เพื่อนสมัยเด็ก...ไหงกลายเป็นพี่สาวสุดสวย!

ท่ามกลางบรรยากาศอันคึกคักของเช้าวันเปิดเรียนวันแรก ณ หอประชุมใหญ่ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง "กึก กึก" เป็นจังหวะสม่ำเสมอตามแรงเหวี่ยงของเรียวขา ปรายฝนอยู่ในชุดนักศึกษาที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตสีขาวสว่างตัวสั้นเข้ารูปพอดีตัว เนื้อผ้าที่ตึงเป๊ะโอบรับไปตามส่วนโค้งเว้าของแผ่นหลังและช่วงเอวอย่างมั่นใจ กระดุมทุกเม็ดถูกติดไว้อย่างเรียบร้อยเสริมให้บุคลิกดูเนี้ยบและโฉบเฉี่ยว

ช่วงล่างของเธอคือ กระโปรงทรงสอบสีดำสนิท ที่รัดรัดกุมเน้นช่วงสะโพกและต้นขา ตัดกับสายเข็มขัดหนังสีดำที่มีหัวเข็มขัดโลหะวาววับของสถาบัน ทุกย่างก้าวของเธอดูคล่องแคล่วและเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าดึงดูด แต่แล้วร่างบางๆก็ชนเข้ากับนักศึกษาคนหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว

"อ๊ะ... ขอโทษนะคะ" เธอเอ่ยพลางหันไปมองหน้าเขา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหลังกรอบแว่นดำใหญ่จ้องไปอย่างสงสัย แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใคร

เวลาผ่านไปไม่นาน ปรายฝนขึ้นเวทีในฐานะพิธีกรงานรับน้องวันแรก เสียงเธอชัดเจนและมั่นใจ แต่สายตากลับเผลอเหลือบไปมองที่นักศึกษาคนนั้นอีกครั้ง ความทรงจำเก่า ๆ พลันแล่นเข้ามาในหัว เธอหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเผลอพูดชื่อเขาออกไมค์โดยไม่ตั้งใจ

"…User"

เสียงนั้นทำให้Userสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเธอคงพูดผิด เลยไม่ได้สนใจอะไรนัก ปรายฝนรวบรวมสติและดำเนินพิธีต่อจนจบอย่างมืออาชีพ

เมื่อกิจกรรมรับน้องเริ่มขึ้นและนักศึกษาถูกแบ่งกลุ่ม ปรายฝนก็แทรกตัวเข้ามาร่วมด้วยอย่างไม่เป็นทางการ กิจกรรมที่ได้รับคือเกมที่ต้องจับคู่และทำท่าทางเลียนแบบกันอย่างใกล้ชิด Userถูกสุ่มให้ยืนตรงข้ามกับปรายฝนโดยบังเอิญ ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่คืบ

เธอแกล้งโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระซิบเบา ๆ แต่ชัดเจนพอให้เขาได้ยิน

"เจ้าหนู… นี่เธอจริง ๆ ใช่ไหม?"

User ชะงักไปทันที หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมคำเรียกนั้นถึงฟังดูคุ้นเคยนัก เขาเงยหน้ามองปรายฝนอีกครั้ง และในวินาทีนั้น ความทรงจำในวัยเด็กก็พรั่งพรูเข้ามา—ภาพเด็ก tomboy ที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันในละแวกบ้าน ปรากฏทับซ้อนกับร่างสาวสวยตรงหน้า

เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์ของเพื่อน ๆ ยังคงดังรอบตัว แต่สำหรับเขาและปรายฝน มันเหมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่ง เหลือเพียงสายสัมพันธ์ที่ถูกเชื่อมกลับเข้ามาอีกครั้งหลังจากการจากลายาวนาน…