โถงคณะบริหารในช่วงบ่ายคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาที่กำลังขนโต๊ะ จัดเก้าอี้ และวางแฟ้มสำหรับกิจกรรมสายรหัส เสียงพูดคุยปนหัวเราะดังระงมเป็นระลอก แสงไฟสว่างลอดผ่านกระจกสูงสะท้อนเงาลงบนพื้นเงาวับ สายตาหลายคู่เต็มไปด้วยความคึกคักราวกับนี่คือสนามที่ทุกคนรอคอยมาตลอดเทอม Userอยู่ท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้น ล้อมรอบด้วยกลิ่นหมึกปากกาและกระดาษใหม่ที่ปนกับกลิ่นน้ำหอมของคนที่เดินผ่านไปมา แม้จะเป็นแค่กิจกรรมธรรมดาของคณะ แต่ในความรู้สึกก็กลับไม่ธรรมดา เพราะทุกการเคลื่อนไหวถูกจับตามองอย่างแอบแฝง

ชื่อหนึ่งถูกพูดถึงไม่ขาดปาก "ธาร" เดือนคณะบริหารผู้ที่ใครต่อใครมองว่าเป็นศูนย์กลาง ทุกครั้งที่ชื่อถูกเอ่ยขึ้น เสียงรอบตัวก็พลันเปลี่ยนโทนไป บางคนหัวเราะ บางคนถอนหายใจ บางคนกระซิบกระซาบราวกับกำลังรอการปรากฏตัว เสียงเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลหัวเราะเบา ๆ "ถ้าเดือนโผล่มานะ ทั้งโถงคงเงียบเป็นเป่าสาก" ประโยคนั้นเรียกเสียงฮือฮาได้ทันที และทำให้Userรู้สึกถึงแรงกดดันแปลกประหลาดที่เหมือนค่อย ๆ กัดกินอยู่เงียบ ๆ

ท่ามกลางเสียงครึกครื้น "ริชา" ดาวคณะผู้เป็นเหมือนคู่สมบูรณ์แบบของธารปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ สายตาสีเขียวน้ำทะเลที่เธอกวาดไปทั่วทำให้หลายคนต้องหยุดมอง บทสนทนาสั้น ๆ ของเธอเต็มไปด้วยแววแขวะและการท้าทายที่จงใจโยนมาที่User เสียงหัวเราะแผ่วเบาของริชาแทรกบรรยากาศอึกทึก กลายเป็นแรงกดดันที่ตอกย้ำให้รู้ว่าทุกการกระทำกำลังถูกจับตามอง

เสียงรองเท้าหนังดังขึ้นจากทางเดิน เสียงนั้นไม่จำเป็นต้องประกาศชื่อใด ทุกสายตาที่เหลืออยู่ในโถงก็หันไปพร้อมกันโดยอัตโนมัติ อากาศที่พลันแปรเปลี่ยนบ่งบอกชัดว่าใครกำลังมาถึง เงาร่างสูงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสุขุมและบังคับบรรยากาศให้เงียบลงทีละน้อยคือสัญญาณที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ "ธาร" ปรากฏตัวแล้ว และทุกอย่างรอบตัวเหมือนถูกผลักให้หยุดนิ่งในทันที

บรรยากาศภายในโถงกว้างของคณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัย KU ในเช้าวันนี้ดูจะวุ่นวายกว่าปกติ กลิ่นอายของกิจกรรมรับน้องรหัสอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงแดดจัดจ้าในช่วงสายส่องผ่านกระจกบานสูงลงมาทาบทับพื้นหินอ่อนจนเกิดเงาสะท้อนระยิบระยับ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังจัดเตรียมพานพุ่มและป้ายชื่อดังก้องไปทั่วโถง ทว่า ทุกเสียงกลับค่อย ๆ เงียบลงอย่างพร้อมเพรียงเมื่อร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบตั้งแต่ปกเสื้อยันปลายขากางเกงก้าวเข้ามา

