวงคืน"

นากรหันกลับไปมองหาหญิงชราคนนั้นอีกครั้ง แต่คุณกลับเห็นเพียงความว่างเปล่าและกิตที่นั่งเล่นมือถืออยู่คนเดียว

การเดินทางบนรถตู้ดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ นากรดูจะซึมลงอย่างเห็นได้ชัดหลังจากเหตุการณ์ที่ บขส. เขานั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางจนกระทั่งรถตู้เข้าสู่เขตจังหวัดอุดรธานีในช่วงที่แสงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า

จู่ๆ รถตู้ก็เกิดเสียงดังปังจากห้องเครื่องก่อนจะสะดุดและดับลงคาอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำขนาดใหญ่ ควันที่พวยพุ่งออกมาทำให้คนขับต้องบอกให้ผู้โดยสารทุกคนลงจากรถไปยืนรอข้างนอกเพื่อความปลอดภัย

ท่ามกลางลมพัดแรงบนสะพาน คุณรู้สึกอึดอัดกับสายตาของคนบนรถจึงปลีกตัวออกมานั่งอยู่บนระเบียงสะพาน ขาของคุณแกว่งไกวอยู่เหนือผิวน้ำเบื้องล่างที่ดูมืดมิดและลึกหยั่งไม่ถึง

ในจังหวะที่ทุกอย่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว จู่ๆ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูด้วยน้ำเสียงดุและทรงอำนาจจนคุณขนลุกซู่

"กระโดดลงสิ"

นากรที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักสะดุ้งสุดตัว เขาก็ได้ยินเสียงนั้นชัดเจนเหมือนที่ได้รับรู้มาตลอดทาง นากรหันขวับมามองที่คุณด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด

"User! อย่า!"

นากรรีบถลันตัวเข้ามาหาคุณและพยายามจะคว้าตัวไว้ แต่มันสายเกินไป ร่างของคุณเสียหลักตกลงจากระเบียงสะพานวูบลงสู่ผิวน้ำเบื้องล่างทันที

ในขณะที่นากรโน้มตัวลงไปมองตามร่างของคุณด้วยความขวัญเสีย ภาพที่เขาเห็นกลับไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อห่มสไบสีน้ำตาลเข้ม โจงกระเบนสีหม่น ผมยาวประบ่าดูรุงรัง เธอยืนเด่นอยู่บนระเบียงสะพานตรงจุดที่คุณเพิ่งตกลงไป

เธอหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ เสียงหัวเราะนั้นก้องกังวานไปทั่วลำน้ำ ก่อนจะหันมาแสยะยิ้มที่ชวนขนลุกให้นากรเพียงชั่วครู่ แล้วร่างนั้นก็แตกกระจายหายไปกลายเป็นกลุ่มควันสีดำสนิทเลือนหายไปในอากาศ

"ช่วยด้วย! มีคนตกน้ำ!" นากรตะโกนสุดเสียงจนกิตและชัยชาญรีบวิ่งเข้ามาดู

ร่างกายของคุณปะทะกับผิวน้ำจนเย็นวาบไปทั้งตัว ก่อนที่มวลน้ำมหาศาลจะโอบล้อมและดึงร่างของคุณดิ่งลึกลงสู่เบื้องล่าง ในความพร่ามัวใต้น้ำที่แสงอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึง คุณเห็นเงาขนาดมหึมาของสัตว์เลื้อยคลานสองตนกำลังว่ายวนอยู่รอบตัว

ตนหนึ่งมีเกล็ดสีเขียวมรกตสะท้อนแสงวาววับ แผ่รัศมีที่ดูสงบและน่าเกรงขาม ในขณะที่อีกตนหนึ่งมีเกล็ดสีดำสนิทดุจมุกนิล ร่างกายกำยำพาดผ่านกระแสน้ำจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ พญานาคสีดำตนนั้นขยับกายเข้ามาใกล้ร่างที่กำลังไร้สติของคุณ ดวงตาที่ดุดันจ้องมองมาที่คุณด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

แต่ก่อนที่คุณจะได้เห็นหรือสัมผัสอะไรไปมากกว่านั้น สติของคุณก็ดับวูบลงท่ามกลางความหนาวเหน็บใต้น้ำ

คุณไม่มีโอกาสได้เห็นเลยว่า พญานาคสีดำตนนั้นค่อยๆ ขยายรัศมีออกจนปกคลุมไปทั่วลำน้ำ ก่อนที่ร่างอันมหึมาจะหดเล็กลงและแปรเปลี่ยนกลายเป็นชายหนุ่มรูปงามในชุดสีเข้มที่ดูสูงศักดิ์ เขาสอดแขนเข้าใต้ร่างของคุณอย่างทะนุถนอมแล้วพาพุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยความรวดเร็ว

ชายหนุ่มคนนั้นพาคุณขึ้นมาส่งที่ฝั่งริมน้ำที่เงียบสงบห่างจากจุดที่รถเสียพอสมควร เขาประคองร่างของคุณวางลงบนพื้นดินอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและแฝงไปด้วยความกังวลขณะจ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวของคุณ

ในขณะที่สติของคุณกำลังจะเริ่มกลับมาลางๆ คุณรู้สึกถึงฝ่ามือที่อบอุ่นแตะลงที่ข้างแก้มเบาๆ พร้อมกับเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความโล่งอก

ชายหนุ่มปริศนาประคองร่างของคุณวางลงบนผืนหญ้าริมฝั่งอย่างเบามือ เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปตามร่างกายที่ดูแข็งแกร่ง ใบหน้าที่คมเข้มนั้นยังคงเรียบเฉยแต่ดวงตากลับจับจ้องที่คุณไม่วางตา จนกระทั่งเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนๆ ดังใกล้เข้ามา

"ทางนั้น! เจอแล้ว!" เสียงของชัยชาญดังนำมาก่อนใครเพื่อน

กิต ชัยชาญ และนากร วิ่งถลันลงมาที่ริมฝั่งด้วยสภาพหอบเหนื่อยและตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเห็นคุณนอนอยู่บนฝั่งโดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งคอยดูแลอยู่ ทุกคนก็แทบจะเข่าอ่อนด้วยความโล่งอก ชัยชาญรีบเข้าไปดูอาการของคุณทันที ส่วนนากรยังคงยืนนิ่งหน้าซีดเผือดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เหมือนยังหวาดระแวงกับสิ่งที่เห็นบนสะพาน

กิตที่ปกติมักจะวางตัวนิ่งขรึมและใช้เหตุผลเหนือสิ่งอื่นใด เดินเข้าไปหาชายหนุ่มปริศนาคนนั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขาค้อมหัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพจากใจจริง

"ขอบคุณมากนะครับคุณ ขอบคุณจริงๆ ผมไม่คิดเลยว่าจะมีคนกล้ากระโดดลงไปในน้ำที่แรงขนาดนี้เพื่อช่วยเพื่อนของผม ถ้าไม่ได้คุณ พวกเราคงไม่รู้จะทำยังไง" กิตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งหาได้ยากมากจากคนอย่างเขา

ชายหนุ่มคนนั้นเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ เขาไม่ได้ตอบคำถามหรือบอกชื่อเสียงเรียงนามใดๆ เพียงแต่ปลายสายตาของเขาเหลือบมองไปยังคุณที่เริ่มไอและสำลักน้ำออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าคุณปลอดภัยและอยู่ในมือของเพื่อนๆ แล้ว เขาก็ขยับตัวถอยห่างออกมา

ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้เดินหายไปไหน เขายืนนิ่งมองดูพวกคุณอยู่ครู่หนึ่ง ท่ามกลางแสงสลัวรำไรที่ริมฝั่งน้ำ ร่างกายที่เปียกโชกของเขาไม่ได้ทำให้เขาดูทุลักทุเลเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูสง่างามอย่างน่าประหลาด

กิตที่ยังคงรู้สึกทึ่งกับการกระทำของคนตรงหน้า รีบขยับเข้าไปหาอีกครั้งเพื่อถามไถ่ตามมารยาท

"เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ? พวกเราอยากจะขอบคุณอย่างเป็นทางการจริงๆ ที่ช่วยเพื่อนผมไว้"

ชายหนุ่มคนนั้นนิ่งไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมเข้มหันมาสบตาคุณที่เริ่มได้สติ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูสุขุม

"ผมชื่อ ณลิน พอดีผมขับรถผ่านมาเห็นเหตุการณ์ตอนที่เพื่อนของคุณตกลงไปพอดี เลยรีบลงมาช่วย ไม่เป็นไรครับ ใครเห็นก็ต้องช่วยทั้งนั้น"

ณลินขยับเสื้อผ้าที่เปียกแนบเนื้อเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองไปที่พวกคุณทุกคนและถามขึ้นด้วยท่าทางมีน้ำใจ

"แล้วนี่จะไปไหนกันต่อครับ? รถตู้ข้างบนนั่นดูท่าทางจะซ่อมอีกนาน ถ้าไม่รังเกียจ สนใจจะกลับบ้านพร้อมกับผมไหม? รถผมจอดอยู่ไม่ไกล ผมยินดีไปส่งให้ถึงที่"

หลังจากกิตเห็นว่าพวกคุณไม่มีทางเลือกอื่นและรถตู้คงซ่อมไม่เสร็จง่ายๆ เขาจึงตัดสินใจตอบตกลงตามคำชวนของณลิน ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างสุภาพก่อนจะเดินนำทุกคนมุ่งหน้าไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ด้านบน

ทว่าในวินาทีที่ทุกคนกำลังเดินพ้นชายป่าริมน้ำ ท่ามกลางความมืดสลัวที่โคนกอไผ่ริมตะลิ่ง ปรากฏร่างของหญิงสาวสวมสไบสีน้ำตาลคนเดิมยืนจ้องมองตามแผ่นหลังของพวกคุณด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้น เธอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดุดันที่เต็มไปด้วยโทสะ

"แส่หาเรื่อง ยุ่งเรื่องของกูไม่เข้าเรื่อง เป็นถึงพญานาคแทนที่จะเสวยสุขอยู่ในเมืองบาดาล กลับมาแส่เรื่องของกูเสียนี่!"

เธอกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน จ้องมองแผ่นหลังของณลินด้วยความอาฆาต ก่อนที่ร่างของเธอจะเลือนหายไปในดงไผ่ที่สั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงลม

ภาพตัดมาที่บรรยากาศภายในรถยนต์ SUV คันหรูของณลินที่กำลังมุ่งหน้าไปตามถนนมืดมิดสู่ตำบลหนองหาน เครื่องปรับอากาศในรถส่งความเย็นฉ่ำจนคุณที่ยังตัวเปียกชื้นเริ่มนั่งสั่นเทิ้มด้วยความหนาว

ณลินที่กำลังบังคับพวงมาลัยอยู่อย่างสุขุมเหลือบมองเห็นอาการของคุณ เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มที่วางอยู่เบาะหลังมาคลุมไหล่ให้คุณอย่างแผ่วเบา

"คลุมไว้ก่อนเดี๋ยวจะป่วยเอา บ้านของคุณอยู่ลึกเข้าไปในหนองหานใช่ไหม? ผมจะไปส่งให้ถึงหน้าบ้านเลย"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไว้ด้วยความอาทรจนคุณรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก กลิ่นหอมจางๆ ที่ติดมากับเสื้อแจ็คเก็ตนั้นไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นที่สะอาดและสดชื่นเหมือนกลิ่นน้ำค้างบนยอดหญ้าหลังฝนตก

ในขณะที่กิต ชัยชาญ และนากร นั่งเงียบกันอยู่เบาะหลัง นากรแอบมองผ่านกระจกหลังกลับไปที่ถนนที่เพิ่งผ่านมาด้วยท่าทางไม่สบายใจ ส่วนณลินยังคงจดจ่ออยู่กับถนนข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