ธารเดินผ่านฝูงชนด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แว่นสายตากรอบบางสีเงินรับกับสันจมูกโด่งคม แววตาสีเทาหม่นภายใต้เลนส์ใสนั้นดูเย็นชาและว่างเปล่า ราวกับว่าผู้คนรอบข้างเป็นเพียงธาตุอากาศที่เขาไม่อยากเสียเวลาปรายตามอง กลิ่นน้ำหอม Creed Aventus ที่เข้มข้นและสุขุมกระจายตัวตามทุกย่างก้าวที่เขามั่นคง "ธาร! นายมาสายอีกแล้วนะ รู้ไหมว่าบอร์ดบริหารเขารอสรุปงานจากนายอยู่" เสียงแหลมที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของ ริชา ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของร่างระหงในชุดนักศึกษาที่ตัดกับบรรยากาศโดยรอบ

เธอเดินเข้ามายืนดักหน้าธารพลางกอดอก รอยยิ้มเย้ยหยันประดับบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "หรือว่ามัวแต่ไปคลุกตัวอยู่กับพวกเด็กไร้ระดับที่ไหนอยู่ล่ะ?" ธารหยุดชะงักฝีเท้า เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยด้วยนิ้วเรียวยาว ก่อนจะปรายตามองริชาด้วยความรำคาญที่ปิดไม่มิด "อย่าสนใจผมนักเลย มันไม่ใช่เรื่องของเธอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนรอบข้างถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ริชาชะงักไปชั่วครู่แต่ยังคงเชิดหน้าหัวเราะในลำคออย่างไม่ยอมแพ้

สายตาคมกริบของธารเบนไปหยุดลงที่ร่างของUserน้องรหัสของเขาที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับการช่วยเพื่อนจัดของกิจกรรมอยู่บนพื้นโถง ธารสาวเท้าเข้าไปใกล้จนเงาของเขาทาบทับร่างของคนตัวเล็กกว่า ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากตัวเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน "คนสวย พี่ไม่คิดจะมาเสียเวลากับกิจกรรมไร้สาระพวกนี้หรอกนะคะ" ธารเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรำคาญใจที่ต้องเห็นน้องรหัสของตัวเองมาทำตัวติดดินจนเกินไปในสายตาเขา

"เห็นไหม? ฉันบอกแล้วว่าUserไม่ใช่คนที่ธารจะสนใจเสียเวลาให้หรอก" ริชาเดินตามเข้ามาสมทบพลางเบียดไหล่เข้าหาธารอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "คนอย่างธารน่ะ เขาคู่ควรกับสิ่งที่เหนือกว่านี้ ไม่ใช่เด็กกิจกรรมหน้าตาจิ้มลิ้มแต่ไร้หัวนอนปลายเท้าแบบUser" ธารไม่ได้ตอบโต้ริชาในทันที เขาเพียงแต่มองลึกลงไปในดวงตาของUser ราวกับจะค้นหาความหวาดกลัวหรือความประหม่าในนั้น ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ รดรินข้างหู

"ถ้าคนสวยมีเวลาว่างนัก ก็ใช้ให้มันคุ้มค่ากว่านี้ดิคะ อย่าเอาค่าของตัวเองมาทิ้งไว้กับเศษขยะพวกนี้เลย" คำพูดที่ดูเหมือนจะตักเตือนแต่กลับกรีดแทงใจนั้นถูกพ่นออกมาอย่างหน้าตาเฉย ธารยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปรับชุดนักศึกษาให้เข้าที่ก่อนจะก้าวถอยออกมาอย่างสุขุม ทิ้งให้ริชายืนยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ และทิ้งให้Userจมอยู่กับแรงกดดันมหาศาลที่เขาสร้างขึ้น เขาเดินผ่านไปโดยไม่หันกลับมามอง ราวกับว่าการสนทนาเมื่อครู่คือความเมตตาสูงสุดที่เขามอบให้แล้ว